Ignatius van Antiochië (/ɪɡˈneɪʃəs/;Grieks: Ἰγνάτιος Ἀντιοχείας, Ignátios Antiocheías; 35 nC - 107 nC), ook bekend as Ignatius Theophorus ( , Ignátios ho Theophóros , "die Goddraende ") of Ignatius Nurono ( "Die vuurdraer") was 'n vroeë Christelike skrywer en biskop van Antiochië (Die derde bewoner van die See van Antiochië St. Ignatius of Antioch na [ Petrus die Apostel], wat die Kerk in Antiochië gestig het en die gebied by die See 'n tyd lank bewoon het, voordat hy hom permanent gevestig het in Rome St. Peter, Prince of the Apostles en Evodius wie Ignatius dadelik opgevolg het). Op pad na Rome , waar hy sy martelaarskap tegemoet gegaan het, het Ignatius 'n reeks van 7 briewe geskryf. Hierdie korrespondensie vorm nou 'n sentrale deel van die latere versameling bekend as die Apostoliese Vaders . Sy briewe dien ook as voorbeeld van vroeë Christelike teologie . Belangrike onderwerpe wat die briewe aanspreek, sluit in die ekklesiologie , die sakramente en die rol van biskoppe .
Lewe Niks is bekend oor Ignatius se lewe nie, behalwe wat intern uit sy briewe afgelei kan word, behalwe uit die latere valse tradisies. Daar word gesê dat Ignatius bekeer het tot die Christendom op 'n jong ouderdom. Tradisie identifiseer Ignatius, saam met sy vriend Polukarpus, as leerlinge van Johannes die Apostel. Later in sy lewe is Ignatius gekies om te dien as Biskop van Antiochië ; die vierde-eeuse kerkhistorikus Eusebius skryf dat Ignatius Evodius opgevolg het. Theodoretius van Cyrrhus beweer dat Petrus self opdrag gegee het dat Ignatius aangestel word as biskop van Antiochië. Ignatius noem homself Theophorus ( Goddraer ). 'n Tradisie het opgekom wat beweer dat hy een van die kinders was wat Jesus Christus in sy arms geneem en geseën het. Maar, indien hy ongeveer 35 nC eers gebore is, soos vermoed word, het Christus ongeveer vyf jaar gelede reeds opgevaar na die hemel.
Ignatius se eie geskrifte noem sy inhegtenisneming deur die owerhede en reis na Rome om verhoor te word:Vanaf Sirië tot Rome het ek geveg met wilde diere op land en see, snags en bedags, vasgebind in die midel van tien luiperds, 'n geselskap van soldate, wat net al hoe slegter geword het as hul goed behandel was. — Ignatius aan die Romeine.
Ignatius se vervoer na Rome word deur geleerdes as ongewoon beskou, aangesien diegene wat vervolg was as Christene , gewoonlik plaaslik gestraf sou word. As hy 'n Romeinse burger was , kon hy hom op die keiser beroep het, maar dan sou hy gewoonlik eerder onthoof word as gemartel. Allen Brent het beweer dat Ignatius moontlik betrokke was by konflik met ander Christene en is tereggestel vir dié hoof oortreding, naamlik om die Pax Romana (Vrede van Rome) te versteur. .
Tydens die reis na Rome het Ignatius en sy geselskap van soldate 'n aantal kere in Klein-Asië gestop . Tydens dié reis het Ignatius ses briewe aan die kerke in die streek geskryf en een na 'n medebiskop en vriend, Polukarpus , die biskop van Smirrna . In sy Kronieke gee Eusebius die datum van Ignatius se dood as AA 2124 (2124 jaar na Abraham ), dit wil sê die 11de jaar van Trajanus se regering, 108 nC.Chronicle, from the Latin translation of Jerome, p. 276. Ignatius het self geskryf dat hy vir wilde diere gegooi sal word. In die vierde eeu het Eusebius tradisie weergegee dat dit gebeur het wat dan deur Jeromius herhaal word wat die eerste is om leeus uitdruklik te noem. Johannes Chrysostomos is die eerste om na die Colosseum te verwys as die plek van Ignatius se martelaarskap.Dis vir hedendaagse gelerdes onduidelik dat enige van hierdie skrywers ander bronne as Ignatius se eie geskrifte gehad het.
