René Arnoux (gebore 4 Julie 1948 in Pontcharra, Isère, Frankryk), is 'n voormalige Formule Een-renjaer wat van 1978–1989 vir die Martini, Surtees, Renault, Ferrari en Ligierspanne gejaag het.
Formule Eenloopbaan Martini en Surtees Arnoux het vir die Martini-span voortgegaan toe hul die oorgang na Formule Een in 1978 gemaak het. In 'n organisasie met onvoldoende middele om in die hoogste vlak van die sport mee te ding, kon hy egter nie sy vermoëns demonstreer nie en Martini het Formule Een gedurende die seisoen laat vaar omdat hulle 'n tekort aan geld geskiet het. Arnoux se beste prestasie vir Martini was twee negende plekke in België en Oostenryk. Hy het nie daarin geslaag om vir Suid-Afrikaanse Grand Prix te kwalifiseer nie, en het nie daarin geslaag om in Monaco en Duitsland vooraf te kwalifiseer nie.
Arnoux het vir die laaste twee wedrenne van die seisoen na Surtees verskuif, maar homself weereens in 'n span op die rand van mislukking bevind. In sy twee wedrenne vir die span was sy beste resultaat sy debuut waar hy negende geëindig het by Watkins Glen vir die 1978 Verenigde State Grand Prix. Hy het met die Surtees TS20 in die 21ste plek by Watkins Glen gekwalifiseer, terwyl spanmaat Beppe Gabbiani nie gekwalifiseer het nie. In sy laaste wedren vir die span in Kanada het hy 16de gekwalifiseer, maar net na halfpad uitgeval toe die Ford DFV-enjin onklaar geraak het. Surtees wou Arnoux permanent teken, maar hy het 'n plek by Renault vir 1979 verseker.
Renault links|duimnael|Jean-Pierre Jabouille se Renault RS01 van 1979 word in 2007 deur René Arnoux vertoon. In die 1979 seisoen het die Renault-fabriekspan vir die eerste keer sedert hul debuut in 1977 twee motors ingeskryf. Die span se enigste oorwinning van die jaar is behaal deur Arnoux se spanmaat Jean-Pierre Jabouille by die Franse Grand Prix op die Dijon-Prenois- renbaan, maar Arnoux het opslae gemaak as gevolg van 'n hewige skouer-aan-skouerstryd met die plat-12 Ferrari van Gilles Villeneuve om die tweede plek, wat Villeneuve gewen het. In die tweede helfte van die seisoen het Arnoux vier topses-uitslae behaal, insluitend drie podiumplekke; Jabouille se Dijon-oorwinning was sy enigste punte van die jaar.
regs|duimnael|Arnoux het 'n hoëspoed-ongeluk tydens die 1982 Nederlandse Grand Prix oorleef. In 1980 het Arnoux sy eerste twee Formule Een-oorwinnings behaal, waarvan die eerste op die Interlagos in Brasilië. Sy tweede oorwinning was in die volgende wedren op die Kyalami-renbaan in Suid-Afrika,Winner's Circle South African Grand Prix, John Blakemore Photograph Collection, Revs Institute, Revs Digital Library. waar die dunner lug op die hoëveld die turbo-aangejaagde Renault RE20 'n kragvoordeel bo sy meestal Cosworth -aangedrewe mededingers gegee het. Na hierdie wedren het Arnoux vir die eerste keer die Wêreldkampioenskap gelei. Hy sou eers in Ronde 6 in Monaco die kampioenskapsvoorsprong verloor. Die seisoen is egter gekenmerk deur onbetroubaarheid van die turbo-aangejaagde Renault V6-enjin. Die eenheid was kragtig en het 510 perdekrag (354kW) gelewer om gelykstaande te wees aan Ferrari (en aansienlik kragtiger as die 475 pk van die Ford DFV), maar broos, en die Renaults het ook grondeffekte kortgekom. Alhoewel hy later tweede in die 1980 Nederlandse Grand Prix by Zandvoort sou eindig, sou hy die seisoen in die 6de plek met 29 punte afsluit, 38 punte agter Wêreldkampioen Alan Jones.
Arnoux se situasie is in 1981 gekompliseer deur die aankoms van Alain Prost by Renault. Hul wedywering op die baan het buite die baan opgevlam en die verhouding tussen die twee mans het versleg. Die konflik het sy hoogtepunt bereik tydens die 1982 Franse Grand Prix op die Paul Ricard-renbaan. Die jaers het Renault se eerste een-twee in Formule Een gewen, met Arnoux wat voor Prost geëindig het. Prost was woedend, omdat hy van mening was dat sy spanmaat nie die spanbevele nagekom het waarop voor die wedren ooreengekom is nie, waarvolgens hy die oorwinning aan Prost moes afstaan, wat beter geplaas was in die 1982-kampioenskap. Arnoux het geantwoord dat geen bevele voor die wedren gegee is nie en dat hy vry was om sy eie wedren te bestuur. Hy het nog 'n oorwinning by die 1982 Italiaanse Grand Prix aan die einde van die seisoen behaal. Hy het 'n hoëspoed-ongeluk beleef nadat hy 'n wiel verloor het terwyl hy in die skuins Tarzan-draai aan die einde van die lang pylvak in die 1982 Nederlandse Grand Prix beland het, hoewel sy motor se momentum grootliks deur 'n sandkas en bandversperring gestuit is.
