thumb|De Venus mit ehr dichte Wulkendeek in echte Klören. De Venus (Symbol: ) is vun de Sünn ut rekent de tweete Planet un togliek de sösstgröttste in uns Sünnsystem. He steiht dichter an de Sünn as de Eer un tellt to de veer terrestrischen Planeten, de ok eerdlieke oder Steenplaneten nöömt warrt.
Venus kummt op sien Ümloopbahn de Eerdbahn an neegsten. Se hett ok meist de glieke Grött as de Eer, wiest aver düütlich Ünerscheeden op, wat de Geologie un vör allen ok de Atmosphäär angeiht. Vun wegen ehr Neeg is se na den Maand dat hellste natürliche Objekt an’n Nachthimmel oder in de Schummerstünn. Wieldat de Venus sik op en enger Bahn üm de Sünn dreiht as de Eer, is se an’n Besten morgens oder avends to sehn, aver nienich midden in de Nacht. Dorüm hett se ok den Binaam Morgen- oder Avendsteern. Wenn se nich to dicht bi de Sünn steiht, kann se ok dagsöver al mit lütte Feernrohren bekeken warrn, mitünner sogor ok blots mit dat Oog.
Dat astronoomsch Teken vun de Venus is dat stiliseert Afbild vun den Handspegel vun de naamgeven röömsche Leevgöddin Venus: ♀NASA: .
Opbo Dat gifft in’t Sünnsystem keen twee anneren Planeten, de sik so gliek sünd, as de Eer un de Venus. Venus hett mit 12.103,6 km t. B. meist den glieken Dörmeter as de Eer un faken snackt man ok vun Planetensüstern. Man, ok wenn se in Masse un cheemsch Tohopensetten teemlich gliek sünd, gifft dat doch gewaltige Ünnerscheeden bi de Böverflachen un de Atmosphären.
Atmosphäär De Atmosphäär vun de Venus besteiht to’n gröttsten Deel ut Kohlenstoffdioxid. Stickstoff hett en Andeel vun üm un bi 3,5 % un de annern Gasen kamt blots in Sporen vör: Sweveldioxid mit 150 ppm, Argon mit 70 ppm un Water mit 20 ppm. Vun wegen de groten Gesamtmasse vun de Atmosphäär is de afsluut Mengde vun’n Stickstoff ruchweg dat fieffacke vun dat in de Eerdatmosphäär. De Gesamtmasse is negentig mol so groot as op de Eerd un sorgt dordör fören bannig hogen Druck an de Böverflach vun 92 bar – dat is so veel as in’n knappen Kilometer ünner’n Seespegel. De Atmosphärendicht is an de Böverflach in’n Middel ruchweg föfftig mol so hooch as op de Eer.
De Hööftmasse mit ruchweg 90 % vun de Atmosphäär reckt vun de Böverflach bit in 28 km Hööch un is meist so groot as’n Drüddel vun de Masse vun de helen Ozeanen op de Eer tohopen. De elektromagneetschen Signalen, de vun Sonden optekent worrn un en Teken för fakene Blitzentladen sünd, sünd wohrschienlich disse dichten Dunstschicht totoorden, de wiet ünner de Wulkendeek liggt. Binnen de Wulken harrn Gewidders mit jemehr oplüchten Blitzen bi Nacht opfallen müsst, man op de Nachtsiet sünd solke Lüchten nich beobacht worrn. Baven vun de Wulken reckt de Dunst bit in en Hööch vun ruchweg 90 km un üm un bi 10 km höger ennt de Troposphäär. Doröver liggt de Mesosphäär, mit deepste Temperaturen vun ruchweg -100 °C. Noch höger stiggt de Temperatur in de Thermosphäär wedder an vun wegen de Absorpschoon vun de Sünnstrahlen. De butenste Atmosphärenschicht is de Exosphäär vun 220 bit 250 km Hööch.
Vun buten kann een dör de Venusatmosphäär nich dörkieken, wat vör allen an de Wulkendeek liggt, de jümmer slaten is. De is ruchweg 20 km dick un reckt rünner bit ungefähr 50 km. To’n gröttsten Deel (75 % vun de Masse) besteiht se ut Drapens vun Swevelsüür, dorblangen gifft dat Aerosolen, de Chlor un Phosphor bargt. Dat gifft tosamen dree Wulkenschichten, wovun de ünnere wohrschienlich ok lütte Mengden vun elementaren Swevel bargt. Gröttere Swevelsüürdrapens regent af, kamt aver nich wieter as bit to de Ünnersiet vun de Wulkendeek, woneem se vunwegen de hogen Temperaturen foorts wedder verdampt un sik denn in Sweveldioxid, Waterdamp un Suerstoff splitt. Disse Gasen stiegt wedder hooch bit in de böverste Wulkendeek un reageert un kon denseert dor wedder to Swevelsüür. De Swevel kummt vun Vulkanen, de dat in Form vun Sweveldioxid freesett hebbt.
