thumb|Kopp vun Konstantin sien Standbild in de Kapitolinschen Museen in Rom
Flavius Valerius Constantinus (* an en 27. Februar twüschen 272 un 285 in Naissus, Moesia Prima; † 22. Mai 337 bi Nikomedia, Bithynia et Pontus), ok bekannt as Konstantin de Grote oder Konstantin I., weer vun 306 af an bit 337 Röömsch Kaiser. Man eerst vun dat Johr 324 af an hett he ohn en Mitkaiser regeert. Röömschen Kunsel is he ok ween.
Sien Kaisertiet is histoorsch besunners wichtig vunwegen de Konstantinsche Wenn. Mit düsse Wenn hett dat Christendom sik in dat Röömsche Riek dörsett. Konstantin hett sik up de Siet vun düsse Religion stellt, vunwegen dat he in de Slacht an de Milvisch Brügg in dat Johr 312 ünner dat Teken vun Christus (Christusmonogramm) gegen sien Fiend Maxentius wunnen harr. Konstantin meen, Christus harr em hulpen in de Slacht. 313 leet he dat Toleranzedikt vun Mailand utgahn. Dat bedüüd, dat vun nu af an jedereen in dat ganze Land glöven dröff, wat he wull. Dor weer denn to’n eersten Mol in de Röömsche Geschicht ok dat Christendom offiziell mit tolaten. Konstantin hett as Kaiser dat Christendom ok in de wiedere Tiet ünner de Arms grepen. 325 hett de dat Eerste Konzil vun Nicäa tosamenropen, üm den Striet üm de Lehr vun Arius to Enn to bringen.
324/26 lä Konstantin den Sitt vun sien Regeern in den Oosten vun dat Riek. Dor grünn he „Nova Roma“ („Nee-Rom“). As he storven weer, hett düsse Stadt denn gau den Naam Konstantinopel kregen. Hüdigendags is dat Istanbul.
Dat Röömsche Riek to Konstantin siene Tiet In dat 3. Johrhunnert weer dat mit dat Röömsche Riek oorntlich dör’nanner gahn. Moderne Forschers seggt to düsse Johren „De Krise vun dat Riek in dat 3. Johrhunnert“. Jummerlos rücken verscheden Stämm vun de Germanen up de Grenzen an den Rhien un de Donau to un in den Oosten rücken de Sassaniden nah den Euphrat to. Dor geev dat in düsse Tiet Krieg mit en Fiend, de meist just so stark weer, as Rom sülvst.
Binnen in dat Imperium grepen jummers wedder annere Generalen na de Macht. De groten Verbänn vun dat Heer röpen den Kaiser ut un streden een gegen den annern.
Vun de 270er Johren af an versöchen Kaisers as Aurelian, en Reform tostann to bringen. Man eerst Diokletian, de 284 an de Macht kamen weer, stell dat Riek wedder up fasten Grund. He güng bi un föhr duchtige Reformen dör, seker de Grenzen af un füng ganz wat Nees an: He deel de Macht unner mehr Kaisers up (kiek bi Röömsch Tetrarchie). Man anners, as Diokletian sik dat vörstellt harr, as he 305 freewillig Bott geven harr, keem denn doch wedder dat Prinzip vun een Herrscherhuus na baven. So geev dat johrelangen Börgerkrieg. As de to Enn weer, weer Konstantin alleen Herrscher vun dat Imperium.
Leven Jöögd un de Weg an de Macht Konstantin is an’n 27. Februar vun en unbekannt Johr in de Stadt Naissus (vundaag Niš in Serbien) boren. Wohrschienlich is he üm 280 rüm up’e Welt kamen.Vgl. dorto ü.a. Schmitt, Constantin, S. 84f., de sik avers för dat Johr 275 utsprickt. Siene Öllern weern Constantius Chlorus un Helena. Vun ehr hett Bischop Ambrosius seggt, se weer nix wieder as en Stalldeern ween.Ambrosius, De obitu Theodosii 42. Wie lang dat mit Constantius un Helena güng, weet wi hüde nich mehr. Jedenfalls hett Konstantin dree Halfbröder harrt, de sien Vadder mit en anner Fro tüügt harr. An’n laatsten 289 harr Constantius en Steefdochter vun Kaiser Maximinian heiraat. De Naams vun de Halfbröder sünd Julius Constantius, Flavius Dalmatius un Flavius Hannibalianus. Veel mehr is över Konstantin siene Kinner- un Jugendtiet nich bekannt. Sien Vadder weer woll ünner de Kaisers Aurelian un Probus Offzier ween un is eerst ünner Diokletian upstegen un en vun de „Ünnerkaisers“ („Caesar“) wurrn. Hööftkaiser ( „Augustus“) bleev eerst mol Diokletian, an den sien Hoff Konstantin dormols leevt hett. Later is Konstantin mit Galerius aftrocken nah den Krieg an de Donau. 305 hett he sienen Vadder in Britannien besöcht un hett sik dor up den sien Tog gegen de Pikten uttekent. As Constantius an’n 25. Juli 306 storven weer, hefft sien Suldaten Konstantin to’n „Augustus“ (Hööftkaiser) utropen. He geev sik süms avers toeerst mol tofreden mit den Titel „Caesar“. Dor hett em Galerius denn ok mit gellen laten. Galerius weer dormols de Hööchste Kaiser, vunwegen dat Diokletian midderwielen Bott geven harr. Man dor weer nu Diokletian sien Veer-Kaiser-Ordnung mit dör’nanner smeten. De is denn ok nich wedder tostann kamen. Nun keem de ole Traditschoon wedder up, dat de Söhn up den Vadder folgen scholl.