Ferrari links|duimnael|Arnoux het agter in die veld vir die 1984 Dallas Grand Prix weggespring, maar teen die einde tot tweede geklim. Nadat die paar van Prost en Arnoux onvolhoubaar geword het, het Arnoux Renault aan die einde van 1982 verlaat om in 1983 by Scuderia Ferrari aan te sluit en by 'n ander Franse jaer, Patrick Tambay, aangesluit. Met drie oorwinnings, by die Kanadese, Duitse en Nederlandse Grands Prix, was Arnoux in die stryd om die wêreldtitel tot die laaste wedren van die seisoen, die Suid-Afrikaanse Grand Prix. Hy het uit daardie wedren onttrek weens enjinversaking en die seisoen derde geëindig, agter Nelson Piquet en Prost. Beide Arnoux en Tambay het gunstelinge by die Tifosi geword vir hul hardnekkige styl, en hul gekombineerde resultate het Ferrari die 1983 Vervaardigerskampioenskap laat wen. Arnoux se oorwinning by Zandvoort was die sewende en laaste oorwinning van sy Formule Een-loopbaan.
Met die McLarens van Prost en Niki Lauda wat 1984 oorheers het, het Arnoux 'n minder suksesvolle tweede seisoen by Ferrari gehad en slegs sesde geëindig met 27 punte, met sy nuwe spanmaat Michele Alboreto wat progressief die inisiatief en spanleierskap by hom oorgeneem het. Na drie oorwinnings en vier voorste wegspringposisies in 1983, het Arnoux nie daarin geslaag om in 1984 'n voorste wegspringposisie in te neem nie (Alboreto het die Belgiese Grand Prix van voorste wegspringplek af gewen met Arnoux wat tweede weggespring en derde geëindig het), hoewel hy tweede in San Marino en Dallas geëindig het, waar hy gedwing is om uit die kuipe weg te spring weens 'n elektriese fout tydens die opwarmrondte en daarin geslaag het om sy motor uit die moeilikheid te hou op die verkrummelende baan. Die enigste Grand Prix wat ooit in Dallas gehou is, was ook die laaste keer dat Arnoux 'n Formule Een-podiumplek behaal het.Dallas Grand Prix, John Blakemore Photograph Collection, Revs Institute, Revs Digital Library. Soos die seisoen gevorder het, het Arnoux 'n gebrek aan motivering getoon, en nadat hy 4de geëindig het in die openingswedren van die 1985 kampioenskap in Brasilië, het hy Ferrari met wedersydse instemming verlaat. Sy plek in die span is deur die Sweedse jaer Stefan Johansson ingeneem. Hy is in die Brabham-kuipe by Imola in Ronde 3 gesien, wat gerugte laat ontstaan het dat hy by die span wat deur Bernie Ecclestone besit is, sou aansluit, maar niks het daarvan gekom nie en hy is vir die res van die seisoen selde by wedrenne gesien.
Ligier Sonder 'n rit vir die res van die 1985-seisoen het Arnoux in 1986 sy terugkeer na Formule Een gemaak vir die Franse Ligier- span wat turbo-aangejaagde Renault-enjins gebruik het. Die Ligiers met Pirelli-bande het onmededingend geblyk te wees soos die seisoen gevorder het. Arnoux het in 1986 twee spanmaats gehad. Vir die eerste helfte van die seisoen was sy spanmaat die Franse bestuurder Jacques Laffite. Laffite se loopbaan het egter geëindig toe hy albei sy bene in 'n eerste draai-ongeluk by Brands Hatch in die Britse Grand Prix gebreek het. Van die volgende wedren af is Laffite vervang met 'n ander Franse bestuurder, Philippe Alliot.
Vir 1987 sou Ligier die eksklusiewe gebruik van 'n nuwe 850 pk (634 kW) viersilinder- turbo-aangejaagde Alfa Romeo-enjin in die nuwe Ligier JS29 hê. Nadat Arnoux die enjin egter tydens voorseisoentoetse met "gebruikte kos" vergelyk het, het Alfa se moedermaatskappy Fiat die projek laat vaar en Ligier is gedwing om die viersilinder Megatron-enjins vir die seisoen te gebruik, wat ongeveer 950 pk (708 kW) gelewer het. Arnoux het die span se enigste punt gedurende die seisoen behaal met 'n sesde plek by Spa-Francorchamps in België.
