Manihot ist eine Pflanzengattung aus der Familie der Wolfsmilchgewächse (Euphorbiaceae). Trivialnamen für diese Pflanzenarten sind Maniok, Mandioka, Kassava oder in Lateinamerika Yuca. In der Gattung Manihot werden etwa 60 bis 100 Arten unterschieden. Einige Arten werden in den Tropen als Stärkelieferanten angebaut. All die angebauten Arten werden mit dem obigen Namen, abhängig von Regionen, bezeichnet. Die wichtigste Art ist der Maniok (Manihot esculenta). Der Anbau der Pflanze ist wegen ihrer stärkehaltigen Wurzel weit verbreitet. Sie stammt ursprünglich aus dem heutigen Brasilien und Paraguay und wurde schon vor der Entdeckung Amerikas durch die Europäer von den Ureinwohnern zur Ernährung verwendet. Mittlerweile wird sie weltweit in vielen Teilen der Tropen und Subtropen angebaut.

Beschreibung Manihot-Arten sind Bäume, Sträucher, Halbsträucher oder krautige Pflanzen. Sie enthalten weißen Milchsaft. Einige Arten besitzen Wurzelknollen. Die wechselständigen Laubblätter sind einfach oder handförmig geteilt. Die Blattstiele sind lang. Die Nebenblätter sind klein.

Die Pflanzen sind meist einhäusig getrenntgeschlechtig (monözisch), selten zweihäusig getrenntgeschlechtig (diözisch). Die Blüten stehen zu mehreren in einfachen oder zusammengesetzten, oft terminalen traubigen oder trugdoldigen Blütenständen. Die eingeschlechtigen Blüten sind fünfzählig. Die Blütenhülle besteht nur aus fünf Kelchblättern, Kronblätter fehlen. Die männlichen Blüten enthalten acht bis 15 freie Staubblätter in zwei Kreisen. Die weiblichen Blüten enthalten außer dem Stempel auch manchmal einige Staminodien. Sie bilden dreifächerige Kapselfrüchte.

miniatur|Manihot glaziovii , Syn.: Manihot carthagenensis subsp. glaziovii , Illustration mini|Manihot cecropiifolia, Blüte miniatur|Maniok (Manihot esculenta), Illustration miniatur|Maniok (Manihot esculenta), Jungpflanze mini|Manihot gracilis, Blüte miniatur|Manihot peltata, Blätter miniatur|Manihot peltata, Blüte miniatur|Blatt von Manihot quinqueloba miniatur|Manihot salicifolia miniatur|Manihot salicifolia, Illustration miniatur|Manihot violacea, Illustration Systematik Die Gattung Manihot wurde 1754 durch den englischen Botaniker Philip Miller aufgestellt.Gard. Dict. Abr. ed. 4 (1754). Innerhalb der Gattung werden heute etwa 60 bis 100 Arten unterschieden, die alle aus der Neotropis stammen, meist aus Brasilien.

