duimnael|400px|Lande volgens The Economist se demokrasie-indeks in 2016: The Economist's Democracy Index
'n Regering is 'n staatkundige orgaan wat belas is met die uitvoerende gesag vir 'n spesifieke grondgebied. Met ander woorde, die regering het die bevoegdheid om wetgewing tot uitvoering te bring binne die grense van die grondgebied waaroor hy die bevoegdheid het.
In die geval van sy breë assosiatiewe definisie bestaan die regering normaalweg uit wetgewer, uitvoerende en regbank. Regering is 'n manier waardeur organisatoriese beleide afgedwing word, sowel as 'n meganisme om beleid te bepaal. In baie lande het die regering 'n soort grondwet, 'n verklaring van sy regerende beginsels en filosofie.
Terwyl alle soorte organisasies bestuur het, word die term regering dikwels meer spesifiek gebruik om na die ongeveer 200 onafhanklike nasionale regerings en filiaalorganisasies te verwys.
Die hooftipes moderne politieke stelsels wat erken word, is demokrasieë, totalitêre regimes, en, wat tussen hierdie twee geposisioneer word, outoritêre regimes met 'n verskeidenheid van hibriede regimes. Moderne klassifikasiestelsels sluit ook monargieë in as 'n selfstandige entiteit of as 'n hibriede stelsel van die hoofdrie. Histories algemene regeringsvorme sluit in monargie, aristokrasie, timokrasie, teokrasie, oligargie, demokrasie, en tirannie. Hierdie vorme sluit mekaar nie altyd uit nie, en gemengde regerings is algemeen. Die hoofaspek van enige regeringsfilosofie is hoe politieke mag verkry word, met die twee hoofvorme verkiesingsdeelname en oorerflike opvolging.
Definisies en etimologie 'n Regering is die stelsel om 'n staat of gemeenskap te regeer. Die Columbia Encyclopedia definieer regering as "'n stelsel van sosiale beheer waaronder die reg om wette te maak, en die reg om dit af te dwing, by 'n spesifieke groep in die samelewing berus". Terwyl alle soorte organisasies bestuur het, word die woord regering dikwels meer spesifiek gebruik om te verwys na die ongeveer 200 onafhanklike nasionale regerings op aarde, sowel as hul hulporganisasies, soos staats- en provinsiale regerings sowel as plaaslike regerings.Smelser en Baltes (2001).
Die Afrikaanse woord regering kom van die werkwoord regeer, wat via die Nederlandse regeren en die Franse régir op die Latynse regere ("rig, lei, heers") teruggaan. Die Engelse government het 'n ander herkoms: dit kom deur die Oudfranse governer van die Latynse gubernare ("stuur"), wat self van die Griekse werkwoord κυβερνάω (kubernao) afgelei is – om met 'n gubernaculum (roer) te stuur. Dié metafoor van die staat as 'n skip met 'n stuurman kom al in die letterkunde van die klassieke oudheid voor, onder meer in Plato se beeld van die staatskip.Brock (2013), bl. 53–62. In Britse Engels verwys "regering" soms na wat ook bekend staan as 'n "ministerie" of 'n "administrasie", dit wil sê die beleid en regeringsamptenare van 'n spesifieke uitvoerende of regerende koalisie. Ten slotte word regering ook soms gebruik as 'n sinoniem vir heerskappy of regering.
In ander tale kan die verwante woorde 'n enger omvang hê: die Portugese governo stem byvoorbeeld eerder met die begrip "administrasie" ooreen.
Geskiedenis Vroegste regerings Die oomblik en plek wat die verskynsel van menslike regering ontwikkel het, is verlore in tyd; die geskiedenis teken egter die formasies van vroeë regerings aan. Ongeveer 5 000 jaar gelede het die eerste klein stadstate verskyn.Christian (2004), bl. 245. Teen die derde tot tweede millenniums vC het sommige hiervan in groter beheerde gebiede ontwikkel: Sumer, antieke Egipte, die Indusvalleibeskawing en die Geelrivierbeskawing.Christian (2004), bl. 294.