1988 sou die laaste jaar vir turbo's in Formule Een wees en Ligier het die kans gewaag om met die nuwe 3.5-liter Judd V8-enjin te jaag. Die Ligier JS31 was onmededingend, met beide Arnoux en sy nuwe spanmaat Stefan Johansson wat verskeie kere nie daarin geslaag het om te kwalifiseer nie. Beide jaers het gekla dat selfs in droë toestande die gebrek aan vastrap hulle gedwing het om met 'n natweertegniek te ry. Arnoux het twee keer gedurende die seisoen nie gekwalifiseer nie (San Marino en Frankryk), terwyl Johansson ses keer nie die rooster gehaal het nie. Arnoux se beste eindstreep van die jaar was tiende plek in die Portugese Grand Prix. Dit was die eerste keer sedert sy debuutseisoen in 1978 dat hy nie 'n wêreldkampioenskapspunt kon aanteken nie. Sy nie-kwalifiseer by Imola was die eerste keer dat hy nie vir 'n wedren gekwalifiseer het sedert die 1981 Belgiese Grand Prix nie. In die laaste wedren van die seisoen in Adelaide het hy die wedrenleier Gerhard Berger uitgeskakel terwyl hy tydens die 1988 Australiese Grand Prix verbygesteek is. Arnoux is gekritiseer, maar Berger het gesê dat hy 'n "baie lang" rempedaal ervaar het wat beteken het dat hy nie betyds kon stop om Arnoux te vermy nie, en hom ook nie so maklik kon verbysteek soos hy normaalweg sou nie.
Arnoux het sy loopbaan met 181 wêreldkampioenskappunte afgesluit, met sy laaste punte van 'n vyfde plek by die 1989 Kanadese Grand Prix. Sy laaste wedren was die sopnat 1989 Australiese Grand Prix in Adelaide. Hy was tweede vinnigste na die McLaren-Honda van die uittredende wêreldkampioen en voorste wegspringplek-wenner Ayrton Senna in die ekstra halfuur-opwarming wat geskeduleer was om bestuurders en spanne toe te laat om hul motors op te stel vir nat toestande na drie dae van sonnige weer, maar in die wedren is sy Ligier na vier rondtes deur die Arrows van Eddie Cheever tot uittrede gedwing.
Volledige Formule 1-uitslae (Renne in vetdruk dui voorste wegspringplek aan) (Renne in skuinsdruk is vinnigste rondte) Jaar Span Onderstel Enjin 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Plek Punte 1978MartiniMartini MK23 Ford Cosworth DFV3.0 V8 ARG BRA RSA VSW MON BEL SPA SWE FRA GBRWD DUI OOS NED ITA NC 0 Team Surtees Surtees TS20 VSA KAN 1979 Équipe Renault Elf Renault RS01 Renault-GordiniEF1 1.5 V6 t ARG BRA RSA VSW SPA BEL 8e 17 Renault RS10 MON FRA GBR DUI OOS NED ITA KAN VSA 1980 Équipe Renault Elf Renault RE20 Renault-GordiniEF1 1.5 V6 t ARG BRA RSA VSW BEL MON FRA GBR DUI OOS NED ITA KAN VSA 6de 29 1981 Équipe Renault Elf Renault RE20 Renault-GordiniEF1 1.5 V6 t VSW BRA ARG SMR BEL MON SPA FRA GBR DUI OOS NED ITA KAN CPL9de111982 Équipe Renault Elf Renault RE30B Renault-GordiniEF1 1.5 V6 t RSA BRA VSW SMR BEL MON DET KAN NED GBR FRA DUI OOS SWI ITA CPL 6de 28 1983 FerrariFerrari 126C2B Ferrari 021 1.5 V6t BRA VSW FRA SMR MON BEL DET KAN GBR 3de 49Ferrari 126C3 DUI OOS NED ITA EUR RSA 1984 Ferrari Ferrari 126C Ferrari 031 1.5 V6t BRA RSA BEL SMR FRA MON3 KAN DET DAL GBR DUI OOS NED ITA EUR POR 6de 27 1986 Equipe Ligier Ligier JS27 Renault EF4B 1.5 V6t BRA SPA SMR MON BEL KAN DET FRA GBR DUI HON OOS ITA POR MEX AUS 10de 141987Ligier LotoLigier JS29B/CMegatronM12/13 1.5 t BRA SMR BEL MON DET FRA GBR DUI HON OOS ITA POR SPA MEX JPN AUS19de1 1988 Ligier Loto Ligier JS31 Judd 3.5 V8 BRA SMR MON MEX KAN DET FRA GBR DUI HON BEL ITA POR SPA JPN AUS NC 0 1989Ligier LotoLigier JS33Ford Cosworth DFR3.5 V8 BRA SMR MON MEX VSA KAN FRA GBR DUI HON BEL ITA POR SPA JPN AUS 23e 2
Verwysings
Eksterne skakels
René op GrandPrix.com
Kategorie:Franse renjaers Kategorie:Formule Een-renjaers Kategorie:Geboortes in 1948 Kategorie:Lewende mense