In der folgenden Auflistung der rund 100 anerkannten Arten ist neben dem botanischen Autorkürzel auch die Veröffentlichung mit Erscheinungsjahr der Erstbeschreibung angegeben samt dem Verbreitungsgebiet:

Manihot acuminatissima in C.F.P.von Martius & auct. suc. (eds.), Fl. Bras. 11(2): 455 (1874): Brasilien. Manihot aesculifolia , Pl. Bras. Icon. Descr. 1: 55 (1827): Mexiko bis Panama. Manihot allemii , Nordic J. Bot. 34: 135 (2016): Brasilien. Manihot alterniflora , Nordic J. Bot. 36(3)-e01615: 2 (2018): Brasilien. Manihot alutacea , Fl. Neotrop. Monogr. 13: 130 (1973): Brasilien. Manihot angustiloba in A.P.de Candolle, Prodr. 15(2): 1073 (1866): Arizona bis Mexiko. Manihot anisophylla , J. Bot. 12: 230 (1874): Bolivien bis Argentinien. Manihot anomala , Pl. Bras. Icon. Descr. 1: 27 (1827): Venezuela bis Peru und Argentinien. Es gibt fünf Unterarten. Manihot appanii , Syst. Bot. 40: 168 (2015): Brasilien. Manihot arenaria , Brittonia 66: 108 (2013): Bolivien. Manihot attenuata in C.F.P.von Martius & auct. suc. (eds.), Fl. Bras. 11(2): 443 (1874): Brasilien. Manihot auriculata , Brittonia 13: 190 (1961): Mexiko. Manihot baccata , Int. J. Pl. Sci. 160: 181 (1999): Französisch-Guayana bis nördliches und östliches Brasilien. Manihot bellidifolia , Syst. Bot. 39: 485 (2014): Brasilien. Manihot boliviana in H.G.A.Engler (ed.), Pflanzenr., IV, 147, VII: 402 (1914): Bolivien. Manihot brachyandra in H.G.A.Engler, Pflanzenr., IV, 147, XVI: 196 (1924): Brasilien. Manihot brachyloba in C.F.P.von Martius & auct. suc. (eds.), Fl. Bras. 11(2): 451 (1874): Hispaniola, Nicaragua, Costa Rica und tropisches Südamerika. Manihot brasiliana , Rodriguésia 69: 916 (2018): Brasilien. Manihot breviloba , Phytotaxa 32: 58 (2011): Brasilien. Manihot caerulescens , Pl. Bras. Icon. Descr. 1: 56 (1827): Brasilien bis Paraguay. Es gibt vier Unterarten. Manihot carthagenensis in A.P.de Candolle, Prodr. 15(2): 1073 (1866): Südliche Karibik bis Brasilien. Es gibt drei Unterarten. Manihot catingae , Bot. Jahrb. Syst. 42: 221 (1908): Brasilien. Manihot caudata , Proc. Amer. Acad. Arts 32: 82 (1903): Nördliches und westliches Mexiko. Manihot cecropiifolia , Pl. Bras. Icon. Descr. 1: 49 (1827): Brasilien. Manihot cezarii , Novon 24: 179 (2015): Brasilien. Manihot chlorosticta , Contr. U. S. Natl. Herb. 13: 375 (1911): Mexiko. Manihot coimbrana , Revista Soc. Boliv. Bot. 9: 8 (2016): Bolivien bis westliches Brasilien. Manihot compositifolia , Revista Brasil. Biol. 49: 650 (1989 publ. 1990): Brasilien. Manihot condensata , Fl. Neotrop. Monogr. 13: 100 (1973): Bolivien. Manihot confertiflora , Phytotaxa 213: 133 (2015): Brasilien. Manihot congesta , Rodriguésia 69: 919 (2018): Brasilien. Manihot corymbiflora in H.G.A.Engler, Pflanzenr., IV, 147, II: 80 (1910): Brasilien. Manihot crassisepala in H.G.A.Engler, Pflanzenr., IV, 147, II: 28 (1910): Mexiko. Manihot crotalariiformis , Pl. Bras. Icon. Descr. 1: 24 (1827): Brasilien. Manihot davisiae , J. Arnold Arbor. 23: 224 (1942): Arizona bis Mexiko. Manihot debilis , Arnaldoa 22: 299 (2015): Brasilien. Manihot decurrens , Novon 26: 59 (2018): Brasilien. Manihot diamantinensis , Revista Brasil. Biol. 49: 658 (1989 publ. 1990): Brasilien. Manihot dichotoma , Tropenpflanzer 11: 863 (1907): Brasilien. Manihot divergens , Pl. Bras. Icon. Descr. 