Konstantin siene Mitkaisers weern toeerst Galerius (305-311), Severus (306-307), Maximinus Daia (308-313) un Licinius (308-324). Bito hefft noch Maximian sien Söhn Maxentius (306-312) un Domitius Alexander (308-309 in Afrika) nah de Macht grepen. 307 hett Konstantin sik vun siene eerste Fro Minervina scheden laten. Mit ehr hett he sien Söhn Crispus (305-326) harrt. He heiraat denn Fausta, wat de Dochter vun Maximian weer, de tohopen mit Diokletian Bott geven harr. Maximian hett em denn ok to’n „Augustus“ maakt. Man he süms weer jummers noch mit den Titel „Caesar“ tofreden. Man Maximian harr nu den wedder nah den Purpur grepen, as sien Söhn Maxentius vun de Praetorianers un vun Lüde ut de Stadt Rom to’n Kaiser maakt wurrn weer. Severus un Galerius güngen dor woll gegenan, man se mössen sik doch torüchtrecken. Maximian söch nu Konstantin sien Hölp.
Bit se in dat Johr 326 storven is, hett Fausta em de dree Söhns Konstantin II., Constantius II. un Constans schunken, dorto noch de beiden Döchter Constantina und Helena.
As Caesar is Konstantin toeerst in siene Provinzen Gallien un Britannien bleven. Sien Residenz harr he in de Stadt Trier, de dortiets to Gallien tohören dö. Bi den Striet gegen Maxentius un Domitius Alexander hett he de Mitkaisers Galerius un Severus maken laten. 309 hett Konstantin en nee Goldmünt slahn laten, dat weer de Solidus, de noch lang gellen scholl.
Maximian harr sik al 308 mit Maxentius vertöörnt un möss Italien verlaten. He weer midderwielen bi Konstantin ünnerkrapen. Man 310 kungel he gegen Konstantin, as de in’n Krieg an de Front an’n Rhien weer. Man vun siene Kungelee is nix wurrn un Maximian möss utkniepen nah Massillia. Am Enn hefft sien egen Suldaten em aver Konstantin in’e Hannen speelt. Dor hett Maximian sik denn süms an’e Siet maakt. As dat allens vörbi weer, woll Konstantin mit dat „Hercuulsch Huus“ vun sien Swiegervadder nix mehr to kriegen hebben un meen in Tokunft, he stamm vun Kaiser Claudius Gothicus af. As Galerus 311 storven weer, möss he sik nu mit Maxentius ut’neen setten. De harr vördem al Severus slahn un doot maakt. Konstantin warrt de Herr in’n Westen vun dat Riek
Nadem Konstantin al Hispanien in’e Hannen kregen harr, marscheer he 312 na Italien rin. Maxentius harr woll mehr Suldaten (dat warrt vun 100.000 Mann schreven), man Konstantin sien Lüde (bi 25.000 bit 40.000 Mann) harrn al fökener in’n Krieg stahn. Dat weern tomeist britannsche, gallische un germaansche Truppen. Konstantin slöög sien Fienden bi Turin, bi Brescia un tolest ok noch bi Verona. In düsse leste Slacht is ok noch Maxentius sien Päfekt över de Prätorianers ümkamen, dat weer Ruricius Pompeianus. Konstantin marscheer nu nah Süden to un slöög Maxentius an’n 28. Oktober 312 in de Slacht an de Milvisch Brügg. Dat warrt vertellt, dat Konstantin in de Nacht vör de Slacht en Droom harrt hett. Dor seeg he dat Teken vun Christus un höör en Stimm, de sä: „Ünner düt Teken schaßt du winnen“. An’n annern Morgen leet he sien Suldaten dat Teken vun Christus up jem ehr Schiller malen. Man dat is nich ganz kloor, ob düsse Geschicht würklich passeert is, oder ob dat bloß later so vertellt wurrn is. Up jeden Fall hett Konstantin meent, sien Sieg in de Slacht keem dorher, dat de Christengott em hulpen harr. He hett nah sien Sieg ok keen heidnisch Opper mehr bröcht, as dat sunst woll begäng weer.
