Charles Mingus (* 22. April 1922 in Nogales (US-Militärbasis), Arizona; † 5. Januar 1979 in Cuernavaca, Mexiko) weer en US-amerikaansch Jazz-Kontrabassist un hörrt to de bedüüdenst Komponisten vun den modernen Jazz.
Leven Kindheit un Jöögd Charles Mingus wurr an‘ 22. April 1922 in de Grenzstadt Nogales boren, wo sien Vader as Staff Sergeant in de Armee deen. Wiel sien Moder swoor krank weer truck de Familie nah Los Angeles; Harriett Sophia Mingus-Philips is an‘ 3. Oktober an chronisch Hartmuskelentzündung. De Wuddels vun de Familie sünd vertwiegt; Mingus´ Mutter weer as Dochter vun en Engländer un en Chinesin 1888 in Texas boren; Mingus´ Vader Charles, 1877 in North Carolina boren, entstamm de flüchtig Verbinnen vun en swaarten Farmarbeiters mit en sweedsch Frau. He weer eerst Postangestellter un is denn 1915 in de Armee intreden. Charles Mingus Junior harr as ok sien Vader en relativ hellen Huutfarv un sull later as „Mischling“ besünners sensibel up de bit in de 1960er Johren virulenten Rassenkonflikte reageeren.
Dör den fröhen Verlust vun sien Moder wuss Charles Mingus temeld vernahlässigt in Watts, en afroamerikaansch präägt Vöroort vun Los Angeles, up; he leev dor mit sien Vader, sien Süsters Grace un Vivian un sien Steefmoder „Mamie“ Carson, en Halfindianerin ut South Carolina, de grooten Infloot up den jungen Charles harr un ok hör Vörleeven för klassisch Musik (un Iescreme) up Charles överdroog. As he söss Johr old weer, hett he all versöcht, Basuun un Flöte to spelen.
Nahdem he as Negenjohriger in’t Radio Duke Ellingtons „East St. Louis Toodle-Oo“ hörrn dee, hett he doruphenn eerst mal Cello lernt; wiel in de Hushollen ok noch en Klaveer stunn un sien Süster Ünnerricht kreeg, weer he ok mit dit Instrument vertraut. Mit sien Steefmoder hett he de ekstatischen un gospeldrunken Goddesdeensten vun de Holiness Church besöcht, de up hüm en deepen Indruck achterlaaten hemm. Schließlich hett he den lateren Jazzbasuunisten Britt Woodman kennen lernt; de twee Johr Öllere nehm hüm mit to en Konzert vun dat Duke Ellington Orchestra mit. Mingus kreeg in disse Tiet Ünnerrichtup dat Cello vun en Hobbymusiker, de hüm aber weder Fingersatzen noch dat Notenlelsen bibrocht hett, sonnern hüm hööftsächlich nah Gehör un geföhl spelen leet. Dennoch entwickel Charles en dermaaten Fertigkeit, dat he mit sien Süsters in‘ Trio klassisch Konzerte spelen un in dat Orchester Los Angeles Junior Philharmonic mitspelen kunn. As Halfwussen entwickel he nun sien Identität as „stolt Swaarten“; to glieker Tiet interesser he sück aber ok för „witt“ Musik, hörr Richard Strauss, Debussy un Ravel.