De Böverflach vun de tomeist strukturlosen Wulkendeek hett en cremegele Klöör un wiest en sphäärsch Albedo vun 0,76 op. Dat heet, dat 76 % vun dat Sünnlicht wedder torüch streit. Bi de Eer sünd dat blots 39 %. De Andeel, de vun de Venus nich torüchstrahlt warrt, warrt to ruchweg twee Drüddel vun de Wulkendeek absobeert. Disse Energie drifft de böversten Wulkenschichten an’n Äquater to Snelligkeiten vun ruchweg 100 m/s an, mit de se sik jümmer in Rotatschoonsbewegen vun de Venus in blots veer Daag eenmol üm den Planeten rüm bewegt. De hoge Atmosphäär roteert dormit 60 mol so gau as de Planet sülvst. Man snackt dorbi ok vun „Superrotatschoon“. De Grund jüst för dissen Afloop is – tomindst in Fall vun de Venus – noch nich tofreden stellen verklort. De Vörgäng in de Venusatmosphäär warrt opstunns vun de Ruumsond Venus Express utforscht. En so gaue Atmosphärenzirkulatschoon is blangen den Fall Venus blots noch in Form vun de Strahlströöm in de högeren Atmosphäär vun de Eer bekannt un bi de Wulkenbövergrenz vun den Saturnmaand Titan, vun den de Stickstoff-Atmosphäär jümmerhen den annerthalffacken Druck vun de Eerdatmosphäär hett. Superratschoon is also blots bi de dree fasten Himmelskörpers bekannt, de en dichte Atmosphäär hebbt.
thumb|left|En Fotoopnahm vun de Venus vun’n Orbiter vun Pioneer-Venus 1 in’t ultravigelett Licht (Falschfarven) wiest de Y-förmig Wulkenstruktur Meist de hele Gashüll vun de Venus billt grote Konvekschoons- oder Hadley-Zellen. De Äquaterzoon warrt an’n dullsten bestrahlt, dorüm stiegt dor de Gasmassen op un ströömt in de Polarebeden, woneem se in deepere Lagen afsackt. in de ünneren Schichten geiht de Stroom wedder torüch na’n Äquater. In’t Ultravigelette Licht künnt dorüm Strukturen sehn warrn as en liggen Y utricht na de Rotatschoonsricht.
In Boddenneeg sünd bit hüüt blots lütte Windsnelligkeiten vun 0,5 bit 2 m/s meten worrn. Vun wegen de hoge Gasdicht is dat aver jümmerhen as de Windstärk 4 op de Eer, kann also as en lichte Bries ansehn warrn. Vun dat infallen Sünnlicht kamt blots üm un bi 2 % op de Böverflach an un gifft en Belüchtstärk vun ruchweg 5.000 Lux. As an en munkeligen Namiddag, kann een dor üm un dree Kilometer wiet kieken.
De Sünnstrahlen, de nich vun de Wulken reflekteert oder absorbeert warrt, warrt vör allen vun de ünneren, bannig dichten Atmosphäär absorbeert un in thermische Strahlen in’t infrarode Rebeet vun’t Spektrum ümwannelt. In dit Rebeet vun de Bülgenlängen absorbeert Kohlenstodffdioxid sünners goot, so dat de Warmsstrahlen so gott as vullstännig vun de ünneren Atmosphäär opnahmen warrt. De starke Drievhuuseffekt kummt vun allen dör de grote Massen vun Kohlenstoffdioxid aver ok de lütten Sporen Waterdamp un Sweveldioxid hebbt Andeel doran. De middlere Temperatur an de Böverflach is dorüm mit 464 °C gresig hooch. Dat is veel höger as de ahn Drievhuuseffekt berekente Gliekgewichtstemperatur vun -41 °C (232 K) NASA Venus Fact Sheet. un liggt sogor noch höger as de Smöltpunkten vun Tinn un Blie. De Opwarmen vun de Böverflach is dordör teemlich gliekmatig, unafhangig vun Dag- un Nachtsiet oder Pool- un Äquaterrebeet. In Boddenneeg geiht de Temperatur nienich ünner ruchweg 400 °C rünner. Blots in de Barglannen, op de hööchsten Tippen gaht de Temperaturen op 380 °C un de Druck op 45 bar rünner. An de deepsten Öörd gifft dat dorgegen bit 493 °C un 119 bar. Ahn de Wulkendeek mit ehr hoge Albedo weer dat an de Böverflach noch düütlich hitter.
