Didier Joseph Louis Reynders (Luik, 6 augustus 1958) is een voormalig Belgisch politicus voor de Franstalige liberale partij Mouvement Réformateur (MR). Tussen 1999 en 2019 was hij 20 jaar lang onafgebroken minister in de Belgische federale regering en van 2019 tot 2024 was hij Eurocommissaris voor justitie.
Biografie Opleiding en vroege carrière Reynders werd geboren in Luik als jongste van drie kinderen. Hij studeerde in 1981 af als licentiaat in de rechten aan de Universiteit van Luik en was tijdens zijn studententijd van 1979 tot 1982 student-assistent voor algemene economie onder de Luikse universiteitsprofessor Joseph Stassart. Na zijn studies bleef hij als vrijwillig medewerker van hoogleraar François Perin verbonden aan de vakgroep grondwettelijk recht van de Universiteit Luik en werd hij tevens medewerker van de dienst publiekrecht van de universiteit.Biografie Didier Reynders op connaitrelawallonie.be.
Van 1981 tot 1985 oefende Reynders het beroep van advocaat uit. Nadat hij was opgemerkt door PRL-kopman Jean Gol, werden hem geleidelijk aan steeds meer openbare functies toevertrouwd. Van 1985 tot 1988 was Reynders directeur-generaal op het departement lokale overheden van het Waals Gewest en van 1986 tot 1991 was hij voorzitter van de raad van bestuur van de nationale spoorwegmaatschappij NMBS. Van 1987 tot 1988 bekleedde hij de functie van kabinetschef van Jean Gol, die toen vicepremier en minister van Justitie en Institutionele Hervormingen was. Bovendien was Reynders van 1991 tot 1993 voorzitter van de Nationale Maatschappij der Luchtwegen en vanaf 1995 voorzitter van spoorwegtoeleverancier ITB.Reynders voorzitter van spoorwegtoeleverancier ITB, De Tijd, 8 februari 1995.
Van 1989 tot 2017 was Reynders tevens lector en gastlector van het vak introductie tot publieke economie aan de handelshogeschool HEC in Luik, dat in 2005 een faculteit werd van de Universiteit Luik. Hij was daarnaast gastlector aan de Louvain School of Management van de Université Catholique de Louvain (2007-2019) en de Université Libre de Bruxelles (2017-2019).CV Didier Reynders (2019) op de website van het Europees Parlement.
Aanvang politieke loopbaan De politieke carrière van Reynders begon toen hij voor de PRL in oktober 1988 werd verkozen tot gemeenteraadslid van Luik, een mandaat dat hij bleef behouden tot in februari 2012. Van 1995 tot 2012 was hij fractievoorzitter voor de PRL/MR in de gemeenteraad. Van november 1991 tot december 1992 was hij tevens provincieraadslid van de provincie Luik. Onder het voorzitterschap van Jean Gol en Louis Michel was Reynders van mei 1992 tot november 1999 een van de drie nationaal ondervoorzitters van de PRL en van november 1995 tot oktober 2004 was hij ook voorzitter van de PRL/MR-federatie van het arrondissement Luik. Na het onverwachte overlijden van Jean Gol in september 1995 werd hij na Louis Michel de nummer twee van zijn partij.
In december 1992 werd Reynders voor het arrondissement Luik lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers ter opvolging van Janine Delruelle, die rechter werd in het Arbitragehof. Hij had er zitting tot in november 2019. Van 1992 tot 2003 zetelde hij voor het kiesarrondissement Luik, van 2003 tot 2014 voor de provinciale kieskring Luik en van 2014 tot 2019 voor de kieskring Brussel-Hoofdstad. Ten tijde van zijn ministerschappen werd hij in het parlement vervangen door een opvolger, hetzij in de periodes juli 1999-mei 2003, juli 2003-juni 2007, december 2007-juni 2010, december 2011-mei 2014 en oktober 2014-mei 2019. Door het toen bestaande dubbelmandaat had Reynders van december 1992 tot mei 1995 eveneens zitting in de Waalse Gewestraad en de Raad van de Franse Gemeenschap.
