mini|Eine der sechs erhaltenen Ikonen der zwölf Apostel, hier die des hl. Petrus, Meister von Caorle (13. Jahrhundert), Museo del tesoro del Duomo di Caorle
Die folgenden Männer waren Bischöfe von Caorle im Nordosten Italiens. mini|Wappen des Giovanni Vincenzo de Filippi († 1738) auf einem liturgischen Gewand, Museo del tesoro del Duomo di Caorle Gegründet wurde das Bistum der legendenhaften Überlieferung nach im Jahr 579 durch Helias von Aquileia, anerkannt wurde es zwischen 615 und 618 vom Papst bzw. vom Bischof von Rom (dementsprechend von Adeodatus I.).Fedalto, S. 38.
Im Spätmittelalter und in der Neuzeit hatte das Bistum seine Blütezeit überschritten und verarmte zusehends.Giovanni Zorzi schreibt am 15. Januar 1676 an den Dogen Niccolò Sagredo, dass die mehr als 4.000 Einwohner hauptsächlich arme Fischer seien, die in „estrema povertà“ lebten, in äußerster Armut (Silvio Tramontin: La diocesi di Caorle in età moderna e la sua soppressione, in: Mario Mirabella Roberti (Hrsg.): Studi caorlesi, Udine 1988, S. 51–71, hier: S. 61). Dies hatte zur Folge, dass viele der Bischöfe um Versetzung in andere Bistümer ersuchten, sich bei anderen Prälaten verdingen mussten, es vorzogen, als Generalvikare in anderen Bistümern zu überdauern, und daher nur kurz oder gar nicht in Caorle residierten. Sie erschienen meist nur zu Weihnachten, zu Ostern oder zu Mariä Aufnahme in den Himmel. Bei jedem Besuch blieben sie etwa einen Monat in Caorle. Auch ihre Beisetzungen erfolgten, wie im Falle der Bischöfe Ragazzino, Casarin, Piccini, Strata und anderer, außerhalb der Diözese. Ausnahmen sind hier Daniele Rossi, Daniele Sanson, Francesco Trevisan Suarez, die in Caorle beigesetzt wurden.
Liste Johannes von Pannonien 598Erwähnt in einem Brief des Papstes an Marinianus von Ravenna vom März 599, wohl ein Irrtum Mommsens, der ihn für einen Bischof von „Histria“, also Istrien hielt (Fedalto, S. 37). Johannes war wohl aus Cittanova Eracliana geflohen, in dem Brief „castello … quod Novas dicitur“. Er wurde auch aus Caorle vertrieben, weil er im Dreikapitelstreit gegen den Papst agierte. Es folgten zwei weitere Bischöfe.„Giovanni delle Pannonie“ bei Bottani, S. 144.
Leo (um 877)Erscheint verspätet auf einer Synode in Ravenna, daher exkommuniziert, aber auf Intervention des Dogen Orso I. Particiaco wieder in Kirche (und Amt) aufgenommen. Nach Bottani 875. Marinus (erwähnt 919) … Johannes (erwähnt 1053)Nach Bottani um 1053. Bonus (um 1074/1075)Nach Bottani um 1074; Überlieferung sehr unsicher, vgl. Emmanuele Antonio Cicogna: Delle Inscrizioni Veneziane, Bd. 4, Giuseppe Picotti, Venedig 1834, S. 289 f., Anm. 34. Giovanni Trevisan (um 1106–1116)Nach Bottani um 1107 (nicht zu verwechseln mit dem Patriarchen Giovanni Trevisan). Domenico Orio (erwähnt 1117)Nach Bottani 1117 gestorben. Pietro Michele (erscheint auf der Synode von Torcello, 1127)Nach Bottani um 1127. Giovanni, Johannes (IV.) (erscheint auf der Provinzsynode zu Rialto, 1152)Nach Bottani um 1152. Domenico, della Tomba genannt, nach seiner Familie (um 1167–1197)Nach Bottani um 1172. Erscheint als Gesandter Papst Alexanders III. bei Streitigkeiten mit Klöstern und anderen Einrichtungen, auch um die Decima, etwa mit San Cipriano di Murano. Giovanni, della Tomba genannt (gewählt am 9. Dezember 1197)Nach Bottani um 1197. Angelo Marini (1209–1210)Treueid auf den Patriarchen von Grado am 10. Mai 1209. Giovanni Malipiero (1210–1216)Zuvor Prior des Konvents San Salvador in Venedig. Angelo (1216–1226) Natale (fl. 1226–1239)Treueid von 1226; Abmachung mit dem Podestà von Caorle, Leone Sanudo, über Fischereirechte in bestimmten Gebieten aus dem Jahr 1229. Wird 1243 Bischof von Sitia auf Kreta. Rinaldo (1239–1257)Nach