Een rede wat die ontstaan van regerings verklaar, sluit in die landbou. Sedert die Neolitiese Rewolusie was landbou 'n doeltreffende metode om voedseloorskot te skep. Dit het mense in staat gestel om in nie-landbou-aktiwiteite te spesialiseer. Een sodanige spesialisering was om as 'n gesag oor ander op te tree; 'n ander was die soeke na werkbare bestuursvorme deur maatskaplike eksperimentering. Albei hierdie aktiwiteite het die grondslag van regerings gevorm. Hierdie regerings het geleidelik meer kompleks geword namate landbou groter en digter bevolkings ondersteun het, wat nuwe interaksies en sosiale druk geskep het wat die regering moes beheer. David Christian verduidelik:
“Namate boerderybevolkings in groter en digter gemeenskappe bymekaargekom het, het interaksies tussen verskillende groepe toegeneem en die sosiale druk het gestyg totdat daar, in 'n treffende parallel met stervorming, skielik nuwe strukture verskyn het, tesame met 'n nuwe vlak van kompleksiteit. Soos sterre, herorganiseer stede en state die kleiner voorwerpe binne hul gravitasieveld.”Christian (2004), bl. 245.
Nog 'n verduideliking sluit in die behoefte om infrastruktuurprojekte soos waterinfrastruktuur behoorlik te bestuur. Histories het dit gesentraliseerde administrasie en komplekse sosiale organisasie vereis, soos gesien in streke soos Mesopotamië. Daar is egter argeologiese bewyse wat soortgelyke suksesse toon met meer egalitêre en gedesentraliseerde komplekse samelewings.
Moderne regerings Van die einde van die 17de eeu af het republikeinse regeringsvorme meer algemeen geword. Die Engelse Burgeroorlog en die Glorieryke Rewolusie in Engeland, die Amerikaanse Rewolusie en die Franse Rewolusie het elk tot die groei van verteenwoordigende regeringsvorme bygedra. Die Sowjetunie was die eerste groot land met 'n kommunistiese regering, en sedert die val van die Berlynse Muur het die liberale demokrasie 'n nog algemener regeringsvorm geword.Kuper en Kuper (2008).
In die 19de en 20ste eeu het die omvang en die skaal van die regering op nasionale vlak aansienlik toegeneem.Haider-Markel (2014). Dit het onder meer die regulering van maatskappye en die ontwikkeling van die welsynstaat ingesluit – met openbare onderwys, gesondheidsorg, pensioene en werkloosheidsversekering – wat die regering se aandeel in die ekonomie in die meeste ontwikkelde lande sterk laat groei het.
Politieke wetenskap Klassifikasie Dit is lank 'n doel van die politieke wetenskap om 'n tipologie van politieke gemeenskappe op te stel, want die indeling van politieke stelsels is nie vanselfsprekend nie.Lewellen (2003). Omdat die regering die staat bestuur, moet enige volledige indeling al die vorme dek waarin die monopolie op geregverdigde geweld uitgeoefen word.
Op die oog af het elke regering 'n amptelike of de jure vorm: die Verenigde State is 'n federale konstitusionele republiek en die vroeëre Sowjetunie was 'n federale sosialistiese republiek. Sulke selfbenoeming is egter nie objektief nie, en dit is dikwels moeilik om 'n regime de facto te omskryf wanneer sowel die regering as die ekonomie in die praktyk van die amptelike beskrywing afwyk.Kopstein en Lichbach (2005), bl. 4. Voltaire het byvoorbeeld gesê dat die Heilige Romeinse Ryk "nóg heilig, nóg Romeins, nóg 'n ryk" was, en die Sowjetunie was in die praktyk onder Josef Stalin 'n gesentraliseerde outokratiese eenpartystaat.
'n Verdere moeilikheid is dat baie politieke stelsels uit sosiaal-ekonomiese bewegings ontstaan en dat die partye wat sulke bewegings aan die mag bring, hulle na daardie ideologieë vernoem. Die bewegings self word dan soms verkeerdelik as regeringsvorme beskou eerder as as die ideologieë wat die regeringstelsel beïnvloed. Daarby word politieke begrippe in verskillende lande verskillend gebruik: wat in die Verenigde State "konserwatisme" genoem word, sou elders eerder liberalisme of neoliberalisme heet, en 'n "konserwatiewe" in Finland sou in die VSA as 'n sosialis bestempel word.