1: 41 (1827): Brasilien. Manihot ebracteata , Phytotaxa 273: 149 (2016): Brasilien. Manihot elongata , Nordic J. Bot. 36(3)-e01615: 2 (2018): Brasilien. Manihot epruinosa in H.G.A.Engler, Pflanzenr., IV, 147, XVI: 196 (1924). (Syn. Manihot floribunda ): Brasilien. Maniok (Manihot esculenta ), Inst. Rei Herb. 1: 167 (1766). (Syn. Manihot edule , Manihot loureiri , Manihot manihot , Jatropha manihot , Manihot melanobasis ): Westliches Südamerika bis Brasilien. Manihot fabianae , Brittonia 66: 110 (2013): Bolivien. Manihot falcata , Fl. Neotrop. Monogr. 13: 125 (1973): Brasilien. Manihot fallax , PhytoKeys 91: 141 (2017): Brasilien. Manihot filamentosa , J. Wash. Acad. Sci. 20: 11 (1930): Nordwestliches Venezuela. Manihot flemingiana , Fl. Neotrop. Monogr. 13: 143 (1973): Brasilien. Manihot foetida , Pl. Bras. Icon. Descr. 1: 55 (1827): Mexiko. Manihot fortalezensis , Genet. Resources Crop Evol. 58: 832 (2011): Brasilien. Manihot fruticulosa , Fl. Neotrop. Monogr. 13: 149 (1973): Zentrales Brasilien. Manihot gabrielensis , Revista Brasil. Biol. 49: 653 (1989 publ. 1990): Brasilien. Manihot glaziovii : Nordöstliches Brasilien. Sie wird auch als Unterart zu Manihot carthagenensis gestellt. Manihot gracilis , Pl. Bras. Icon. Descr. 1: 23 (1827): Zentrales Brasilien bis Paraguay. Es gibt zwei Unterarten. Manihot grahamii , Hooker’s Icon. Pl. 11: t. 530 (1843): Bolivien bis Brasilien und nördliches Argentinien. Manihot gratiosa , Nordic J. Bot. 34: 66 (2016): Brasilien. Manihot guaranitica , Bull. Herb. Boissier, II, 5: 671 (1905): Südöstliche Bolivien bis nördliches Argentinien. Manihot hahnii , Molec. Phylogen. Evol. 132: 213 (2018): Brasilien. Manihot handroana , Brogantia 26: 318 (1967): Brasilien. Manihot hassleriana , Bull. Herb. Boissier, II, 5: 672 (1905): Paraguay. Manihot heptaphylla , Tropenpflanzer 11: 863 (1907): Brasilien. Manihot hilariana , Adansonia 4: 282 (1864): Brasilien. Manihot hunzikeriana , Bonplandia (Corrientes) 1: 273 (1964): Brasilien und Argentinien. Manihot incisa , Rodriguésia 69: 922 (2018): Brasilien. Manihot inflata in C.F.P.von Martius & auct. suc. (eds.), Fl. Bras. 11(2): 450 (1874): Brasilien. Manihot irwinii , Fl. Neotrop. Monogr. 13: 137 (1973): Brasilien. Manihot jacobinensis , Linnaea 34: 205 (1865). (Syn.: Manihot occidentalis , Manihot rigidifolia ): Brasilien. Manihot janiphoides in C.F.P.von Martius & auct. suc. (eds.), Fl. Bras. 11(2): 480 (1874): Brasilien. Manihot jolyana , Brogantia 24: 360 (1965): Brasilien. Manihot kalungae , Phytotaxa 131: 54 (2013): Brasilien. Manihot leptophylla in H.G.A.Engler, Pflanzenr., IV, 147, II: 57 (1910): Nordliches Südamerika bis nördliches und nordöstliches Brasilien. Manihot longepetiolata , Pl. Bras. Icon. Descr. 1: 25 (1827): Brasilien. Manihot longiracemosa , Syst. Bot. 39: 487 (2014): Brasilien. Manihot lourdesiae , Nordic J. Bot. 34: 69 (2016): Brasilien. Manihot luxurians , Phytotaxa 213: 135 (2015): Brasilien. Manihot macrocarpa , Phytotaxa 309(2): 179 (2017): Brasilien. Manihot maguireana , Fl. Neotrop. Monogr. 