Bottani um 1247, konsekriert den Hauptaltar im Dom; führt zahlreiche Reliquien aus Byzanz in die Kirche. Vitale (1257–1262)Nach Bottani um 1258. Buono (II.) (1262–1264)Nach Bottani um 1262. Grabinschrift: „Non bonus hic Bonus requiescit corpore solum. Spiritus requiem dat Deus omnipotens. Pastor erat dictu, sed mercenarius, at tu tali parce pie deprecor ipse miser“. Marino (1264 – nach 1269)Nach Bottani um 1267; „Un documento nell'archivio veduto dall'Olmo eretto sotto l'abate Bollani contiene una sentenza pronunciata da Marino vescovo di Caorle circa la proprietà del monastero [i. e. San Giorgio Maggiore] su di un prato; la data è 1269, 5 aprile. Puossi aggiungere tal documento a quello del Cornaro (T. II, p. 160. et T. XIV, p. 473) per provare l'esistenza di Marino vescovo di Caorle, nome ommesso dell'Ughelli“ (Emmanuele Antonio Cicogna: Delle Inscrizioni Veneziane, Bd. 4, Giuseppe Picotti, Venedig 1834, S. 308, Anm. 115 (Digitalisat)). Nicolò Natali (1284–1297)Nach Bottani fl. 1282–1296; 1290 und 1296 als Vikar des Patriarchen in San Geremia erwähnt, 1296 bei der Reliquientranslation des Armes des hl. Georg nach San Giorgio. Cornaro gibt 1282 statt 1292 als Jahr der Weihe von San Geremia an (Emmanuele Antonio Cicogna: Delle Inscrizioni Veneziane, Bd. 4, Giuseppe Picotti, Venedig 1834, S. 255 f. (Digitalisat); S. 612 (Digitalisat)). Gioacchino (1299–1300)Nach Bottani fl. 1299; bei der Vergabe von Indulgenzen erwähnt. Giovanni (1300–1308)mindestens bis 1305, Franziskaner oder Dominikaner. Giovanni Zane (1308–1331)Nach Bottani vor 1305 im Amt † 1331; Augustinereremit, erwähnt am 17. November 1308. Weihte Sant'Agnese in Venedig Am 15. Juni 1321 gemeinsam mit Giovanni Magno von Equilio (1306 – 12. September 1321) und Ottonello von Chioggia (1314–1322). Andrea Zorzi (Giorgio) (1331–?; † 1348)Nach Bottani † 1348, Testament, Amtseinführung am 17. Februar 1331; erreichte mangels Geld für die üblichen Taxen nicht die Anerkennung durch den Papst. Bartolomeo (konsekriert durch den Patriarchen von Grado 1350 aber nicht anerkannt durch Papst Clemens VI., versetzt nach Sardinien durch Papst Innozenz VI. im Jahr 1353) Bartolomeo (ernannt durch Papst Clemens VI. 1350, bestätigt durch Papst Innozenz VI. 1353–1365, Anerkennungsbulle unauffindbar) Teobaldo (Franziskaner, zumindest vor Ort, unklar ob anerkannt als Bischof) (Gerardo)Nach Bottani Minorit, 1349, 1352 vom Papst nach Civita Vecchia in der Romagna gesandt. Bartolino di BartolomeoNach Bottani um 1350, † 1365. Teobaldo (1365–1381)Nach Bottani um 1365, vor Bischof von Koron, † 1368, , Amtseinführung 5. November 1365?. Andrea Bon (1379–1394), ab 16. Februar (?) 1394 im Bistum PedenaTramontin, S. 51, nach Bottani im Jahr 1378. Bonaventura, 1381–1383, vom Gegenpapst Clemens VII. ernannt, zurückgetretenAmtseinführung 16. Dezember 1381. Tomaso Cesselini, 1383–? ebenfalls vom Gegenpapst ernannt Nicolò Bazia da Veglia (1394–1412, 1398 durch Gegenpapst Johannes XXIII. abgesetzt wegen zu langer Abwesenheit von seinem Amtssitz, zurückgetreten 1412) Vakanz (1398–1412) Antonio de Caturcio oder Cattaneo (1. Oktober 1412 – 1431) Andrea di Montecchio (13. Juli 1431 – 18. August 1434) (danach Bischof von Fossombrone) Luca Muazzo oder Mudazzo (18. August 1434 – 1451)Nach Bottani 1442–1451. Gottardo (1451–1456)Nach Bottani am 4. Mai 1451 gewählt, gestorben 1473. Vakanz (1456–1463) Giovanni da Marostica (20. Oktober 1463 – 1465) Antonio da Fabriano (20. April 1465 – 1469), ab 1470 in Soana Giacomo Mariani (9. März 1470 – 1472)nach anderen Angaben bis Juni 1470. Pietro Carlo (1472–1513)Nach Bottani am 4. Juli 1473 gewählt, nach anderen Angaben 10. Juli 1470 bis Mai 1513, zurückgetreten. mini|Kapitelkreuz von