Messier 10 oder M10 is en Kugelsteernhopen in’t Steernbild Slangdräger, de in’n Messier-Kataloog de Tall 10 hett. Sien Helligkeit liggt bi 6,6 mag. Dprmit is he de tweethellste Kugelsteernhopen in dat Steernbild.
De Hopen is an’n 29. Mai 1764 vun den franzööschen Astronom Charles Messier opdeckt worrn (een Dag vör den Naversteernhopen M12). Mit ruchweg 200.000 Sünnmassen is he en dörsnittlichen Kugelsteernhopen. He bestieht vör allen ut olle gele Steerns, man dorünner blots veer Ännerliche. In’t Feernglas is he blots as lütten Nevelplacken to sehn. Sien wohre Struktur wiest he eerst bi en Feernrohr af 15 cm Apen. He is ’n lütt beten kumpalter as Messier 12, de 3° wieter na Noordwesten liggt.
Messier hett em as en lütten, man schönen „Nevel ahn Steern“ beschreven. Eerst 20 Johr later hett Wilhelm Herschel em as en „wunnerboren Hopen vun Steerns dicht bi’anner“ ahn en Spoor vun Nevel noteert un em mit Messier 51 vergleken. Sien Söhn John Herschel hett Steern vun de Grötten 10 bit 15 faststellt (wohrhaftog eerst af 12 mag), de en lüchten Mitt ahn Karn wiesen. Lord Rosse hett in sien Resenteleskop to’n eersten mol en düstere Steed an’n böveren Rand sehn, un dat dat bövere Sösstel vun den Hopen veel lichtswacker weer, as de GrootdeelRobert Burnham Jr.: Burnham´s Celestial Handbook, Band 2 .
Ünner de Steerns is sünners en hitten blauen Rees vun de Grött 13 to nöhmen. Na R. Stoyan is de in en Vörtostand vun en planetaarschen Nevel, man to’n Anregen vun de Gashüll noch nich hitt noog.
miniatur|zentriert|Hoochoplöste Opnahm vun’t Zentrum, Hubble-Weltruumteleskop
Literatur * Ronald Stoyan: Atlas der Messier-Objekte -- Die Glanzlichter des Deep Sky, S. 92–93. Oculum-Verlag, Erlangen 2006 (hoochdüütsch). Bernd Koch, Stefan Korth: Die Messier-Objekte -- Die 110 klassischen Ziele für Himmelsbeobachter. S. 28/29, Kosmos-Verlag, Stuttgart 2010 (hoochdüütsch). Spektrum.de: Amateur-Biller
Weblenken
Borns
Kategorie:Kugelsteernhopen