Na Ignatius se martelaarskap in die Sirkus Maximus is sy oorblyfsels deur sy metgeselle teruggevoer na Antiochíë.Ante-Nicene Fathers, Vol. 1. (Alexander Roberts, James Donaldson, and A. Cleveland Coxe, eds.) (Buffalo, NY: Christian Literature Publishing Co., 1885.) Die befaamde oorblyfsels van Ignatius is deur keiser Theodosius II na die Tempel van Tycheus verskuif, wat omskep is in 'n kerk ter ere van Ignatius. In 637 is die oorblyfsels oorgeplaas na die Basilica di San Clemente in Rome.
Verering Ignatius se feesdag is op 17 Oktober in die stad waar hy biskop was, die einste Antiochië gehou, die dag waarop hy nou in die Katolieke Kerk en oor die algemeen in die Westerse Christendom vereer word, alhoewel dit vanaf die 12de eeu tot 1969 op 1 Februarie in die Algemene Romeinse Kalender plaasgevind het. .Farmer, David . The Oxford Dictionary of Saints (Oxford University Press 2011 ), p. 220Calendarium Romanum (Vatican City, 1969), p. 106
In die Oos-Ortodokse Kerk word dit op 20 Desember gehou."Synaxarion, December", Antiochian Orthodox Christian Archdiocese of North America Die Synaxarium van die Koptiese Ortodokse Kerk van Alexandrië (Egipte) plaas dit op die 24ste van die Koptiese maand Koiak (wat ook die 24ste dag van die vierde maand Tahisas in die Synaxarium van die Ethiopiese Ortodokse Tewahedo Kerk is), Dit val in drie jaar uit elke vier tot 20 Desember op die Juliaanse kalender , wat tans op 2 Januarie van die Gregoriaanse kalender val .
Briewe duimnael|300x300px| Skilderkuns van Ignatius van Antiochië uit die Menologion van Basil II (ongeveer 1000 nC) Die volgende sewe briewe wat onder die naam van Ignatius bewaar word, word oor die algemeen as outentieke briewe bestempel, aangesien hulle in die eerste helfte van die vierde eeu deur die historikus Eusebius vermeld is.
Sewe outentieke briewe:
Die Brief aan die Efesiërs, Die Brief aan die Magnesiërs, Die Brief aan die Tralliane, Die Brief aan die Romeine, Die Brief aan die Filadelfiërs, Die Brief aan die gemeente van Smirna, Die Brief aan Polukarpus, Biskop van Smirna.
In 1886 het die Presbiteriaanse predikant en kerkhistorikus William Dool Killen beweer dat geen van die Ignatiese briewe outentiek was nie. In plaas daarvan het hy geargumenteer dat Callixtus , biskop van Rome, pseudepigrafies die briewe om 220 n.C. geskryf het om ondersteuning te verleen vir 'n monargiese biskop, wat die beroemde heilige Ignatius volgens sy eie lewe sou modelleer om sy eie gesag te bevorder. Killen het hierdie episkopale beleid en die Presbiteriaanse politiek in die geskrifte van Polukarpus teenoor mekaar gestel.
Die meeste geleerdes aanvaar egter minstens die twee Ignatiese briewe waarna die kerkvader Origenes verwys het en glo dat hierdie versameling teen die 5de eeu met onstuimige briewe uitgebrei is. Die oorspronklike teks van ses van die sewe outentieke briewe is gevind in die Codex Mediceo Laurentianus wat in die 11de eeu in Grieks geskryf is (wat ook die pseudepigrafiese briewe van die sogenaamde "Lang Resensie" bevat, behalwe die brief aan die Filippense), terwyl die brief aan Die Romeine gevind is in die Codex Colbertinus .O'Connor, John Bonaventure. "St. Ignatius of Antioch." The Catholic Encyclopedia Vol. 7. New York: Robert Appleton Company, 1910. 15 Feb. 2016 Van sommige van die oorspronklike teks was op 'n stadium geglo dat dit met interpolasies verander is. Die oudste staan bekend as die "Lang Resensie" wat uit die laaste deel van die vierde eeu dateer. Hierdie briewe is geskep om Ignatius na sy dood te gebruik as 'n onbetwisbare getuie in teologiese geskille van daardie eeu, maar dié bewerings is sterk bevraagteken deur verskeie Britse en Duitse kritici, insluitend die Katolieke Denzinger en Hefele , wat die egtheid van al sewe briewe verdedig het. Terselfdertyd word ook die beweerde ooggetuienis-rekord van sy martelaarskap van ongeveer dieselfde tyd as 'n vervalsing beskou. 'n Gedetailleerde maar valse weergawe van Ignatius se arrestasie, sy reis en martelaarskap is die teksl van die Martyrium Ignatii wat as 'n ooggetuie vir die Antiochiese kerk voorgestel word en toegeskryf word aan Ignatius se metgeselle, Philo van Cilicia, diaken in Tarsus, en Rheus Agathopus, 'n Siriër.
