mini|Sarah Vaughan (1946) (Foto: William P. Gottlieb) Sarah Lois Vaughan (* 27. März 1924 in Newark, New Jersey; † 3. April 1990 in Los Angeles, Kalifornien) weer en US-amerikaansch Jazz-Singerin un Pianistin. Se gellt neben Billie Holiday un Ella Fitzgerald as en vun de bedüüdenst Vokalistinnen vun den Jazz.S. 1492 – „Niemals so populär wie Billie Holiday oder Ella Fitzgerald, und – einige würden sagen – besser als jede von beiden“
Leven mini|Broad Street in de Binnenstadt vun Newark
Kindheit un Jöögd Sarah Vaughan hör Vader, Asbury „Jake“ Vaughan, weer Timmermann un en Amateurgitarrist. Hör Moder Ada weer Wäscherin un hett in’n Karkenchor sungen. Jake un Ada Vaughan weern wiels den Eersten Weltkrieg vun Virginia nah Newark trucken. Sarah weer hör eenzig Kind. De Vaughans hemm in de Brunswick Street leevt, wo Sarah hör fröh Kindheit verbroch. Jake Vaughan weer deep religiös un die Familie in de New Mount Zion Baptist Church aktiv, de sück in de 186 Thomas Street befunn. Sarah harr all mit söben Johren Klaveerstünnen, sung in’n Karkenchor un speel af un to bi Proben Klaveer un Örgel.S. 1218
Vaughan hett sück fröh för de populäre Musik up Schallplatten un in’n Radio interessert. In den 1930er Johren harr Newark en lebendig Livemusik-Szene un Vaughan hett regelmatig lokale un tourende Bands, de in de Stadt uptreeden sünd, to sehn kreegen. Ofschons dat wegen hör Öller illegal weer, fung se an in den Nachtclubs vun Newark as Pianistin un gelegentlich ok as Singerin uptotreeden, as in den Piccadilly Club un an den Newarker Flooghaben bi de USO. mini|Apollo Theater in Harlem
Vaughan hett in Newark tonächst de East Side High School besöcht, later is se to de Newark Arts High School wesselt, de 1931 as de eerste Kunst-High School vun de USA apen maken dee.Our History. The Newark Public Schools Website Hör nächtliche Upträen hemm aber sluutend dorto führt, dat se ut de Highschool herutfloog. In disse Zeit hemm Sarah Vaughan un hör Früenden New York besöcht, um dor de Bigbands in Harlem to hören, de in’n Savoy Ballroom un dat Apollo Theater spelen deen.
De Biographin Leslie Gourse vertellt de komplexe Geschichte vun hör Opdecken: Vaughan keem immer mit hör Früendin Doris Robinson nah New York City. An en Dag in’n Harvst 1942, as Sarah jüst 18 Johr olt weer, hett se hör Früendin raaden bi en nachts stattfinnen Amateurwettbewarf in‘n Apollo deeltonehmen; se hett Doris an dat Klaveer begleit, de dorbi den tweeten Platz belegg. Later hett Sarah sück entscheed, sülvst as Singerin uptotreeden. Vaughan sung den Standard Body and Soul un wunn. De Gewinn weer, as Vaughan late Marian McPartland vertellt hett, 10 $ un dat Toseggen för en een Week düern Engagement in‘n Apollo. In dat Fröhjohr 1943 is Sarah Vaughan sluutend eerstmalig in dat Apollo uptreeden, wo se för Ella Fitzgerald inspringen dee.
Wiels disse Week seet ok de Singer Billy Eckstine in dat Publikum, de to disse Tiet bi Earl Hines weer; he wurr up hör Talent upmarksom un hett hör Hines empfahlen. De hett later dormit angeven, dat he Sarah Vaughan opdeckt harr un hett hör den Job as Pianistin in sien Band anboden. An‘n 4. April 1943 hett he sluutend sien Bandsingerin dör Sarah Vaughan ersett.
Mit Earl Hines un Billy Eckstine (1943–1944) Sarah Vaughan tour nah hör Apollo-Verdrag Enn‘n 1943 un Anfang 1944 mit de Earl Hines Big Band. Vaughan weer as Pianistin instellt, aber nahdem Cliff Smalls as Basuunist un Pianist in de Band keem, weer Sarah de Sängerin vun de Hines-Band. De gellt hüüd as en Aart Grünnenszentrum vun den Bebop, weil in de Band dormals naamhaft Musiker vun den Bebop as de Trompeter Dizzy Gillespie un de Saxophonist Charlie Parker as ok de Basuunist Bennie Green speelt hemm.S. 345 Gillespie weer ok Arrangeur für disse Band; en allgemeen Streik (Recording ban) hett dat aber verhinnert, dat Plattenupnahmen vun disse Formatschoon entstahn sünd.
