miniatur|Kortspriethaupeer paart sik miniatur|KortspriethaupeerdRomalea microptera miniatur|Harlekinhaupeerd(Zonocerus variegatus) miniatur|Süüdamerikaansch Kaventsmann-Haupeerd (Tropidacris collaris)
De Haupeer (Orthoptera) oder Heupeer sünd en Ornen mank de Insekten. Dor höört mehr, as 26.000 Aarden to.Orthoptera speciesfile online. Se kaamt weltwiet allerwegens an Land, man mit en poor Aarden ok in Söötwater vor. Christiane Amédégnato & Hendrik Devriese (2008): Global diversity of true and pygmy grasshoppers (Acridomorpha, Orthoptera) in freshwater. In: E. V. Balian, C. Lévêque, H. Segers, K. Martens (editors): Freshwater Animal Diversity Assessment. Developments in Hydrobiology Volume 198: 535–543. En poor Aarden, de Planten freten doot, könnt sik unbannig vermehren un as Treckhaupeer regelrechte Plagen utlösen. Vun de Antike bit up den hüdigen Dag speelt se en grote Rull in de Ökonomie vun de Staten, wo se uptreden doot.
De Haupeer weert indeelt in twee Gruppen, de düütlich een vun de annere afsett sünd. Se sünd meist eenfach ut’neen to holen. Dor hannelt sik dat um de Kortspriet-Haupeer (Caelifera) un de Langspriet-Haupeer (Ensifera) bi. Datt de beiden würklich to en Sustergruppen tohopenfaat weern könnt, un datt vundeswegen dat Taxon Orthoptera as monophyleetsch ankeken weern kann, dor hefft sik de Forschers towielen in’e Plunnen over. Sunnerlich vunwegen de Morphologie un vunwegen molekulare Unnersöken is dor gegenan gahn wurrn. Hüdigendags meent avers de meisten Forschers wedder, düsse Gruppen hören tosamen.David Grimaldi, Michael S. Engel: Evolution of the Insects. Cambridge University Press, 2005, ISBN 0-521-82149-5. S. 202., ofschoonst de Saak noch nich ganz kloor is.
De Naam De wetenschoppliche Naam Orthoptera kummt vun ooldgreeksch ὀρθός (orthos) liek un -πτερος (-pteros) mit Flunken un kann mit „Liekflunken“ oversett weern. Düssen Naam harr Guillaume-Antoine Olivier an un for sik en Grupp geven, to de nich bloß de Haupeer, man ok de Kakerlaken, de Biddhaupeer un de Wanneltwiege un Wannelblöder tohören döen. So, as dat vundagen utsütt, höört düsse Ornens vun Natur her avers nich tohopen.
Kennteken De Haupeer weert gegen verwandte Ornens over dör gemeensame Kennteken in de Morphologie afgrenzt:Willi Hennig: Wirbellose II: Gliedertiere. Taschenbuch der speziellen Zoologie Teil 2. Verlag Harri Deutsch, 1986. ISBN 3-87144-820-6.Niels P. Kristensen (1981): Phylogeny of Insect Orders. Annual Review of Entomology Vol. 26: 135–157. Dat Pronotum (eerste Deel vun den „Ruggen“): Düt eerste Segment an de Uppersiete vun de Bost is an de Sieten („as en Sadel“) hendaltrocken. De Achterbeen: Se sünd bannig utboot to’n Jumpen. De Schenkels (Femora) sünd grötter un könnt de Muskeln upnehmen, de to’n Jumpen bruukt weert. De Schenen (Tibien) laat na Stäve. Dor sitt langs de Böverkant twee Regen ut korte Dornen an. Dat gifft Haupeer, de könnt nich springen, hier warrt annahmen, se konnen dat toeerst, hefft düt Vermögen avers in’n Loop vun de Evolutschoon wedder verlaren (u. a. wenn se unner de Eer leevt) De vörsten Atengöter (Stigmen) an’e Bost sünd tweedeelt. Vunwegen, datt se dwars dördeelt sünd, gaht dor ok twee Twiege vun de Tracheen af. Bi de Nymphen sünd de Flunken in de lesten beiden Stadien as Larve umklappt. So liggt de Achterflunken bovenup. De Grund vun dat Leggrohr (Ovipositor) is dör en gröttere Subgenitalplaat afdeckt.
