thumb|Oscar Pettiford, 1946 Oscar Collins Pettiford (* 30. September 1922 in Okmulgee, Oklahoma; † 8. September 1960 in Kopenhagen) weer en Jazz-Musiker, Arrangeur un Komponist, de Kontrabass un Cello speel un as en vun de bedüüdenst Musiker vun den Modern Jazz gellt. Oscar Pettiford, vun sien Kollegen O.P. nömmt, gellt mit Charlie Parker un Dizzy Gillespie as Wegbereiter vun den Bebop. Ebenso as Jimmy Blanton (as de sien legitimer Nahfolger he in de 1950er Johren in New York ansehn wurr) un as Charles Mingus droog he dorto bi, dat de Kontrabass in’ Jazz to’n Soloinstrument wurr. Buterdem führ he 1950 dat Cello as Soloinstrument in den Jazz en un överdroog dorup dat Pizzicatospeel vun den Bass.Vgl. Berendt, 1978, S. 135 ff. miniatur|right|240px|78er vun Oscar Pettiford & His 18 All Stars. „Worried Life Blues“ 1945, mit Dizzy Gillespie, Don Byas, Trummy Young, Benny Morton, Johnny Bothwell, Serge Chaloff, Clyde Hart, Al Casey, Shelly Manne, Rubberlegs Williams
Leven Fröhe Johren Oscar Pettiford, de sien Familie sowohl afroamerikaansch as ok indiaansch Wurdels harrOscar Pettiford föhl tietlevens mehr as Indianer denn as Neger, Berendt, Fenster aus Jazz, S. 136 wurr as Söhn vun den Deertendokter Harry „Doc“ Pettiford un en Musiklehrerin in en Indianerreservat boren. Sien Moder weer en Choctaw, sien Vader half Cherokee un half Afroamerikaner. thumb|140px|De stillleggt Bahnhoff vun Minneapolis
De Familie truck nah Minneapolis, as Pettiford dree Johr old weer. Sien Vader geev damals sien Tätigkeit as Deertendokter up un hett en Orchester grünnd, to dat in de Loop vun de Tiet sien Fru un all sien elf Kinder hörrn. Pettiford sung in disse Band, speel af 1933 Klaveer, af 1936 BassDER SPIEGEL erwähn in sien Utgaav van 1951 de Episood, wu de jung Oscar to Bass keem: „Eines Tages bekam Vater Pettiford Schwierigkeiten mit seinem Baßspieler, dem einzigen Musiker, der nicht zur Familie gehörte. Weil gerade niemand anderes zu finden war, sollte es der kleine Oscar einmal mit dem großen Kontrabass versuchen. Er konnte bisher schon das Klavier traktieren und ein bisschen das Schlagzeug bearbeiten. Also würde es schon gehen. Ein alter Bass fand sich zufällig in einer Ecke des Lokals, in dem man gerade spielte. Oscars Vater brauchte nur 25 Dollar dafür zu zahlen, der Bass hatte eben einen Autounfall mitgemacht. Heute, wo Oscar ein berühmter Mann ist, sagt er, daß er niemals in seinem Leben so virtuos spielen mußte wie damals auf dem zusammengefahrenen Bass. Er nahm straff gespannte Schnüre an Stelle von Saiten. Saiten waren damals schwer zu bekommen. Sie kosteten mehr, als sich Pettifords Familien-Band leisten konnte.“ un weer mit dit Familienorchester bit 1941 up Tourneen in den US-Staaten vun den Middleren Westen ünnerwegens, bit sück dat Ensemble dör de Heiraadt vun de Döchter uplöösen dee. Dat Magazin Down Beat erwähn 1938 de Swing City un Pettiford-Familienband, de en Attrakschoon bi de Highschool-Schöler weer.Angaben in der Biographie und Sessionographie Sien Bröers Ira un Alonzo hebbt laterhenn bi Jay McShann speelt.Henwies bi Brian Priestley, Jazz Rough Guide, S. 506. En wichtigen Rull in disse Grupp nehm Oscars öllere Süster Leontine in, de Piano un Holtblasinstrumenten speel un de meest Arrangements schreev. Um 1940/41 harr Ray Brown in Pittsburgh bi hör Ünnerricht. An en fröhe Begegnung mit Duke Ellington erinner sück de Bassist later:
„Eines Nachts hörte mich Duke Ellington bei einer after-hour Jam Session, und er trat an mich heran und fragte, ob ich in seine Band kommen wolle. Das war noch vor Blanton. Aber ich war damals erst 14 oder 15 und das war gegen das Gesetz, wie es damals war. So konnte ich nicht bei ihm spielen. Als ich dann 17 war, hörte ich Blanton. Ich war verrückt nach ihm.“ […] „Als Blanton dann starb, war das für mich der Auslöser, herauszukommen und die Dinge in Bewegung zu bringen. Ich war von Blanton beeindruckt – und von Adolphus Alsbrook, einem Bassisten aus Minneapolis.“Angaben in de Biographie un Sessionographie
In’ März 1937 wurrn twee Musiker vun dat Cab-Calloway-Orchester, Milton Hinton un Ben Webster, up den jungen Pettiford upmarksom, as se nah hör Show bi en Session den veerteihnjohrigen Bassisten hörn deen. Se hebbt Pettiford glieks inladen, mit in’t Theater to kommen, dormit ok de anner Musiker hüm hörn kunnen.Nah F. Büchmann-Möller: Someone to Watch Over Me. The Life and Music of Ben Webster. Born in’ Original: „On March 18, 1937, … Calloway's orchestra began a four-month tour… One evening after the show, during their stay in Minneapolis, Hinton and Ben went to a nightclub in St. Paul where they heard a fourteen-year-old bassist named Oscar Pettiford. They were so impressed that they invited him to the theater the next day to let the other musicians from Calloway's band hear his gifted playing.“ Uproopen an’ 6. April 2010.