13: 161 (1973). Sie kommt vom nördlichen Südamerika bis Brasilien vor. Sie wird auch als Unterart Manihot tristis subsp. saxicola zu Maniho tristis gestellt. Manihot maracasensis , Bot. Jahrb. Syst. 42: 221 (1908): Brasilien. Manihot marajoara , Bol. Mus. Goeldi Hist. Nat. Ethnogr. 5: 120 (1908): Brasilien. Manihot mcvaughii , Contr. Univ. Michigan Herb. 24: 184 (2005): Mexiko. Manihot membranacea in H.G.A.Engler, Pflanzenr., IV, 147, III: 111 (1911): Brasilien. Manihot michaelis , Brittonia 13: 190 (1961): Südwestliches Mexiko. Manihot minima , Arnaldoa 22: 303 (2015): Brasilien. Manihot mirabilis in H.G.A.Engler, Pflanzenr., IV, 147, II: 91 (1910): Paraguay. Manihot montana , Phytotaxa 403: 211 (2019): Brasilien. Manihot mossamedensis , Bot. Jahrb. Syst. 21: 442 (1896): Brasilien. Manihot nana in C.F.P.von Martius & auct. suc. (eds.), Fl. Bras. 11(2): 448 (1874): Brasilien. Manihot neusana , Ci. & Cult. 38: 340 (1986): Brasilien. Manihot nogueirae , Revista Brasil. Biol. 49: 656 (1989 publ. 1990): Brasilien. Manihot oaxacana , Fl. Neotrop. Monogr. 13: 46 (1973): Mexiko. Manihot obovata , Anales Inst. Biol. Univ. Nac. Autón. México, Bot. 60: 52 (1990): Mexiko. Manihot oligantha in H.G.A.Engler, Pflanzenr., IV, 147, II: 53 (1910): Brasilien. Manihot orbicularis , Pl. Bras. Icon. Descr. 1: 20 (1827): Brasilien. Manihot pachycaulis , Nordic J. Bot. 34: 60 (2016): Brasilien. Manihot palmata in A.P.de Candolle, Prodr. 15(2): 1062 (1866): Brasilien. Manihot pandurata , Novon 26: 61 (2018): Brasilien. Manihot pauciflora , Univ. Calif. Publ. Bot. 4: 89 (1910): Mexiko. Manihot paviifolia , Pl. Bras. Icon. Descr. 1: 52 (1827): Brasilien. Manihot peltata , Pl. Bras. Icon. Descr. 1: 18 (1827): Brasilien. Manihot pentaphylla , Pl. Bras. Icon. Descr. 1: 53 (1827): Brasilien bis Paraguay. Es gibt vier Unterarten. Manihot peruviana , Linnaea 34: 206 (1865): Peru. Manihot pilosa , Pl. Bras. Icon. Descr. 1: 55 (1827): Östliches Brasilien. Manihot pinatiloba , Rodriguésia 69: 925 (2018): Brasilien. Manihot pohliana in C.F.P.von Martius & auct. suc. (eds.), Fl. Bras. 11(2): 464 (1874): Brasilien. Manihot pohlii , Flora 47: 252 (1864). Brasilien. Manihot populifolia in H.G.A.Engler, Pflanzenr., IV, 147, II: 93 (1910): Bolivien und Paraguay. Manihot porphyrantha , Rodriguésia 69: 928 (2018): Brasilien. Manihot pringlei , Proc. Amer. Acad. Arts 26: 148 (1891): Mexiko. Manihot procumbens , Linnaea 34: 206 (1865): Brasilien und Paraguay. Manihot pruinosa , Pl. Bras. Icon. Descr. 1: 28 (1827). (Syn.: Manihot pseudopruinosa , Manihot burchellii , Jatropa pruinosa ): Brasilien. Manihot pseudoglaziovii in H.G.A.Engler, Pflanzenr., IV, 147, XVI: 196 (1924): Brasilien. Manihot pulchrifolius , PhytoKeys 77: 102 (2017): Brasilien. Manihot purpurea , Phytotaxa 273: 150 (2016): Brasilien. Manihot purpureocostata , Pl. Bras. Icon. Descr. 1: 19 (1827): Brasilien. Manihot pusilla , Pl. Bras. Icon. Descr. 1: 36 (1827): Brasilien. Manihot quinquefolia , Pl. Bras. Icon. Descr. 1: 56 (1827). (Syn.: Jatropa quinquefolia ): Brasilien. Manihot quinqueloba , Pl. Bras. Icon. Descr. 1: 21 (1827): Brasilien.