Böverflach 280pxTopograafsch Kort vun de Venus Beteken vun de IAU-Nomenklaturför de Topografie vun de Venus Eentall (Mehrtall) Kortbeschrieven Regel för de Enkeltnaams Chasma (Chasmata) pielwannig begrenzt Daal Jagdgöddinnen Collis (Colles) Bult, lütten Barg Seegöddinnen Corona (Coronae) „Instörtkrater“ Fruchtborkeits-göddinnen Dorsum (Dorsa) Hoochrüchen Himmels- un Lichtgöddinnen Farrum (Farra) vulkaansch Quellkuppen Watergöddinnen un Nymphen Fluctus (Fluctus) Lavastroomfeld Eerdgöddinnen Fossa (Fossae) lang, small un flach Daal Kriegsgöddinnen un Walküren Linea (Lineae) linear Böverflachenform Kriegsgöttinnen un Amazonen Mons (Montes) Barg (Bargen) Göddinnen Patera (Paterae) unregelmatig, flach Vulkankrater Beropen Fronslüüd ut de Historie Planitia (Planitiae) Deepeven mit Mareprägen Mytholoogsch Heldinnen Planum (Plana) Hoocheven Leev- un Kriegsgöddinnen Regio (Regiones) Hoochlaag mit Kontinentalcharakter Titaninnen Rupes (Rupes) Anbarg, Pielwand Heem- un Heerdgöddinnen Terra (Terrae) grote Hoochlandmasse Venus in annere Spraken Tessera (Tesserae) Hoochlaag mit Parkettstruktur Schicksalsgöddinnen Tholus (Tholi) vulkaansch Kuppel Göddinnen Unda (Undae) bülgige Böverflachenform Wööstengöddinnen Vallis (Valles) Daal Stroomgöddinnen
De Venusbodden gleiht stännig düsterroot, wat aver för Minschen kuum wohrnehmbor is. Waterflachen oder Strööm gifft dat op de Böverflach nich vun wegen de hogen Temperaturen. Dat Relief warrt beherrscht vun sacht bultige Evens. Se wiest teemlich lütte Högenünnerscheeden mit weniger as Dusend Meter op un geevt dormit ruchweg den globalen Dörsnitt vun de Venus wedder. Jüst as de Seespegel op de Eer, billt disse Even för all Högenangaven en Oort Referenzhööch. Dit Nullniveau gifft en Kugelradius vun 6.051,84 km wedder.
De Evens nehmt ruchweg 60 % vun de Venusböverflach in. Üm un bi 20 % vun de Böverflach stellt Sietlannen dor, de bit to 2 km deeper sünd as de Referenzevens. De annern 20 % leegt höger as de Betogseven, aver blots 8 % künnt as utspraken Hoochlänners betekent warrn, de mehr as 1,5 km över dat Nullniveau recken doot. De hypsograafsche Kurv vun de Högenverdelen op de Venus wiest also keen tweet Hööftniveau as dat op de Eer is. De Differenz twüschen den sietsten un den hööchsten Punkt op de Venus liggt bi ruchweg 12.200 Meter. De nauen Högenangaven sünd aver faken teemlich ünnerscheedlich op de Venus.
All geoloogschen Formatschonen op de Venus hebbt na en Konventschoon vun de IAU Fronsnaams (Tabell op de rechten Siet) mit Utnahm vun Alpha Regio un Beta Regio – de beiden af 1963 vun de Eer ut toeerst opdeckten Rebeden – as ok Maxwell Montes, de na James Clerk Maxwell nöömt sünd. Maxwell hett mit sien Glieken för de elektromagneetschen Bülgen een vun de Grundlagen för de Radarutforschen sett hett.
Aktuelle Dorstellen oder Korten vun dat Venus-Relief baseert vör allen op de Radarmeten vun den Venus-Orbiter Magellan, de 98 % vun de Böverflach mit en waagrechten Oplösen vun 120 bit 200 m un en piel Oplösen vun 30 m vermeten hett. Af un an is ok noch de globale Kort vun de Pioneer-Venus 1 in Bruuk, de en Oplösen hett as en Weltatlas vun de Eer.
Hoochlannen De hogen Lagen verdeelt sik hööftsächlich op twee gröttere Strukturen. De wietere dorvun is Aphrodite Terra mit en Utdehnen meist so groot as Süüdamerika, de sik in de Form as en Skorpion över meist en Drüddel vun’n Äquater utbreedt. In sien westlichen Deel liggt dat Plateau Ovda Regio, in’t nöördliche Zentrum Thetis Regio un in’n Oosten Atla Regio. De Formatschoon höört to den Äquater-Hoochlandgördel, de sik mit enkelte gröttere Eilannen bit ruchweg 45° nöördliche un süüdliche Breed utdehnt.
En goot Stück wieter na Noordwesten vun Aphrodite Terra liggt twüschen den 45. un den 80. Bredengrad Ishtar Terra, dat an ehsten an een Kontinent na’t Vörbild vun de Eer denken lett. Ishtar Terra is ungefähr so groot as Australien, man dorop leegt ünner annern de Maxwell-Bargen mit en Tipphöch vun bit to 10.800 Meter. In disse Bargen finnt sik op de Inslag-Krater Cleopatra, de mit 104 km Dörmeter de achtgröttste Impaktstruktur vun de Venus is. Toeerst harr man dacht, dat dat en Vulkankrater wesen künn.