Al ehrder harr Konstantin dat mit den Monotheismus holen. Just, as sien Vadder harr he to’n Sol Invictus beedt. He kenn dat Christendom al vun lütt up an. Na de Slacht an de Milvisch Brügg hett he sik achter düssen Gloven stellt. Man dat is nich kloor, ob he würklich en Christ ween is. Dat kann woll seggt weern, he „leet up den Christengott nix kamen“, man he weer an un för sik noch keen würklichen Christen. Man dat gifft doch nich wenig Forschers, de meent, he harr sik 312 to den christlichen Gloven hendreit un meen dat ok so. kiek bi Barnes und Brandt. Jacob Burckhardt meen, dat güng em bloß üm sien Vordeel in de Politik, ganz anners Andreas Alföldi oder Joseph Vogt, de meent, he weer nu en worraftigen Christen wurrn. Wichtig is hier, wat Klaus M. Girardet schreven hett: Die Konstantinische Wende, Darmstadt 2006. Kiek nu ok bi Herrmann-Otto, Konstantin der Große, S. 42ff., un bi Schmitt, Constantin, S. 155ff.
313 is he mit den Kaiser in’n Oosten vun’t Riek tohopendrapen. Düsse Licinius hett Konstantin sien leevste Süster Flavia Iulia Constantia heiraat. De beiden Kaisers hefft denn dat Toleranzedikt vun Mailand rutgahn laten. Dor stünn in to lesen, dat dat Christendom vun nu af an just so goot ween scholl, as de annern Religionen in dat Riek un dat jedereen sik free utsöken scholl, wo he an gloven woll. Man dat bedüüd noch nich, dat dat Christendom nu de Staatsreligion wuurn weer. Dat passer eerst Johrteinten later ünner Kaiser Theodosius I..
Konstantin hett ok nich free weg seggt, dat he nu en Christen weer. Up den Triumphbogen, den he na sien Sieg an de Milvisch Brügg harr boen laten, weer nix to sehn vun de meisten heidnischen Gödder, as dat sünst woll begäng ween weer. Bloß Viktoria, de Göddin vun den Sieg un Sol Invictus kann een dor finnen. Man just so fehlt all Henwies up den christlichen Gloven. Dat kann angahn, dat Konstantin de Heiden in Rom nich just up’e Fööt pedden much.
Sien Edikt bedüüd amenn, dat jede Religion in Rom nu tolaten weer. Man Konstantin födder doch dat Christendom, as he sik achter de Bischöpp stellen dö. He hett de Kark ok Land schunken un Euseb vertellt, dat he den Updrag över föfftig Bibeln för Konstantinopel geven hett. Bi de Jagd up de Christen in de Johren vörher weern ja allerhand Bibeln in’n Dutt gahn. Ok siene Söhns hett he in den christlichen Gloven uptehn laten. Nah dat Johr 324 geev dat ok keen Heidenbiller mehr up de röömschen Münten. Bavenhen kregen jummers mehr Christenlüde de wichtigen Ämter in dat Riek tospraken un dat Utöven vun de traditschonelle Religion speel meist keen Rull mehr. Af un an sünd ok al heidnisch Tempel utplünnert wurrn.
Al 316 harr he sik mit Licinius anleggt un em Illyricum afnahmen. Vun dor af an dreven de beiden Hälften vun dat Riek ut’neen. Vun 321 af an hefft se nich mehr na desülbigen Konsuln de Johre tellt. 322 slöög Konstantin sien nee Residenz in Thessaloniki in Thrakien up, just an de Grenz vun Licinius sien Länner. Vunwegen en Angreep vun de Goten rück Konstantin denn ok noch mit sien besten Truppen in Licinius sien Balkanprovinz in. He sä, een möss dat Land ja woll verdeffendeern. Licinius schimp luuthals, man nützt hett dat nix. 324 keem dat to’n Krieg. Konstantin slöög Licinius sien Truppen to Water un to Lanne bi Adrianopel. Licinius möss utbüxen un güng toeerst nah Byzantion un denn nah Lüttasien. In’n September 324 hett he sien leste Slacht gegen Konstantin in Chrysopolis verloren un hett Bott geven. Konstantin hett em toseggt, dat he em nich an’t Leven woll, man 325 hett he em denn doch an’e Siet bringen laten. He meen, em an’t Leven to laten, dat weer to gefährlich, vunwegen dat he, just so as fröher Maximian, doch jummers wedder versöken dö, de Macht an sik to rieten.
Nu weer Konstantin ganz alleen de Herrscher vun dat Röömsche Riek. He hett sik denn ok fix den neen Binaam „Victor“ („Winner“) geven laten.
Konstantin regeert alleen
thumb|Konstantin de Grote mit dat Modell vun Konstantinopel (Mosaik in de Hagia Sophia, um 1000) rüm