Angela Anaïs Juana Antolina Rosa Edelmira Nin y Culmell ( Franse uitspraak: ana.is nin; 21 Februarie 1903 – 14 Januarie 1977) was 'n Amerikaanse essayis, romansier en kortverhaalskryfster van Franse afkoms. Sy is gebore as die dogter van Kubaanse ouers in Frankryk. Haar vader was die komponis Joaquín Nin en haar moeder die sangeres Rosa Culmell. Sy het haar jeugjare deurgebring in Spanje en Kuba. Sy het sestien jaar in Parys (1924–1940) gewoon, en die oorblywende helfde van haar lewe in die Verenigde State, waar sy 'n gevestigde skryfster geword het.
Nin was van haar elfde lewensjaar tot haar afsterwe 'n produktiewe skrywer van dagboeke. Haar dagboeke, waarvan baie gedurende haar leeftyd gepubliseer is, handel oor haar private gedagtes en persoonlike verhoudings. Haar dagboeke beskryf ook haar huwelike met Hugh Parker Guiler en Rupert Pole en haar talryke romantiese verhoudings, insluitende met die psigoanalis Otto Rank en die skrywer Henry Miller. Beide het 'n diepgaande invloed op Nin en haar skryfwerk uitgeoefen.
Nin het, bykomend tot haar dagboeke, verskeie romans, kritiese studies, essays, kortverhale en erotiese literatuur geskryf. Baie van haar werk, insluitende die bundels erotiese literatuur Delta of Venus en Little Birds, is postuum gepubliseer te midde van hernieude kritiese belangstelling in haar lewe en werk. Nin het haar latere lewe deurgebring in Los Angeles, Kalifornië, waar sy in 1977 dood is aan servikale kanker. In 1976 was sy 'n finalis vir die Neustadt Internasionale Literatuurprys.
Vroeë lewe Anaïs Nin is gebore in Neuilly, Frankryk, aan Joaquín Nin, 'n Kubaanse pianis en komponis, en Rosa Culmell, 'n Kubaanse sangeres wat klassieke opleiding ontvang het. Haar vader se grootvader het Frankryk ontvlug tydens die Franse Rewolusie en aanvanklik opgeëindig in Saint-Domingue (die latere Haïti), toe New Orleans en uiteindelik in Kuba, waar hy gehelp het om die land se eerste treinspoor te bou.
Nin is grootgemaak as 'n Katoliek maar het die kerk verlaat toe sy 16 jaar oud was. Sy het haar kinderjare en vroeë lewe in Europa deurgebring. Haar ouers is uitmekaar toe sy twee was; hierna het haar moeder vir Nin en haar twee broers, Thorvald Nin en Joaquín Nin-Culmell, na Barcelona geneem, en toe na New York Stad, waar sy hoërskool bygewoon het. Nin het in 1919 op 16-jarige ouderdom die skool verlaat en volgens haar dagboeke, Volume One, 1931–1934, later as kunstenaarsmodel begin poseer. Nadat Nin etlike jare in die Verenigde State was, was sy nie meer Spaans magtig nie, nietemin was sy steeds vaardig in Frans en het Engels magtig geword.duimnael|Anaïs Nin as 'n tiener in omstreeks 1920. Nin is op 3 Maart 1923 in Havana, Kuba, getroud met haar eerste man, die Amerikaner Hugh Parker Guiler (1898–1985), 'n bankier en kunstenaar van Boston, later bekend as "Ian Hugo", toe hy in die laat 1940's eksperimentele films gemaak het. Die egpaar het die volgende jaar na Parys verhuis, waar Guiler sy bankloopbaan voortgesit het en Nin haar belangstelling in skryf begin najaag het; in haar dagboeke noem sy ook dat sy in die middel- tot laat 1920's onder Francisco Miralles Arnau as flamenco-danser in Parys opgelei is. Haar eerste gepubliseerde werk was 'n kritiese werk uit 1932 oor D.H. Lawrence getiteld D. H. Lawrence: An Unprofessional Study, wat sy in sestien dae geskryf het.
Nin het in psigoanalise begin belangstel en hard gestudeer, eers onder René Allendy in 1932 en daarna onder Otto Rank. Albei mans het uiteindelik haar minnaars geword, soos sy in haar Dagboek vertel.Anais Nin, Journal (1931–1934), Parys: Le Livre de Poche, 1966, pp. 138, 171– 172, 237, 404, 505, passim. By haar tweede besoek aan Rank, besin Nin oor haar begeerte om as vrou en kunstenares hergebore te word. Rank, merk sy op, het haar gehelp om te beweeg tussen wat sy in haar dagboeke kon neerpen en wat onuitgesproke gebly het. Sy het die aard en diepte van haar gevoelens ontdek in die woordelose oorgange tussen wat sy kon, en nie kon sê nie. "Terwyl hy gepraat het, het ek gedink aan my probleme met my skryfwerk, my stryd om gevoelens te verwoord wat nie maklik uitgedruk kon word nie. Aan my stryd om 'n taal vir intuïsie, gevoel, instinkte te vind wat op sigself ontwykend, subtiel en woordeloos is."