In de Kamer zetelde Reynders van 1992 tot 1999 in de commissie Herziening van de Grondwet, waardoor hij kon deelnemen aan de parlementaire discussies over de institutionele hervormingen ten gevolge van het Sint-Michielsakkoord, dat België omvormde tot een volwaardige federale staat. Van juni tot oktober 1995 was hij ondervoorzitter van de Kamer en tevens voorzitter van de commissie Buitenlandse Betrekkingen en van 1996 tot 1997 was hij lid en van 1997 tot 1999 ondervoorzitter van de commissie Financiën en Begroting. In oktober 1995 werd Reynders voorzitter van de PRL-FDF-fractie in de Kamer, hetgeen hij bleef tot in juli 1999.
Federaal minister en partijvoorzitter Na de federale, regionale en Europese verkiezingen van juni 1999 leidde Reynders de liberale delegatie bij de onderhandelingen over de Waalse regering en onderhandelde hij met Louis Michel over het regeerprogramma van de federale paars-groene regering-Verhofstadt I, waarin hij in juli 1999 minister van Financiën werd. Deze functie oefende hij ook uit in de regeringen-Verhofstadt II en -III, -Leterme I en -II en Van Rompuy en bleef hij tot in december 2011 bekleden. Vanaf december 2007 combineerde hij dit met de ministerpost Institutionele Hervormingen.
Als minister van Financiën zat Reynders van januari tot december 2001 in de Eurogroep, een Europees orgaan met de ministers van Financiën uit de landen van de Eurozone, een jaar voor de Europese eenheidsmunt officieel werd geïmplementeerd. Ook voerde hij een belangrijke fiscale hervorming door, privatiseerde hij de Beurs van Brussel en nam hij maatregelen om het overheidstekort te doen dalen, waarbij de federale overheid voor het eerst sinds lang een begroting in evenwicht kon voorleggen. In de regering-Verhofstadt II leidde hij in 2004-2005 met de Vlaamse socialist Johan Vande Lanotte het uiteindelijk afgesprongen institutioneel overleg over de splitsing van de tweetalige kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde, die na een ellenlang onderhandelingsproces en communautair woelige jaren finaal in 2011 werd geregeld.
Toen Louis Michel in juli 2004 naar de Europese Commissie vertrok, volgde Reynders hem op als vicepremier, een mandaat dat hij vijftien jaar uitoefende, tot in november 2019. In oktober datzelfde jaar werd Reynders ook partijvoorzitter van de MR. Hij bleef dit combineren met zijn ministeriële functies, eerder ongewoon in de Belgische politiek. In juni 2007 leidde Reynders zijn partij naar de overwinning bij de federale verkiezingen, waarbij ze het voor het eerst de grootste partij van Wallonië werd. Hij kreeg 102.762 voorkeurstemmen, waarna hij werd aangesteld als informateur. Hij hield daarbij verkennende gesprekken met meer dan 400 personaliteiten uit de Belgische politieke, sociale en economische sector, wat resulteerde in een lijvig rapport aan koning Albert II, dat hij in assistentie met Pierre-Yves Jeholet en Richard Miller had opgesteld. Na zijn informatieopdracht werd Jean-Luc Dehaene belast met verdere informatieve opdrachten, teneinde een nieuwe regering op de been te brengen. In de communautair woelige jaren die volgden, bleef Reynders vicepremier en minister van Financiën. In die hoedanigheid werd hij ook geconfronteerd met de wereldwijde financiële crisis van 2008 en de consequenties ervan op de Belgische economie, met de reddingsoperaties van de noodlijdende banken Fortis, Dexia en KBC.
Na de tegenvallende regionale verkiezingen van juni 2009, waarbij MR zijn positie als grootste Waalse partij opnieuw verloor aan de PS, groeide binnen de Franstalige liberalen de interne weerstand tegen de sterke machtsconcentratie van Reynders, die werd vertolkt door de Renaissance-groep van Charles Michel, die de verkiezing van een nieuwe voorzitter eiste. Nadat de druk onhoudbaar was geworden, werden in november 2010 nieuwe voorzittersverkiezingen uitgeschreven. Die werden in februari 2011 nipt gewonnen door Charles Michel, die Reynders' medestander Daniel Bacquelaine versloeg.