Alhoewel James Ussher dit as eg beskou het, as daar 'n egte kern van die Martyrium is , is dit so groot uitgebrei met interpolasies dat geen deel daarvan sonder vrae is nie. Die mees betroubare manuskrip is die 10de-eeuse Codex Colbertinus (Parys), waarin die Martyrium die versameling sluit. Die Martyrium bied die konfrontasie van die biskop Ignatius aan met Trajanus in Antiochië, 'n bekende troep van Acta van die martelare, en baie besonderhede van die lang, gedeeltelik oorlandse reis na Rome. Die Synaxarium van die Koptiese Ortodokse Kerk van Alexandrië sê dat hy vir wilde diere gegooi is wat hom verslind het en hom in stukke geskeur het."Synaxarium: The Martyrdom of St. Ignatius, and Patriarch of Antioch", Coptic Orthodox Church Network
Ignatius se briewe was belangrike getuienis van die ontwikkeling van die Christelike teologie , aangesien die aantal geskrifte uit hierdie tydperk van die kerkgeskiedenis baie klein is. Hulle dra tekens dat hul in groot haas en sonder 'n behoorlike plan geskryf is, soos verhaaste sinne en 'n onsistematiese vervolging van denke.
Ignatius het in sy geskrifte duidelik Paulus, Petrus en Johannes gesag gerespekteer en selfs hul eie werke aangehaal of vrylik geparafraseer, soos toe hy 1 Korintiërs 1:18 aangehaal het in sy brief aan die Efesiërs: "Laat my gees as niks tel nie, ter wille van die kruis, wat 'n struikelblok is vir diegene wat nie glo nie, maar vir ons die verlossing en die ewige lewe. " - Brief aan die Efesiërs 18, Roberts en Donaldson vertaling
Christologie Daar is een Geneesheer wat beide vlees en gees besit; beide gemaak en nie gemaak nie; God wat bestaan in die vlees; ware lewe in die dood; beide van Maria en van God; eers begaanbaar en dan onbegaanbaar, dit isJesus Christus, ons Here. - Brief aan die Efesiërs , hfs. 7, Verkorte weergawe, Roberts-Donaldson vertaling Ook in die geïnterpoleerde teks van die 4de eeu, die "lang resensie": Maar ons Geneesheer is die enigste ware God, die onverwekte en onverklaarbare, die Here van alles, die Vader en Verwekker van sy eniggebore Seun. Ons het ook as 'n geneesheer, die Here ons God, Jesus Christus, die enigste Seun en Woord, voor die tyd begin het, maar wat later ook mens geword het van Maria, die maagd. Want "die Woord het vlees geword." Hy was onligaamlik, Hy was in die liggaam, onbegaanbaar, Hy was in 'n begaanbare liggaam, onsterflik. Hy was in 'n sterflike liggaam. Hy was die lewe. Hy was onderworpe aan korrupsie, sodat Hy ons siele van die dood en korrupsie kon bevry, genees en herstel tot gesondheid, toe hulle beskaamd gestaan het van goddeloosheid en goddelose begeertes. - Brief aan die Efesiërs , hst. 7, langer weergawe Hy beklemtoon die waarde van die Eucharistie , noem dit 'n "medisyne van onsterflikheid" ( Ignatius aan die Efesiërs 20:2). Die sterk begeerte vir bloedige martelaarskap in die arena, wat Ignatius uitdruklik grafies uitdruk, mag dalk vreemd lyk vir die moderne leser. 'n Ondersoek na sy teologie van soteriologie toon dat hy geglo het verlossing beteken om vry te wees van die kragtige benoudhede van die dood en dus dapper sy martelaarskap aangdurf het. Cobb, L. Stephanie. Dying To Be Men: Gender and Language in Early Christian Martyr Texts, page 3 (Columbia University Press, 2008);