Sprungvermögen Haupeer könnt jumpenMalcolm Burrows & Oliver Morris (2003): Jumping and kicking in bush crickets. Journal of Experimental Biology 206: 1035–1049. wenn se mit en Ruck dat Lidd twuschen Schenkel un Scheen strecken doot. Feldhaupeer, as dat Wöstenhaupeerd (Schistocerca gregaria) könnt een Meter wiet jumpen (mit en Startsnellheit vun 3,2 Meters in’e Sekunn). De meisten Loofhaupeer springt nich so good. Man ok dat Slichte Struukhaupeerd (Pholidoptera griseoaptera) kann 66 Zentimeters schaffen, dat is 30 mol so wiet, as dat lang is.
Bi de Mechanik vun dat Jumpen gifft dat twee Typen: Bi de meisten Feldhaupeer un Heemken kummt de Energie for den Sprung nich vun de Muskeln her, man vun dat Butenskelett, wenn dat bagen warrt, as en Fedder, de spannt warrt. Wenn de Mechanismus to’n Speren lööst warrt, warrt mit een Ruck Energie freesett. En groten Deel vun de Fedderkraft warrt spiekert, wenn en Skelettnadel, de in de Form vun en Halfmaand dicht bi dat Lidd sitten deit, umbagen warrt. Bi de meisten Loofhaupeer kummt de Kraft to’n Jumpen direktemang ut de Muskelkontraktschoon. Dormit se beter springen könnt, hefft se unbannig lange Achterbeen.
Flunken Haupeer ehre Vörflunken sünd meist man small. De Achterflunken sünd veel grötter. De bringt dree Viddels vund e Updrifft tostanne.R. J. Wootton, K. E. Evans, R. Herbert, C. W. Smith (2000): The hind wing of the desert locust (Schistocerca gregaria Forskal). I. Functional morphology and mode of operation. Journal of Experimental Biology 203: 2921–2931. download..De Vörflunken sünd bi de meisten Haupeer deegt un ledderhaftig as Deekflunken (Tegmina) utbillt, man dat gifft ok Gruppen mit Vörflunken ut en dünne Huud. Wenn se fleegt, weert beide Flunkenpaare unafhängig vun’nanner bewegt. Vunwegen den Fleegappraat könnt veel Haupeer fix un wiet flegen, man mit dat Manövreren löppt dat nich so good.
Wie se Luud geevt Bi de meisten Haupeer, mank Caelifera un Ensifera, kaamt Heken un Seken tohopen dör dat Singen vun dat Heken. Dor lockt dat de Seken mit an. To’n Hören vun de Töne, de se afgeevt, hefft se butendem Höörorgane (Tympanalorgane), dor könnt se, liek as de Warveldeerter, nich bloß dat Swojen vun den Schall upnehmen, man ok den Druck. Düsse Höörorgane könnt ok anners insett weern, wenn se de Söökluden vun Fladdermüse rutfinnen wüllt.W. Schulze & J. Schul (2001): Ultrasound avoidance behaviour in the bushcricket Tettigonia viridissima (Orthoptera: Tettigoniidae). Journal of Experimental Biology 204: 733–740. download. Dat Luudgeven un dat Hören loppt bi beide Unnerornens an annere Steden un na annere Prinzipen, vundeswegen mutt annahmen weern, se harrn sik bi Lang- un Kortspriethaupeer mit de Evolutschoon je anners entwickelt.