In die laat somer van 1939, toe inwoners van oorsee aangemoedig is om Frankryk te verlaat weens die naderende oorlog, het Nin Parys verlaat en saam met haar man na New York Stad teruggekeer (Guiler is, volgens sy eie wense, uitgelaat uit die dagboeke wat tydens Nin se leeftyd gepubliseer is; sy rol in haar lewe is dus moeilik om te evalueer)."Verskeie persone het, toe hulle gekonfronteer is met die vraag of hulle in die dagboek wou bly 'soos hulle is' ... gekies om heeltemal uit die manuskrip uitgelaat te word (insluitend haar man en sommige lede van haar familie)." The Diary of Anaïs Nin, red. deur Gunther Stuhlmann. Harcourt, 1966, p. xi. Tydens die oorlog het Nin haar boeke gestuur na Frances Steloff van die Gotham Book Mart in New York vir veilige bewaring.
In New York het Nin weer by Otto Rank, wat voorheen daarheen verhuis het, aangesluit en in sy woonstel ingetrek. Sy het self as psigoanalis begin om pasiënte te konsulteer in die kamer langsaan. Sy het dit egter ná 'n paar maande gestaak en gekonstateer: "Ek het gevind dat ek nie goed was nie omdat ek nie objektief was nie. My pasiënte het by my gespook, ek wou myself deel maak van hul probleme." In New York het sy kennis gemaak met die Japannees-Amerikaanse modernistiese fotograaf Soichi Sunami, wat haar vir baie van haar boeke afgeneem het.
Literêre loopbaan Dagboeke duimnael|Nin tydens 'n boekvoorlesing saam met George Leite in Berkeley, Kalifornië, 1946 Nin se mees bestudeerde werke is haar dagboeke, wat sy in haar adolessensie begin skryf het. Die gepubliseerde dagboeke, wat oor ses dekades strek, bied insig in haar persoonlike lewe en verhoudings. Nin was bekend, dikwels intiem, met 'n aantal prominente skrywers, kunstenaars, psigoanaliste en ander figure, en het dikwels oor hulle geskryf, veral Otto Rank. Verder, as 'n vroulike skrywer wat 'n hoofsaaklik manlike groep bekendes beskryf, was Nin se dagboeke belangrik as teenbalanserende perspektief. Sy het aanvanklik in Frans geskryf en het nie in Engels begin skryf voordat sy sewentien was nie. Nin het gevoel dat Frans die taal van haar hart is, Spaans die taal van haar voorvaders, en Engels die taal van haar intellek. Die skrif in haar dagboeke is drietalig; sy gebruik watter taal ook al haar gedagtes die beste uitdruk.
In die tweede deel van haar onverwerkte en onverkorte dagboek, Incest, skryf sy op openhartige en grafiese wyse (207–15) oor haar vader, met besonderhede oor haar bloedskandige volwasse seksuele verhouding met hom.
Voorheen ongepubliseerde werke is vrygestel in A Café in Space, the Anaïs Nin Literary Journal, wat "Anaïs Nin and Joaquín Nin y Castellanos: Prelude to a SymphonyLetters between a father and daughter" insluit.
Tot op datum is sestien volumes van haar dagboeke gepubliseer. Alles behalwe die laaste vyf van haar volwasse dagboeke is in verwerkte en verkorte vorm (die afstootlike teks is verwyder).
Erotiese werke Nin word deur baie kritici beskou as een van die beste skrywers van vroulike erotika. Sy was een van die eerste vroue om die terrein van erotiese skryfwerk ten volle te verken, en beslis die eerste prominente vrou in die moderne Weste wat bekend was vir haar erotiese skryfwerk. Voor haar was erkende vroulike erotika skaars, met 'n paar noemenswaardige uitsonderings, soos die werk van Kate Chopin. Nin het dikwels skrywers soos Djuna Barnes en D.H. Lawrence as haar inspirasie beskryf, en sy verklaar in Volume One van haar dagboeke dat sy inspirasie geput het uit die werk van Marcel Proust, André Gide, Jean Cocteau, Paul Valéry en Arthur Rimbaud.