Regeringsvorme Plato verdeel die regering in sy Staat (ongeveer 375 v.C.) in vyf grondtipes, waarvan vier bestaande vorme is en die vyfde sy ideaal wat "net in woorde" bestaan: die aristokrasie, die heerskappy van wet en orde soos in 'n welwillende koningskap; die timokrasie, die heerskappy van eer en plig, soos 'n welwillende militêre bewind, met Sparta as voorbeeld; die oligargie, die heerskappy van rykdom en markwaardes; die demokrasie, die heerskappy van vryheid en gelykheid; die tirannie, die heerskappy van vrees. Volgens Plato ontaard dié vyf bestellings agtereenvolgens van die aristokrasie boaan tot die tirannie onderaan.
Aristoteles werk in sy Politika Plato se indeling verder uit deur die vorme te bespreek na gelang van wie regeer: een persoon, 'n klein groep of die geheel van die burgers. Daaruit volg die klassieke drieledige indeling in outokrasie (soos die monargie), aristokrasie en demokrasie. Thomas Hobbes het in die Leviathan dieselfde gedagte gestel: omdat die soewereiniteit óf by een mens óf by 'n vergadering van meer as een lê, en daardie vergadering óf uit almal óf uit 'n deel bestaan, kan daar net drie soorte gemenebes wees – monargie, demokrasie en aristokrasie.
Outokrasie In 'n outokrasie is die hoogste mag in die hande van een persoon gekonsentreer, wie se besluite nie aan uiterlike regsbeperkings of gereelde meganismes van volksbeheer onderworpe is nie – behalwe die stille dreigement van 'n staatsgreep of 'n opstand. Die absolute monargie is die histories algemeenste vorm daarvan, waar 'n monarg as enkele soewerein sonder beperking op sy voorregte regeer. Die meeste absolute monargieë is erflik, hoewel sommige, soos die Heilige Stoel, deur 'n kieskollege gekies word. Ander vorme van outokrasie is die tirannie, die despotisme en die diktatuur.
Aristokrasie Die aristokrasie – van die Griekse aristos ("die beste") en kratos ("mag") – plaas die mag in die hande van 'n klein, elite heersersklas, soos 'n erflike adel of 'n bevoorregte kaste. Dié klas oefen minderheidsheerskappy uit, dikwels as 'n grondbesittende timokrasie, 'n ryk plutokrasie of 'n oligargie. Baie monargieë was aristokrasieë, hoewel die monarg in moderne konstitusionele monargieë min werklike mag het.
Demokrasie In 'n demokrasie berus die gesag by die burgers as geheel. Sommige regerings kombineer regstreekse en verteenwoordigende elemente: die burgers kies verteenwoordigers om die daaglikse bestuur te doen, maar behou die reg om self deur volksinisiatiewe, referendums en die reg van terugroeping te beslis. In 'n konstitusionele demokrasie word die mag van die meerderheid binne die raamwerk van 'n verteenwoordigende stelsel uitgeoefen, terwyl die grondwet die meerderheidsbewind beperk – gewoonlik deur algemene regte soos die vryheid van spraak en van vereniging aan almal te waarborg.
Republieke en federalisme In 'n republiek word die land as 'n "openbare saak" (Latyn: res publica) beskou en nie as die private aangeleentheid of eiendom van die heersers nie, en die staatsampte word nie geërf nie. Republieke kan presidensieel, semi-presidensieel of parlementêr wees, na gelang van die verhouding tussen die uitvoerende gesag en die wetgewer.
Regeringsvorme kan ook volgens die verdeling van mag tussen die middelpunt en die dele geklassifiseer word. In 'n eenheidstaat lê die gesag by die sentrale regering, wat bevoegdhede aan streke kan afwentel maar dit ook weer kan terugneem. In 'n federasie deel die sentrale regering en die deelstate die gesag ingevolge 'n grondwet wat nie eensydig gewysig kan word nie, en in 'n konfederasie behou die lidstate die grootste deel van die soewereiniteit.
Ander vorme Naas die klassieke vorme word 'n hele reeks ander regeringsvorme onderskei, gewoonlik na gelang van wie regeer of waarop die aanspraak op gesag berus. In 'n teokrasie regeer godsdienstige leiers of word die staat volgens 'n godsdienstige wet bestuur; in 'n tegnokrasie berus die gesag by deskundiges en tegnici; in 'n meritokrasie by dié wat volgens vermoë en prestasie gekies is. Die plutokrasie is die bewind van die rykes en die kleptokrasie 'n bewind waarin die heersers die staat vir eie gewin uitbuit. Die anargie is die afwesigheid van 'n regering, en die anargisme is die politieke rigting wat 'n samelewing sonder staat as ideaal stel.