Caorle, entstanden im Jahr 1534, Museo del tesoro del Duomo di Caorle Daniele Rossi (9. Mai 1513 – 1538) (zieht es vor Generalvikar des Patriarchen von Aquileia zu werden)Nach Bottani cives von Burano, † 1538. Sebastiano Rossi (30. Oktober 1538 – 1542) (zieht es vor Generalvikar des Patriarchen von Aquileia zu werden)Nach Bottani Neffe seines Vorgängers. Egidio Falcetta, auch Falconetti genannt (15. März 1542 – 30. Januar 1563) (ab 1563 Bischof von Bertinoro)musste sich bei verschiedenen anderen Klerikern verdingen, Biographie bei Silvio Tramontin: La diocesi di Caorle in età moderna e la sua soppressione, in: Mario Mirabella Roberti (Hrsg.): Studi caorlesi, Udine 1988, S. 51–71, hier: S. 55–58. Giulio Superchio (30. Januar 1563 – 16. November 1585)Nach Bottani † 1585. Girolamo Righetto oder Righettino, auch Regazzino (24. Januar 1586 – 1593)Nach Bottani 1585–1593. Angelo Casarino, auch Casalino genannt (5. Juli 1593 – 1. März 1600)Nach Bottani am 21. Juli 1593 vom Papst ernannt, † 1600. Vgl. Silvio Tramontin: La diocesi di Caorle in età moderna e la sua soppressione, in: Mario Mirabella Roberti (Hrsg.): Studi caorlesi, Udine 1988, S. 51–71, hier: S. 58 f. Lodovico de Grigis (24. Januar 1601 – 1609) Benedetto Benedetti (1609–1629)Nach anderen Angaben 18. August 1610, zurückgetreten Angelo Castellari (17. September 1629 – Mai 1641) Vincenzo Milani (1. Juli 1641 – 19. Dezember 1644) (danach Bischof von Lesina) Giuseppe Maria Piccini oder Pizzini (20. März 1645 – † 25. Mai 1648) Giorgio Darmini (1648 – 30. August 1655) (danach Bischof von Cittanova d'Istria) Pietro Martire Rusca (14. Februar 1656 – † 29. April 1674)Silvio Tramontin: La diocesi di Caorle in età moderna e la sua soppressione, in: Mario Mirabella Roberti (Hrsg.): Studi caorlesi, Udine 1988, S. 51–71, hier: S. 59 f. Francesco Antonio Boscaroli (17. Dezember 1674 – † 23. Oktober 1679) Vakanz (1679–1684) Domenico Minio (24. April 1684 – 5. Juni 1698), zieht es vor, Generalvikar des Bischofs von Cervia zu werden Francesco Strada (1698–1698) Giuseppe Scarella (1699) Francesco Andrea Grassi (30. März 1700 – † Januar 1712) (zieht es vor Generalvikar von Chioggia zu werden) Daniele Sansoni (11. Juli 1712 – 14. Juni 1717) (danach Bischof von Cittanova d'Istria) Giovanni Vincenzo de Filippi (11. Mai 1718 – † 16. Februar 1738) Francesco Trevisan Suarez (24. November 1738 – † 25. Januar 1769)Silvio Tramontin: La diocesi di Caorle in età moderna e la sua soppressione, in: Mario Mirabella Roberti (Hrsg.): Studi caorlesi, Udine 1988, S. 51–71, hier: S. 60 f. mini|Porträt des Giuseppe Maria Peruzzi bereits als Bischof von Vicenza Benedetto Maria Civran (6. August 1769 (1770?) – 15. Juli 1776) (danach Bischof von Chioggia) Stefano Domenico Sceriman (16. Dezember 1776 – 1. Juni 1795) (danach Bischof von Chioggia) Giuseppe Maria Peruzzi (22. September 1795 – 18. September 1807) (danach Bischof von Chioggia)Weihte am 11. September 1803 San Tomà.
Literatur Seria Cronologia de’ Vescovi, che occuparono la Sede Vescovile di Caorle, in: Trino Bottani: Saggio di storia della città di Caorle, Pietro Bernardi, Venedig 1811, S. 144–165. (Digitalisat, ab S. 144) Giorgio Fedalto: Il vescovado di Caorle dalle origini al Trecento, in: Studi caorlesi (1988) 27–49. (online) Pius Bonifacius Gams: Series episcoporum Ecclesiae Catholicae, 2., unveränderte Auflage, Leipzig 1931, S 780 f. (online) Silvio Tramontin: La diocesi di Caorle in età moderna e la sua soppressione, in: Mario Mirabella Roberti (Hrsg.): Studi caorlesi, Udine 1988, S. 51–71. (online)
Weblinks David M. Cheney: Diocese of Caorle. Dioecesis Caprulana seu Caprularum, Catholic-Hierarchy
Anmerkungen
Caorle ! !Bischofe
it:Diocesi_di_Caorle#Vescovi