Eckstine hett Enn’n 1943 de Hines-Band verlaaten un hett sien eegen Bigband apen maakt mit Gillespie, de Hines verlaaten dee, um musikalisch Leiter vun de nee Band to wurrn. Charlie Parker keem ebenfalls dorto, un de Eckstine-Band weer in de nächst Johren en Sammelbecken vun jung Jazz-Talenten: Miles Davis, Kenny Dorham, Art Blakey, Lucky Thompson, Gene Ammons un Dexter Gordon hemm dor speelt.
Vaughan is 1944 in Eckstine sien neegrünnd Band intreeden; dat geev hör Gelegenheit, hör eegen Stil wiedertoentwickeln. Mit de Band vun Eckstine entstunnen denn eerste Schallplatten-Upnahmen; bi en Session an‘n 5. Dezember 1944 entstunn de Song I’ll Wait and Pray för dat Deluxe-Label. Dör disse Schallplaat wurr ok de Kritiker un Produzent Leonard Feather up hör upmarksom un hett hör fraagt, of se veer Schallplattensieden ünner eegen Naam mit hüm upnehmen wull, de denn up dat Label Continental herutkeemen; begleit wurr se dorbi vun en Septett mit ünner annern Dizzy Gillespie un Georgie Auld. Angevlich hett hör de dormalige Bandpianist John Malachi den Ökelnaam „Sassy“ geven. Enn’n 1944 hett Vaughan offiziell de Eckstine-Band verlaaten, um en Solokarriere antofangen, bleev hüm aber wiederhen verbunnen un hett mit hüm later ok Platten upnahmen.
Fröhe Solokarriere (1945–1948) mini|Sarah Vaughan im Café Society (1946)(Foto: William P. Gottlieb) Sarah Vaughan fung hör Solokarriere as freeschaffend Singerin 1945 in den New Yorker Jazzclubs vun de 52nd Street as den Three Deuces, den Famous Door, den Downbeat un den Onyx Club an. Vaughanis ok in’n Braddock Grill uptreeden, nich wiet vun dat Apollo Theater in Harlem liggend. An’n 11. Mai 1945, nehm Vaughan Lover Man för dat lütt Guild Label up, begleit vun en Quintett mit Gillespie un Parker, buterdem weern dorbi de Pianist Al Haig, Bassist Curly Russell un Sid Catlett an dat Slagtüüch. Kört dornah gung se weer mit Gillespie/Parker in‘t Studio un hett dree wiedere Titel upnommen.S. 506
Nah en kört Gastspeel in de Band vun John Kirby un en Upnahm mit den Geiger Stuff Smith, bi dat de Song Time and Again in’n Oktober entstunn, wurr hör en Plattenverdrag vun dat Musicraft-Label anboden. Bit disse Verdrag 1946 wirksam wurr, nehm se Platten för de Label Crown un Gotham up un is regelmatig in den Club Café Society Downtown uptreeden, en Club an‘n Sheridan Square, in den dat kien Rassenschranken geev.
mini|links|„I Cover the Waterfront“: Schellackplatte bi Musicraft Wiels hör Engagement in dat Cafe Society hett Vaughan den Trompeter George Treadwell kennenlehrt. Der wurr sluutend hör Manager, musikalischer Leiter bi tallriek Upnahmesessions un kümmer sück um hör Uptreeden, insluutend hör Garderobe, hör Frisur un ok um de Reguleeren vun hör Gebitt.
Völ vun hör 1946 för Musicraft upnommen Titel wurrn vun dat Publikum un Kritik gliekermaten positiv upnommen; dat weern If You Could See Me Now (den Tadd Dameron schreeven un arrangeert harr), Don’t Blame Me, I’ve Got a Crush on You, Everything I Have is Yours un weer Body and Soul. Vaughan un Treadwell hemm an’n 16. September 1946 sluutend heiraadt.