Ütere Systematik De Haupeer höört to en Krink vun Verwandten, de heet Polyneoptera. Vun de Morphologie her sünd se man wat ollerhaftig. Gemeensam Kennteken sünd de groten Achterflunken in ehre sunnerliche Aart un de lieke Stil, wie se vunwegen düsse Flunken flegen doot. Bi de wecken molekularen Studien is rutsuert (dör homologe DNA-Sequenzen), datt se tosamenhören doot. Wie de Polyneoptera indeelt weern könnt, datt höört to de swaarsten Fragen vun de bioloogsche Systematik un vun de Geschicht vun de Insekten. Bit up den hüdigen Dag steiht dat mank de Forschers noch nich endgüllig fast un de wecken Schrievers hefft sik dor bannig in’e Plünnen over. Vun de Morphologie her weert an’n meisten de Wanneltwiege un Wannelblöder (Phasmatodea) as Sustergrupp ankeken. Ok de Hackenlopers (Mantophasmatodea) un de Heemkenkakerlaken (Grylloblattodea) weert vun de Morphologie as nahe Verwandte ankeken. Beide sünd toeerst verkehrterwiese mank de Haupeer insorteert wurrn. Bi annere Molekularunnersöken is rutkamen, datt düsse Krink vun Verwandte (ok en beten wieter faat unner den Naam Orthopterida, Orthopteroidea oder Orthoneoptera ) nich unbedingt tohopen höört. Unner Umstänn staht de Haupeer man doch for sik alleen, kann angahn, mit all annern Polyneoptra as Sustergrupp.Federico Plazzi, Andrea Ricci, Marco Passamonti (2011): The mitochondrial genome of Bacillus stick insects (Phasmatodea) and the phylogeny of orthopteroid insects. Molecular Phylogenetics and Evolution Volume 58, Issue 2: 304–316.Yanhui Wang, Michael S. Engel, Jose A. Rafael, Kai Dan1, Haoyang Wu, Ying Wang, Qiang Xie, Wenjun Bu (2013): A Unique Box in 28S rRNA Is Shared by the Enigmatic Insect Order Zoraptera and Dictyoptera. PLoS ONE 8(1): e53679 open access.
Binnere Systematik duum|Slichten Grashupper, een vun de Kortspriet-Haupeer ut de Familie vun de Feldhaupeer. Hüdigendags warrt meist alltied dorvun utgahn, datt de Haupeer in de beiden Unnerornens vun Lang- un Kortspriethaupeer updeelt weern kann, un datt sik dat bi beide Gruppen um en monophyleetsche Grupp hanneln deit. Bloß bi fossile Formen ut dat Trias oder oller is noch nich klaar, wie se dor rinpasst. Wenn een de beiden Unnerornens bit up den Grund vun de Familien updeelt, denn so kann dat so utsehn:M. C. Jost, K. L. Shaw (2006): Phylogeny of Ensifera (Hexapoda: Orthoptera) using three ribosomal loci, with implications for the evolution of acoustic communication. Molecular Phylogenetics and Evolution Volume 38, Issue 2: 510–530.P. K. Flook, S. Klee, C. H. F. Rowell Combined Molecular Phylogenetic Analysis of the Orthoptera (Arthropoda, Insecta) and Implications for Their Higher Systematics. Systematic Biology Volume 48 Issue 2: 233–253. (sunner Gruppen, de bloß man fossil bekannt sünd):
