duum|Coleman Hawkins (in de List verkehrt as „Haskins“ betekent) upnommen in dat Topeka High School Orchestra, ut dat Johrbook 1921. Coleman Randolph Hawkins (* 21. November 1904 in St. Joseph, Missouri; † 19. Mai 1969 in New York) weer en US-amerikaansch Jazzmusiker (Tenorsaxophon un Klarinett). He gellt as „Vader“ vun dat Tenorsaxophonspeel un weer neben Lester Young een vun de eersten stilbildend Solisten up dat Instrument. In sien van 1922 bit 1969 düernd Karriere wurr he toletzt to de Mainstream Jazz toordnt, nehm aber immer weer Herutforderungen an un speel mit de jeweilig Avantgardisten vun hör Tiet. Sien Ökelnaams weern Hawk un Bean.

Leven Fröhe Johren (1904–1934) Coleman Hawkins stamm ut en Middelschichtfamilie un wuss in’ Middelwesten vun de USA up. Sien Moder speel Klaveer un Örgel; mit veer Johren broch se den jungen Hawkins dorto, dat Klaveerspeel to lernen; mit söben Johr fung he an Cello to speelen un mit neegen Johr kreeg he en C-Melody-Saxophon. Sien eerste Uptreden harr he in dat Öller vun twalf Johr bi Schoolveranstaltungen in en Trio-Besetten mit Piano un Slagtüüch; dör disse Uptreden wurr he bald to en lokaal Berühmtheit. Sien Öllern hebbt hüm doruphenn to en wieder musikaalsch Utbilden nah Topeka (Kansas) schickt. Dor drop he up den Pianisten Jesse Stone un de sien Blue Serenaders un gehör de Band eenig Maanten an. Deren Musik weer en Territory Jazz mit en lockeren Two-Beat-Rhythmus.Hinwies to de fröhe Johren bi Doering, S. 11 f.

A 1921 weer he as Musiker in Kansas City aktiv; in’ April nehm de Vaudeville-Blues-Singerin Mamie Smith den Söbenteinjohrigen in hör Begleitband Jazz Hounds up un kunn sien Öllern överreden, hüm mit hör up Tournee gahn to laaten. Hawkins speel dor Blues un New-Orleans-Jazz in de Stil vun King Oliver un Louis Armstrong. Sien damalig Kollege Garvin Bushell hett sück erinnert, dat Hawkins vör allen deshalb in de Band halt wurrn weer, wiel he Noten lesen kunn; „er war auf diesem Instrument in allem weiter, als ich je gesehen hatte ... Er konnte alles lesen und irrte sich in keiner einzigen Note ... Und er spielte sein Saxophon nicht, als sei es eine Trompete oder Klarinette, wie es damals üblich war. Er spielte auf den Akkorden, weil er als Kind Klavier gespielt hatte.“Garvin Bushell and New York Jazz in the 1920s. „The Jazz Review“ vun Nat Hentoff van Februar 1959, översett bi Arrigo Polillo. S.396.

Anfang Mai 1922 hebbt de Jazz Hounds för Schallplatten-Upnahmen in New York City („Mean Daddy Blues“) gasteert; in disse Tiet geev Hawkins ok Inlagen mit dat Cello. Intüschen weer he to’n Star un Attraktschoon vun de Band wurrn, kreeg aber blots wenig solistisch Freerüüm. He is dorum ut de Band utstegen un in New York bleven. Dor kreeg he Jobs in de Bands vun Ralph Jones und Cecil Smith, bit he in dat ansehn Orchester vun Wilbur Sweatman lann. Dor hett hüm denn Fletcher Henderson hört, de hüm 1924 in sien Band halt hett. He weer aber anfangs blots bi eenig Plattenupnahmen anwesend, as bi „Dicty Blues“ an’ 9. August 1923.

Fast Liddmaat vun de Band wurr he eerst, as de en Engagement in’ Club Alabam kreeg. Letzten Endes weer dat de Roseland Ballroom, wo he af September 1924 an de Siet vun Don Redman un Louis Armstrong to’n führenden Solisten upsteeg un sien eegen Stil entwickel, as etwa in „The Stampede“ 1926 un den Hit „Queer Notions“ 1933. In disse Tiet full ok sien eerste Ehe mit en Danzerin, de Gertrude heet, de he noch ut de Tiet mit Mamie Smith kennen dee. 1929 hebbt se sück weer scheeden laaten.