Vaughan hör kommerziell Spood Musicraft hett sück 1947 an 1948 fortsett; hör Interpretatschoon vun Tenderly wurr Enn’n 1947 en unverwacht Hit (#27). Noch spoodrieker weer de an’n 27. Dezember 1947 upnommen Jule-Styne-Song It’s Magic ut den Doris-Day-Film Romance on the High Seas; de harr Anfang 1948 in den Pop-Charts grooten Spood un stunn elf Week in den Charts. En anner Hit vun disse Tiet weer Nature Boy (entstahn 8. April 1948). De Song Nature Boy, eerstmals vun Nat King Cole upnommen, gull as de eerste „Crossover“-Titel, de vun en swaarten Künstler upnommen un bit dat witt Publikum spoodriek wurr. Kört nahdem Ella Fitzgerald mit den Song herutkommen weer, hemm den ok Frank Sinatra för Capitol, Sarah Vaughan as ok Dick Haymes för Decca upnommen.
Columbia-Johren (1948–1953) Nah den Bankrott vun de Firma Musicraft kreeg se de Gelegenheit, bi dat groot Label Columbia Records en Verdrag aftosluuten; in’n Sömmer 1949 harr se dor mit Black Coffee en Charterfolg. Wiels hör Johren bi Columbia bit 1953 nehm Vaughan tallriek kommerzielle Pop-Balladen up, as That Lucky Old Sun, Make Believe (You Are Glad When You’re Sorry), I’m Crazy to Love You, Our Very Own, I Love the Guy, Thinking of You (mit dem Pianisten Bud Powell), I Cried for You, These Things I Offer You, Vanity, I Ran All the Way Home, Saint or Sinner, My Tormented Heart, Time un völ annern.
Bi de Jazz-Kritikern kreeg se liekers groot Anerkennung; so wunn se 1947 den Esquire Magazine’s New Star Award, buterdem den as best Vokalistin vun dat Down Beat Magazin regelmatig van 1947 bit 1952; ebenso vun dat Metronome Magazin van 1948 bit 1953. Eenige Kritiker funnen aber hör Gesangsstil nich goot un hemm den as „over-stylized“ betekent. Liekers weer de Tenor vun de Jazzkritik insgesamt wietgahnd positiv. Hör Spood bi Kritik un bi dat Publikum weer Anlaat vun tallriek boshaft Bemerkungen vun hör „Rivalin“ Billie Holiday, de in disse Tiet um hör Ansehn as „beste Jazzsingerin“ bang ween muss.
Mit dissen Erfolg verbunnen weer de Gelegenheit to Tallriek Upträen un Upnahmemögelkeiten. In’n Sömmer 1949 is Vaughan eerstmals mit en Sinfonieorchester uptreeden; dat weer en Benefiz-Veranstaltung för dat Philadelphia Orchestra ünner dat Motto „100 Men and a Girl“. In disse Tiet wurr se vun de ok as „The Divine One“ nöömt, en Tosatz, de hör dör hier wiedere Loopbahn begleiten sull. 1951 is se eerstmals in Europa up Tour gahn. mini|Miles Davis Midden vun de 1950er Johren
De Erfolgsdruck un persönliche Konflikte hemm to Spannungen tüschen Treadwell un Sarah Vaughan führt. Treadwell hett en Road-Manager instellt, de sück um de Tourneen vun de Singerin kümmern dee, un hett sülvst en Managementbüro in Manhattan apen maakt, um mit wiedere Künstlern ahn Sarah Vaughan to arbeiten.
Vaughan hör Verhältnis to Columbia Records wurr liekers hör Spood tonehmend unbefreedigend för de Singerin, wiel se hör Ansicht nah to völ kommerzielles Songmaterial kreeg. En Utnahme bleev de Session 1950, bi de se dör Musiker as Miles Davis, Tony Scott, Benny Green un Budd Johnson begleit wurr. De Upnahmen as East of the Sun (and West of the Moon) oder Ain’t Misbehavin’ tellen to de besten vun hör Karriere,S. 1219 bleeven aber atypische Utnahmen in hör Columbia-Ära.
Mercury-Johren (1954–1959) 1953 hett Treadwell en Plattenverdrag bi Mercury Records uthannelt. Se sull fortan kommerzielles Songmaterial för dat Hööftlabel Mercury un mehr jazz-orienteert Songs up de sien Sublabel EmArcy herutbringen. Vaughan hett fortan mit den Produzenten Bob Shad tosommenarbeit; hör Kooperatschoon weer sowohl en finanziell as ok künstlerisch Erfolg. Hör eerste Mercury-Session funn in’n Februar 1954 statt, hör letzt 1959. Nah en kört Tosommenarbeit mit Roulette Records (1960 bit 1963), kehr se van 1964 bit 1967 to Mercury torüch. mini|links|Count Basie (links) 1975<!—wiels en Konzert in Köln !-->