Unnerornen Langspiethaupeer (Ensifera) Chopard, 1920 Böverfamilie Hagloidea Handlirsch, 1906 Familie Prophalangopsidae Kirby, 1906 (7 Geslechter, 8 Aarden) Böverfamilie Stenopelmatoidea Burmeister, 1838 Familie Anostostomatidae Saussure, 1859 (41 Geslechter, 206 Aarden) (Weta) Familie Cooloolidae Rentz, 1980 (1 Geslecht, 4 Aarden) Familie Gryllacrididae Blanchard, 1845 (94 Geslechter, 675 Aarden) Familie Stenopelmatidae Burmeister, 1838 (6 Geslechter, 28 Aarden) Böverfamilie Tettigonioidea Krauss, 1902 Familie Tettigoniidae Krauss, 1902 (1193 Geslechter, 6827 Aarden) (Loofhaupeer) Böverfamilie Rhaphidophoroidea Walker, 1871 Familie Rhaphidophoridae Walker, 1871 (77 Geslechter, 497 Aarden) Böverfamilie Schizodactyloidea Blanchard, 1845 Familie Schizodactylidae Blanchard, 1845 (2 Geslechter, 15 Aarden) Böverfamilie Grylloidea Laicharting, 1781 (Heemken) Familie Gryllidae Laicharting, 1781 (597 Geslechter, 4664 Arden) (Echte Heemken) Familie Gryllotalpidae Leach, 1815 (6 Geslechter, 100 Aarden) (Kröpelhunnen) Familie Mogoplistidae Brunner von Wattenwyl, 1873 (30 Geslechter, 365 Aarden) (Schinnenheemken) Familie Myrmecophilidae Saussure, 1874 (5 Geslechter, 71 Aarden) (Iemeckenheemken) Unnerornen Kortspriethaupeer (Caelifera) Ander, 1936 Böverfamilie Tridactyloidea Brullé, 1835 Familie Cylindrachetidae Bruner, 1916 (3 Geslechter, 16 Aarden) Familie Ripipterygidae Ander, 1939 (2 Geslechter, 69 Aarden) Familie Tridactylidae Brullé, 1835 (10 Geslechter, 132 Aarden) Böverfamilie Tetrigoidea Serville, 1838 Familie Tetrigidae Serville, 1838 (221 Geslechter, 1246 Aarden) (Doornhaupeer) Böverfamilie Eumastacoidea Burr, 1899 Familie Chorotypidae Stål, 1873 (43 Geslechter, 160 Aarden) Familie Episactidae Burr, 1899 (18 Geslechter, 64 Aarden) Familie Eumastacidae Burr, 1899 (47 Geslechter, 230 Aarden) Familie Euschmidtiidae Rehn, 1948 (61 Geslechter, 191 Aarden) Familie Mastacideidae Rehn, 1948 (2 Geslechter, 10 Aarden) Familie Morabidae Rehn, 1948 (42 Geslechter, 123 Aarden) Familie Proscopiidae Serville, 1838 (32 Geslechter, 214 Aarden) Familie Thericleidae Burr, 1899 (57 Geslechter, 220 Aarden) Böverfamilie Trigonopterygoidea Walker, 1870 Familie Trigonopterygidae Walker, 1870 (4 Geslechter, 16 Aarden) Familie Xyronotidae Bolívar, 1909 (2 Geslechter, 4 Aarden) Böverfamilie Tanaoceroidea Rehn, 1948 Familie Tanaoceridae Rehn, 1948 (2 Geslechter, 3 Aarden) Böverfamilie Pneumoroidea Blanchard, 1845 Familie Pneumoridae Blanchard, 1845 (9 Geslechter, 17 Aarden) Böverfamilie Pyrgomorphoidea Brunner von Wattenwyl, 1882 Familie Pyrgomorphidae Brunner von Wattenwyl, 1882 (143 Geslechter, 455 Aarden) (Kegelkopphaupeer) Böverfamilie Acridoidea MacLeay, 1821 Familie Acrididae MacLeay, 1821 (1380 Geslechter, 6016 Aarden) (Feldhaupeer, dormank Grashuppers un allerhand Treckhaupeer, as Wöstenhaupeerd un Europääsch Treckhaupeerd) Familie Charilaidae Dirsh, 1953 (4 Geslechter, 5 Aarden) Familie Dericorythidae Jacobson & Bianchi, 1902–1905 (22 Geslechter, 179 Aarden) Familie Lathiceridae Dirsh, 1954 (3 Geslechter, 4 Aarden)