„Spätestens ab 1929 war Hawkins’ Ruf als bester Tenorsaxophonist durch die Platten und Auftritte mit Fletcher Henderson unumstritten, und sein Einfluss auf andere Saxophonisten, nicht nur Tenorsaxophonisten, war überwältigend“, schreev sien Biograph Teddy Doering.Zit. Doering, S.27. So wurr Hawkins immer fakener to Upnahmen vun anner Bandleader oder Produzenten herantrucken, so bi de Little Chocolade Dandies in’ September 1929, kört dorup bi de McKinney’s Cotton Pickers un mit Red McKenzies Mound City Blue Blowers, mit de he „If I Could Be with You“ einspeelen dee. Enn’ 1930 wessel de Henderson-Band vun dat Roseland to Connie’s Inn, en Kellerclub mit hoch Ansehn, ut dat Uptreden in’t Radio utstrahlt wurrn. links|thumb|130px|Coleman Hawkins un Buck Washington: „I Ain't God (!) Nobody“, Duo- Upnahm van’ 8. März 1934 En Hööchpunkt in Hawkins´ Wark bi Henderson weer „It's the Talk of the Town“ van 1932, nah Joachim-Ernst Berendt wohrschienlich de eerst grootSolo-Balladen-Interpretation in de Jazzhistorie.Berendt, S. 118. An’ 29. September 1932 entstunnen Hawkins´ eerst Inspeelungen ünner eegen Naam mit den Engländer Spike Hughes, de hüm eerst seggt het, wu hooch sien Ansehn in Europa weer. Tovör harr he en vun en eben ut Europa torüchkommend Kollegen doröver snakken hört, wu good de Arbeitsbedingungen dör för Musikers weer, besünner för swaart Musikers. Hawkins hett denn umgehend en Telegramm an Jack Hylton, den „engelschen Paul Whiteman“ schickt, in de blots stunn:„Ich möchte nach England kommen.“Zit. nah Polillo, S. 397. Hylton hett all an de nächste Dag antwoort. Hawkins nehm Urlaub bi Fletcher Henderson, wiel he glööv, blots een of twee Maand in Europa to blieven. Letztlich bleev he aber bit 1939.

Kört vör sien Afreis nah Europa produzeer John Hammond in’ März 1934 Duoupahmen vun den Saxophonisten mit den Pianisten Buck Washington; dat schient so, as of disse Upnahmen („I Ain't Got Nobody“ und „It Sends Me“) deelwies mit hör „Schroffheit und Kühnheit aus heutiger Sicht wie ein Vorschatten des Bebop“ wirkten.Zit.nah Teddy Doering, S. 129.

To de Entscheidung, en Tiet lang in Europa to arbeiten, droch ok de „Entthronung“Ünner annern dorstellt in de Bericht vun Mary Lou Williams´, de in Nat Hentoffs/Nat Shapiros Book Jazz erzählt weddergeven is. Hawkins’ Anfang vun dat Johr 1934 bi, as he mit dat Henderson-Orchester in Kansas City weer un in de nee apen maakt Nachtclub Cherry Blossom up Lester Young, Ben Webster, Herschel Evans un anner Kansas-City-Tenoristen drapen dee. Mary Lou Williams weer Ohrentüügin vun disse Jam Session: „Bean Hawkins hatte nicht damit gerechnet, dass die Kaycee-Tenoristen„Kaycee“: In de USA faken bruukt Akronym vun Kansas City so gewaltig waren, und war unsicher und konnte keine rechte Linie finden, obgleich er den ganzen Morgen spielte.“Mary Lou Williams, zitiert nah Shapiro, Hentoff: Jazz erzählt. München, 1958. S. 301 f.

In Europa (1934–1939) duum|upright|Jack Hylton He hett New York an’ 30. März verlaaten un speel nah sien Ankunft in London anfangs in Jack Hyltons groot Orchester as ok in dat lüttgere Ensemble, dat vun Hyltons Fru Ennis leit wurr; Wiehnachten 1934 keem Hawkins eerstmals nah Paris. In’ Ansluss weeren eenige Uptreden in Düütschland plaant, aber dat nationalsozialistische Regime hett Hawkins de Einreis verboten, wiel he nich witt weer. Hylton hett Hawkins in de Nedderlannen torüch laaten, wo de mit Theo Uden Masman un sien Ramblers speel. De Tosommenarbeit mit de Ramblers gipfelte in dree Upnahmesitzungen, in’ Februar un August 1935 („I Wanna Go Back to Harlem“). All nah de eerste Session hett Hawkins beslooten, nich mit Hylton nah England torüchtogahn, he wull lever nah Paris. In’ Februar is he bi en Konzert mit franzöösch Musiker in dat Salle Pleyel uptreden, dat de Hot Club de France organiseert harr. In’ März nehm he mit dat Orchester vun Michel Warlop up; mit dorbi weern de Starts vun dat Quintette du Hot Club de France, Django Reinhardt un Stéphane Grappelli. Dornah gung Hawkins up en utdehnt Skandinavien-Tournee, wo he begeistert fiert wurr. Nah en längeren Upenholt in de SwiezDor keem dat in’ Mai 1936 to en Session mit Ernst Höllerhagen un de Berries in Zürich, bi de Hawkins as Vokalist to hören is; vgl. Doering, S. 132. fungen an’ 28. April 1937 sien berühmte Upnahmen mit Benny Carter, Reinhardt un Grappelli för Swing in Paris statt, wo „Honeysuckle Rose“ un „Crazy Rhythm“ inspeelt wurrn.