Oscar speel in sien Freetiet in de Boogie-Woogie-Club vun de Minnesota-University. In’ September 1939 weer he bi en Jam Session in de Harlem Breakfast Club in Minneapolis mit dorbi un speel mit Jerry Jerome, Charlie Christian un den Pianisten Frankie Hines. („I Got Rhythm“). 1942 is he in en Triomit den Slagtüüchspeler Sidney Smith un den Pianisten Kenny Green. Born: Chuck Haga: Leigh Kamman: Polishing the image of jazz. Star Tribune Sep 2, 2002. bi en Konzert uptreden, dat Dimitri Mitropoulos, Dirigent vun de Minneapolis Symphony Orchestra organiseert harr. De dree Musiker schreevn dorto en Stück namens „Beat Me, Dimitri“. In dat Johr lern he ok Coleman Hawkins kennen, to de sien Gastspeel in Duluth he mit sien Bass reist weer. Während des Soundchecks hett he den Saxophonisten drapen, de hüm upfordert hett hüm vörtospelen. Beindruckt hett Hawkins den jungen Bassisten inladen, an de Abend mittospelen. Sietdem weern Pettiford un he befriend.Quelle: Chuck Haga: Leigh Kamman: Polishing the image of jazz. Star Tribune, 2. September, 2002. Uproopen an’ 6. April 2010. thumb|left|110px|Charlie Barnet Nah eenig Tiet vun Arbeit in lokalen Orchestern in Minneapolis – as dat Quartett vun Bob Benham un de Band vun sien Bröer Ira – wurr he Anfang 1943 vun Charlie Barnet bi en Besöök in Minnesota opdeckt un harr sien eerst professionell Engagement in de sien Orchester as tweet Bassist neben Chubby Jackson. Mit hüm hett he dat „Concerto for Two Basses“ komponeert.
Bebop-Johren In’ Februar 1943 harr he in dat Chicagoer Savoy Hotel Gelegenheit to en Jam Session mit Charlie Parker un Dizzy Gillespie („Sweet Georgia Brown“). Noch in dat sülvig Johr gung Pettiford mit dat Barnet-Orchester nah New York, wo he in’ Mai de Band verlaaten dee un Nick Fenton as Huusbassist in’t Minton’s Playhouse ersetten de. Dat Minton’ s Playhouse weer en Jazzlokal, dat in de Anfangstiet vun den Bebop de Kristallisationspunkt vun de nee, damals as revolutionär wohrnahmen Musik weer.Vgl. Berendt, 1978, S. 137. Dornah speel he in dat Quintett vun Roy Eldridge in de Onyx Club.
In’ Dezember hett he denn bi dree Upnahmsitzungen vun Coleman Hawkins för dat Label Signature mitwarkt; he speel in en Rhythmusgrupp mit Eddie Heywood bzw. Ellis Larkins an dat Piano un Shelly Manne an’t Slagtüüch. Solistisch de sück Pettiford vör allen bi de Sitzungen an’ 23. Dezember in „Crazy Rhythm“ un de Gershwin Ballade „The Man I Love“ hervör.Vgl. Doering, S. 145 ff.
Nah den eersten Sessions in Minton’s Playhouse hett Pettiford tosommen mit Dizzy Gillespie 1944 dat eerste Bebop-Quintett vun de Jazzclubs der 52. Straße – mit Gillespie, Don Byas bzw. Budd Johnson, George Wallington un Max Roach leit un weer ok an Coleman Hawkins’ Upnahmen mit den jung Bebop-Musikers togegen („Rainbow Mist“).Coleman Hawkins & His Orchestra, mit Dizzy Gillespie, Vic Coulson, Ed Vandever tp, Leo Parker, Leonard Lowry as, Coleman Hawkins, Don Byas, Ray Abrams ts, Budd Johnson ts, bs, Clyde Hart p, Oscar Pettiford b, Max Roach dr. Se hebbt de Titel Bu-Dee-Daht, Yesterdays, Woody 'n You, Bu-Dee-Daht inspeelt.