Sien Früend Buddy Collette hett hüm 1938 dorup henwiest, dat de Schoolband kien Cellospeler bruukt, woll aber en Bassisten un hett hüm Ünnerricht mit Red Callender vermiddelt; buterdem nehm Mingus Klaveerstünnen un hett sück in Musiktheorie, besünners in de Harmonielehr, wieder bild. In disse Tiet fallt dat Enstahn vun dat Gedicht „The Chill of Death“, dat he damals ok vertont hett,dat he aber eerst 1971 up dat Album Let My Children Hear Music upnehmen kunn. as ok de Kompositschoon „Half-Mast Inhibition“De wurr eerst 1960 up dat Album Pre-Bird eerstmals upnommen. . Den Sömmer 1939 hett he in San Francisco verbrocht, wo he den Maler Farwell Taylor kennenlehrt hett, de he later sien „Far Wells Mill Valley“upnommen 1959 fö dat Album Mingus Dynasty. widmen soll; de hett hüm mit Karma-Yoga vertraut makt un hüm anhollen, ok as Komponist to arbeiten. In sien letzt Schooljohr 1940 is Mingus mit de Al Adams Band uptreden, in de damals ok Dexter Gordon, Chico Hamilton, Jack Kelso un Ernie Royal spelen deen. As Solist weer sien Vörbild de Ellington-Bassist Jimmy Blanton. Mingus´ Vader wull, dat Charlie in den Postdeenst intreden dee; um dat to verhinnern, hett he eenfak seegt, dat he dör de Upnahmeprüfung fallen weer un hett sück denn as Musiker dörslahn. An‘ 20. August 1941 is he in Los Angeles tosommen mit Barney Bigard uptreden, wat hüm en eerste Zeitungsnotiz inbrocht hett.Informatschonen to sien Kindheit un Jöögd nah: Manfred Papst: Chronik von Leben und Werk. In: Du. Heft 723/Februar 2002 - Charles Mingus / The Talking Bass. S. 83 ff.
Anfänge in Los Angeles (1942-1950) Af 1942 harr he Bass-Ünnerricht bi den ehmalge eersten Bassisiten vun de New Yorker Philharmoniker Hermann Rheinshagen. He entwickel sück gau to en Top-Bassisten un speel Anfang vun de 1940er Johren mit lokalen Bands, de ok dörreisend Musikers as Roy Eldridge begleiten deen. Lloyd Reese hett hüm in de Grundlagen vun de Harmonielehre ünnerricht un Mingus schreev eerste Stücken un ok Kompositschoonsdeelen för Dimitri Tiomkin. Af 1940 harr he af un an Engagements bi Lee Young; ok mit Art Tatum hett he mal jammt.Brian Priestley, Charles Mingus. A Critical Biography. London 1985, S. 23ff. 1942 weer he för en körten Tiet in de Band vun Louis Armstrong; he speel ok mit Illinois Jacquet, während he sück an dat Los Angeles City College musikalisch wieder bilden dee.
1944 hett he Camilla Jeanne Gross heiraadt, de Ehe hull bit 1947. 1944 arbeit he in Long Beach mit dat Trio Strings and Keys; Um 1945/46 hett sück Mingus vör allen as Studiomusiker en Naam, u. a. bi Upnahmen vun Dinah Washington un de All-Star Band vun Lucky Thompson; 1945 keem dat to eerst Upnahmen ünner eegen Naam. Sien Ehe gung kaputt un Mingus nehm en vörövergahnd Job bi de Post in San Francisco an.
1947 gung Mingus nah LA torüch un versöch, sien Kompositschoon „The Chill of Death“ ünnertobringen.Tatsächlich wurr se vun Columbia Records inspeelt, aber nie verapenlicht. Meest dat ganz Johr 1947 un Anfang 1948 speel he bi Lionel Hampton, för de he ok arrangeert un mit hüm sien Kompositschoon „Mingus Fingus“ inspeelt hett. Ich hoffe, es wird nicht länger für einen Musiker notwendig sein, auf einem Schlagzeug auf und ab zu springen oder auf der Bühne zu tanzen, um auf sein Talent aufmerksam zu machen, hett he sück in en Leserbreef an den Down Beat över disse Tiet beklagt.zit. n. H. Weber/G. Filtgen, Charles Mingus, S. 33 In de Tiet bi Hampton keem dat ok to Begegnungen mit Billie Holiday un Benny Goodman, de he an de Oostküst begleit hett.B. Priestley, Charles Mingus, S. 47