Dat Johr 1938 verbroch Hawkins vörwiegend in de Nedderlannen, wo he ünner annern in’ Negro Palace in Amsterdam speel, un in Belgien; dor speel he in Namur in de Band vun sien Landsmann Arthur Briggs. He hett versöcht, en Arbeitserlaubnis för England to kriegen, aber dat hett de Musiker-Gewerkschap verweigert. Mit en Trick gelung dat aber de engelschen Fans, hüm in’t Land to halen: de Saxophon-Hersteller Selmer hett en Tournee dör Grootbritannien organiseert, de de „Schulung“ deenen sull, da Hawkins blots för Musiker speelen würd. Dorup harrn de Gewerkschapen kien Infloot, un Hawkins gung in’ März/April up England-Tournee. Dornah wull he eegentlich weer nah de Nedderlannen torüch, aber de politisch Laag in Europa weer mittlerwiel so anspannt, dat he vörtruck in de USA torüchtogahn. Dat keem aber noch to en paar Uptreden in England, weer mit Hylton; Hawkins wurr as „Variety-Künstler“ ankünnigt. De letzt Vörkriegsupnahmen entstunnen Enn’ Mai mit dat Hylton-Orchester; denn gung he Anfang Juli nah Holland torüch un weer an’ 31. Juli weer in New York.

Swing Combos, Body and Soul un Bebop (1939–1945) In de fiev Johr, wo he nich dor weer, harr sück de Szene in de USA verännert, nee Saxophonisten as Chu Berry un Ben Webster (de harrn nahnanner Hawkins Platz bi Henderson innommen) harrn sück Achtung verschafft, insbesonnere aber Lester Young, de nu kien Angst mehr för de Konkurrenz vun sien wenig Maand tovör storven Rivalen Herschel Evans hemm muss. In disse Situation keem Coleman Hawkins torüch; un sien Rückkehr maak forts „die Runde“. Lester Young weer jüst mit Billie Holiday bi en Upträe, as Hawkins keem; Rex Stewart bericht vun dissen Moment: „Bean marschierte herein, packte sein Instrument aus und spielte zu jedermanns Überraschung mit ihnen.“Zit.nah Polillo, S. 399. miniatur|Konzertankünnigung för Coleman Hawkins

All för sien Afreis in de USA harr Coleman Hawkins sien tokünftigen Arbeitsmögelkeiten afklärt; he harr de Option, mit egen Band in Kelly's Stable (141 West, 51st Street) uptotreden. Wiel sien Wunschmusiker as Red Allen, Benny Carter, Roy Eldridge, John Kirby oder Teddy Wilson in anner Bands spoodriek arbeiten deen, stell he en acht Personen stark Ensemble mit jung Musikers un de Singerin Thelma Carpenter tosommen. Mit sien Band is he denn in’ Arkadia uptreden, en Danzlokal an de Broadway. An’ 11. Oktober 1939 gung de Band in’t Studio, um för dat Label Bluebird veer Titel intospelen.

„Drei Stücke sind bereits im Kasten, und quasi als Dreingabe, damit zwei Platten gefüllt werden können, steht „Body and Soul“ auf dem Programm, das gewöhnlich als Abschluss der Clubauftritte diente“, schreev de Kritiker Werner Wunderlich to de histoorsch Session. „Herausragende Musiker hat Hawkins nicht in seinem Ensemble, folglich ist er mit seinem Tenorsaxophon der alleinige Solist bei diesem Stück. Und genau diese, seine Version des oft gespielten Standards wird in einem Meilenstein, zu einer Jahrhundertaufnahme des Jazz, exemplarisch für eine Jazz-Ballade. Mit „Body and Soul“ weist sich Coleman Hawkins als einer der ganz Großen aus, als der „Vater des Tenorsaxophons“, meent Wunderlich in sien Beprechung vun de „Jahrhundertaufnahmen des Jazz“. „Die vollendete Architektur seines Solos, in dem jeder Ton mit zugleich zwingender Logik und glühender Intensität zum nächsten führt, wurde unzähligen Generationen zur unvergesslichen Lektion über den dramaturgischen Aufbau von Improvisation“, stellt Marcus A. Woelfle fast in sien Bidrag to „Body and Soul“ in dat Book över Jazz-Standards. Nun gelung Hawkins mit „Body and Soul“ en överwältigend Comeback