miniatuur|Didier Reynders en Elio Di Rupo worden ontvangen door de Nederlandse eerste minister Mark Rutte. Den Haag, 7 november 2013. Na de vervroegde federale verkiezingen van juni 2010 en een formatie van 541 dagen, waarin Reynders van februari tot maart 2011 een weinig succesvolle informateursopdracht vervulde, volgde Reynders in december 2011 Steven Vanackere op als minister van Buitenlandse Zaken. Ook kreeg hij de bevoegdheden Buitenlandse Handel en Europese Zaken. In de regering-Michel I, die in oktober 2014 werd gevormd na de verkiezingen in mei dat jaar, behield hij die functie, ditmaal samen met de bevoegdheden Europese Zaken, Beliris en de Federale Culturele Instellingen. Eerder in de formatie was hij kandidaat om lid te worden van de Europese Commissie, maar die functie ging uiteindelijk naar Marianne Thyssen van CD&V. In ruil wist de MR het premierschap binnen te halen voor Charles Michel. Na de val van de regering-Michel I op 9 december 2018 en het vertrek van de N-VA-regeringsleden uit onvrede met het VN-Migratiepact, werd hij in de regering-Michel II eveneens minister van Defensie.
In februari 2012 verliet Reynders de stad Luik en verhuisde naar het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, meer bepaald naar de gemeente Ukkel. In oktober 2012 werd hij bij de gemeenteraadsverkiezingen verkozen tot gemeenteraadslid van de gemeente, wat hij bleef tot aan het einde van de legislatuur in december 2018. Van juli 2013 tot november 2019 was hij ook voorzitter van de Brusselse MR-federatie.
Begin 2019 kondigde Reynders aan zich kandidaat te stellen voor de functie van secretaris-generaal voor de Raad van Europa.Didier Reynders is kandidaat voor topjob bij Raad van Europa, Het Laatste Nieuws, 7 januari 2019. Gearchiveerd op 6 juni 2019. Uiteindelijk werd echter zijn Kroatische tegenstreefster Marija Pejčinović Burić in juni 2019 gekozen voor de functie.
Na de federale parlementsverkiezingen van mei 2019 werden hij en zijn collega-minister van staat Johan Vande Lanotte door koning Filip gevraagd om bij de formatie van een nieuwe federale regering een rol als informateur op te nemen. Het duo aanvaardde en kreeg als opdracht te zoeken naar de uitdagingen, mogelijkheden en voorwaarden voor het vormen van een nieuwe regering, waarvan werd verwacht dat het door de verkiezingsuitslag moeilijk zou verlopen. Op 7 oktober 2019 liep hun opdracht af.
Europees commissaris miniatuur|Didier Reynders tijdens de hoorzitting in het Europees Parlement in het kader van zijn benoeming tot Europees commissaris. Brussel, 2 oktober 2019. Op 24 augustus 2019 werd Reynders door de federale regering voorgedragen als Europees commissaris in de Commissie-Von der Leyen. Die voordracht werd gecontesteerd, omdat ze werd genomen door een regering van lopende zaken, die bovendien geen parlementaire meerderheid meer heeft en dat parlement niet op voorhand bevroeg. Op de Partij van de Arbeid na, vond geen enkele partij het nuttig om hierover nadien alsnog te stemmen in het parlement.Commissaire européen: le PTB seul à demander un vote sur le choix de Didier Reynders. Gearchiveerd op 15 september 2019. Het Vlaams Belang leidde tegen de nominatie wel een procedure in bij de Raad van State. Volgens het Belang is het bovendien ongehoord dat twee Europese topjobs in "francofone liberale handen komen" gezien ook premier Charles Michel voorzitter werd van de Europese Raad.Vlaams Belang naar Raad van State over nominatie Reynders, premier geeft vrijdag uitleg, VTM Nieuws, 26 augustus 2019. Gearchiveerd op 3 september 2019. Op 10 september raakte bekend dat Reynders de bevoegdheid Justitie kreeg.Didier Reynders krijgt Justitie als portefeuille in Europese Commissie, Het Nieuwsblad, 10 september 2019. Gearchiveerd op 15 september 2019. Op 30 november 2019, een dag voor zijn officiële aanstelling als Europees Commissaris, nam hij ontslag als vicepremier en minister van Buitenlandse Zaken, Europese Zaken, Defensie, Beliris en de Federale Culturele Instellingen.Philippe Goffin (MR) volgt Didier Reynders op als minister van Buitenlandse Zaken en Defensie, Het Laatste Nieuws, 30 november 2019. Gearchiveerd op 20 december 2019. Ook nam hij ontslag als Kamerlid.