Volgens Volume One, 1931–1934 van haar dagboeke, gepubliseer in 1966, het Nin die eerste keer op erotika afgekom toe sy saam met haar man, moeder en twee broers in haar laat tienerjare na Parys teruggekeer het. Hulle het die woonstel van 'n Amerikaanse man gehuur wat vir die somer weg was, en Nin het op 'n aantal Franse sagtebande afgekom: "Ek hierdie boeke een vir een gelees, wat heeltemal nuut vir my was. Ek het nog nooit erotiese literatuur in Amerika gelees nie. ... Dit het my oorweldig, ek was onskuldig voordat ek dit gelees het, maar teen die tyd dat ek hulle almal gelees het, was daar niks wat ek nie geweet het van seksuele avonture nie... Ek het my graad in erotiese skryfwerk verwerf."
Gekonfronteer met 'n desperate behoefte aan geld, het Nin, Henry Miller en sommige van hul vriende in die 1940's begin om erotiese en pornografiese verhale vir 'n anonieme "versamelaar" te skryf teen 'n dollar per bladsy; dit was ietwat as grap bedoel. (Dit is nie duidelik of Miller werklik hierdie stories geskryf het, of bloot daartoe toegestem het dat sy naam gebruik word nie.Noël Riley Fitch, Anaïs: The Erotic Life of Anaïs Nin (Boston: Little, Brown and Company, 1993) ) Nin het die karakters in haar erotika as ekstreme karikature beskou, en dit was nooit haar bedoeling dat die werk gepubliseer moes word nie, maar sy het in die vroeë 1970's van plan verander en toegelaat dat dit gepubliseer word as Delta of Venus en Little Birds. In 2016 is 'n voorheen onontdekte versameling van Nin se erotika, getiteld Auletris, vir die eerste keer gepubliseer.
Nin was 'n vriendin, en in sommige gevalle minnares, van verskeie literêre figure, insluitend Miller, John Steinbeck, Antonin Artaud, Edmund Wilson, Gore Vidal, James Agee, James Leo Herlihy en Lawrence Durrell. Haar passievolle liefdesverhouding en vriendskap met Miller het haar beide seksueel en as skrywer sterk beïnvloed. Bewerings dat Nin biseksueel was, is rugbaar gemaak deur Philip Kaufman se 1990-rolprent Henry & June, wat oor Miller en sy tweede vrou June Miller handel. Die eerste onverwerkte gedeelte van Nin se dagboek wat gepubliseer is, Henry and June, maak dit duidelik dat Nin deur June geroer is om te sê (aanhaling), "Ek het June geword," alhoewel dit nie duidelik is in watter mate sy haar gevoelens vir June seksueel uitgeleef het nie. Vir beide Anaïs en Henry was June 'n "femme fatale"onweerstaanbaar, slinks en eroties. Nin het vir June geld, juweliersware en klere gegee, wat haar dikwels self sonder geld gelaat het.
Romans en ander publikasies Bykomend tot haar dagboeke en versamelings erotika, het Nin verskeie romans geskryf, wat dikwels deur kritici geassosieer is met die surrealistiese beweging. Haar eerste fiksiewerk, House of Incest (1936), bevat versluierde toespelings op 'n kort seksuele verhouding wat Nin in 1933 met haar vader gehad het: terwyl sy haar vervreemde vader in Frankryk besoek het, het die destyds dertigjarige Nin 'n kort bloedskandige seksuele verhouding met hom gehad. In 1944 het sy 'n bundel kortverhale getiteld Under a Glass Bell gepubliseer, wat geresenseer is deur Edmund Wilson.
Nin was ook die skryfster van verskeie niefiksie werke: Haar eerste publikasie, geskryf in die jare toe sy psigoanalise bestudeer het, was D. H. Lawrence: An Unprofessional Study (1932). Dit is 'n beoordeling van D.H. Lawrence se werke. In 1968 het sy The Novel of the Future gepubliseer, wat oor haar benadering tot skryf en die skryfproses uitbrei.
Persoonlike lewe Volgens haar dagboeke, Vol. 1, 1931–1934, het Nin 'n boheemse leefstyl in Parys gehad saam met Henry Miller. Haar man Guiler word nêrens genoem in die gepubliseerde uitgawes van haar dagboek uit die 1930's nie (Vol.1–2), alhoewel die opening van Vol.1 dit duidelik maak dat sy getroud is, en die inleiding suggereer dat haar man geweier het om deel uit te maak van die gepubliseerde dagboeke. Volgens die dagboeke wat Nin se tweede man na haar dood geredigeer het, was haar verbintenis met Miller baie passievol, en het sy geglo dat dit sy kind was wat sy in 1934 geaborteer het.