Anschließend speel he mit Red Callender in dat Pastel Sextet un as Baron Mingus (en Ökelnaam, de he sück sülvst toleggt hettMiles Davis, Die Autobiographie. Hamburg 1993, S.110 as Verbuugen för den Duke Ellington) mit eegen Bands. Buterdem arbeit he mit Billie Holiday, för de he „Eclipse“ schreev. 1949 entstunnen woll Upnahmen vun Baron Mingus and his Rhythm; he kunn aber nich mehr vun de Musik leven un arbeit dorum vörövergahnd weer bi de Post, ditmal in Vulltiet-Stellung.En Tournee mit Billie Holiday muss afseggt wurrn, wiel de Singerin utsteeg. Upnahmen mit Buddy Collette bleven ahn jede Resonanz; Vgl. Manfred Papst. Chronik, S.84.. Af dat Fröhjohr 1950 speel tosommen mit den Gitarristen Tal Farlow in dat Trio vun Red Norvo. Se hebbt 1950/51 Material in dree Sessions in Hollywood un Chicago upnommen, dat up dat Savoy-Album Move! rutkeem. In‘ März 1951 sünd se för dree Week in dat Black Hawk in San Francisco uptreden. Bi Feernsehupnahmen vun dat Trio sull Mingus wegen sien Huutfarv nich mitwarken. He hett denn de Grupp verlaaten, as Norvo hüm för en Feernsehsendung tegen en witten Bassisten uttuuscht hett.B. Priestley, Charles Mingus, S. 55
Eerste Bands (1951-1955) 1951 keem dat to Tosommenarbeit mit Miles Davis un Charlie Parker, de he all 1946 ut Los Angeles kennen dee - mit Davis weer he damals eng befrüendNah de Autobiographie vun Davis keem dat bi sien Afreis nah New York damals to en lütten Bröök in de Früendschap, as Mingus hüm beschuldigen dee, den intüschen in de Psychiatrie inleeferten Parker, de doch sien musikalisch Vader weer, in‘ Stich to laaten.. He hett an‘ 2. April vun dat Johr Celia Nielson heiraadt, de bit 1958 bi hüm bleev. 1951 entstunnen Duoupnahmen mit den Pianisten Spaulding Givens. In‘ Januar 1953 hett he för en körten Tiet bi Duke Ellington arbeit, de hüm nah en düchtigen Striet mit Juan Tizol de Kündigung nahlegg - as bequemere Lösung, denn dat Problem Tizol wär hüm bekannt un dormit keem he woll klor, so Ellington, Mingus aber harr woll en ganzen Sack vun nee Tricks up Lagerziteert bi Weber/Filtgen, S. 36.
1952 grünn Mingus tosommen mit Max Roach dat eerst musikereegen Label vun de 1950er Johren, Debut Records. Dat Management vun de Plattenfirma övernehm dorbi sien Fru Celia. Up Debut speel he mit verscheeden Bands, u.a mit Paul Bley, Hazel Scott, J. J. Johnson, Kai Winding, Lee Konitz as ok den Singer Jackie Paris un sien verscheeden af 1953 bild Jazzworkshop-Formatschonen. Nahdem he in de 1940er Jahren den Bebop meeden harr, organiseer he 1953 dat legendäre „Massey-Hall-Konzert“ in Toronto mit Charlie Parker, Dizzy Gillespie, Bud Powell un Max Roach, dat ok up Debut rutkommen dee. Upgrund vun verscheeden Schwierigkeiten (Verdrievsprobleme, Meenungsverscheedenheiten tüschen Mingus un Roach, un vör allen Nahforderungen vun de AFM, de US-amerikaansch Musikergewerkschap, an de Mingus sien Afgaben nich betallt harr stell "Debut" Enn‘ 1957 sien Plattenproduktschoon in. De Katalog wurr vun Fantasy Records Upköfft, wo sien Ex-Fru Celia intüschen arbeiten dee, un af 1962 deelwies noch mal verapenlicht. Wiel he nah de endgültige Trennung vun sien Fru un Managerin Celia 1958 ok Probleme hatte, Uptreden to kriegen (man kunn swoor mit hüm klorkommen) keem he in en Krise un he leet sück in en psychiatrisch Hospital inwiesen.
1954 entstunnen Sextett-Upnahmen för Savoy mit dat Jazz Composers Workshop, an de u.a John LaPorta, Teo Macero un Mal Waldron mitwarkt hemm. To sien Stück „Gregorian Chant“ meen he: „In diesem Stück werden wir keine Changes spielen, sondern nur Stimmungen.“ De Formatschoon is ünner dat Motto Developments in Modern Jazz ok in de Carnegie Recital Hall uptreden.
Dat Entstahn vun den Charles Mingus-Sound (1955-1960)