In dat Johr 1944 weer de Bassist all en fraagten Sessionmusiker; he wark in dat Johr bi Upnahmen vun Earl Hines, Sonny Greer, Tiny Grimes, Billie Holiday, Helen Humes, Louis Armstrong, Clyde Hart, Ike Quebec, dat Art Tatum Trio, Sammy Price as ok bi en Jam Session vun de Esquire All Stars in de Metropolitan Opera mit, bi de ok een Kompositschon vun hüm spelt wurr, „For Bass Faces Only“, de later vun Ray Brown, Dizzy Gillespie un Gil Fuller övernommen un as „One Bass Hit“ berühmt wurr.Vgl. Budd Johnson nah Gitler Swing to bop: an oral history of the transition in jazz in the 1940s, S. 119.
In de Titel „Blue Skies“, de he mit Ben Webster in’ April ’44 inspeelt hett, hett he en kört Statement schafft, dat „perfekt ausbalanciert war“.Cook, Morton, 6. Auflage, S. 1194. In’ Juli entstunnen twee Titel in’ Duo mit Clyde Hart, „Don't Blame Me“ un „Dedicated to J.B.“, up de de Bassist mit längeren Soli to hören is. In’ Fröhjohr un Sömmer 1944 keem dat to en Zusammenarbeit mit Billy Eckstine, bi de sien Upnahmen he Gelegenheit för en „sensationelles Solo“Cook, Morton, 6. Auflage, S. 1194. in dat Stück „I Got a Date with Rhythm“ harr.
In’ Januar 1945 hett he mit Orchester ünner sien Leitung den Bluessinger un Danzer Rubberlegs Williams up de sien „Empty Bed Blues“;U.a. mit Gillespie, Bill Coleman, Benny Harris, Trummy Young, Vic Dickenson, Benny Morton, Johnny Bothwell, Don Byas, Serge Chaloff, Clyde Hart, Al Casey und Shelly Manne. begleit, dornah speel he bit to’n Fröhjohr 1945 bi Boyd Raeburn.
miniatur|left|150px|Duke Ellington Orchestra 1943 In Kalifornien, nah Filmupnahmen mit Coleman Hawkins un Howard McGhee (The Crimson Canary), Upnahmen mit dat Orchester vun Johnny Bothwell un Uptreden mit en All-Star-Formation üm Vic Dickenson, Les Paul un Willie Smith, grünn Pettiford Enn’ 1945 mit den Pianisten Spaulding Givens un den Gitarristen Chuck Norris en eegen Trio, dat in Kalifornien un Nevada uptreden is.Angaben in de Biographie un Sessionographie
Nah Upnahmen mit Wynonie Harris („Everybody's Boogie“) un Johnny Otis & The Jubilee All-Stars speel he af November 1945 in dat Duke Ellington Orchestra, in dat he bit März 1948 bleev. So harr he in de 1940er Johren de twee Slöötelpositschonen inne, de en Bassist damals raken kunn: de Grünnen vun de eerste Bebop-Gruppe up de 52nd Street New Yorks un de Nahfolge vun den doodbleeven Jimmy Blanton bi Ellington. Buterdem hörr Pettiford 1943, 1944 un 1945 zu den All Stars vun de Tietschriften Esquire un Metronome Mit den Esquire All Stars hett he in’ Dezember 1943 en vun sien eersten Plattenupnahmen makt (LP: Esquire Swing Sessions, Decca PD 12005)Vgl. Berendt, 1978, S. 139 f.
De Nahkriegstiet „Mit Oscar Pettiford machte Ellington eine seiner berühmtesten Bass-Schallplatten“, schreev Der Spiegel damals. „Es war eine Art Doppelkonzert: für Klarinette und Baß. Das Stück hieß „Air conditioned jungle“, (…) also ein 'Urwald mit automatischer Kühlluftzufuhr'“.Oscar zupft besser, Utgaav van’ 13. 6. 1951 DER SPIEGEL, Nr. 24/1951.
Während sien Liddmaatschap in dat Ellington Orchester wark he ok bi Upnahmen vun Johnny Hodges, Earl Hines un de Rhythm and Bluesband vun Ivory Joe Hunter mit. 1948 hörr Oscar Pettiford eerst Erroll Garners un denn George Shearings Trios an, dat in’t Three Deuces uptreden dee. To’t Johreswennen 1948/49 speel he in de Club The Clique (de bald Birdland heeten de) mit en körtlevig All-Stars-Formation ünner sien Leitung, in de Fats Navarro, Kai Winding, Lucky Thompson, Milt Jackson, Bud Powell un Kenny Clarke spelen deen. De Down Beat schreev to hör Upträe Enn’ Januar 1949: „Die Menge feierte den extremen Bop von Pettiford’s All-Stars enthusiastisch.“Ziteert nah Down Beat, January 28, 1949: „Crowd Gives Enthusiastic Welcome To Extreme Bop By Pettiford All-Stars.“ miniatur|120px|Ellington 1965