thumb|Radiozendschip Mi Amigo Radio Mi Amigo was een Vlaamse zeezender voor de Benelux en ging als enige door na de anti-piratenwet van 31 augustus 1974.
Voorgeschiedenis De Belgische zeezender Radio Mi Amigo is vernoemd naar het radiozendschip de M.V. Mi Amigo. Dat schip was al begin jaren zestig korte tijd in gebruik bij het Zweedse radiostation Nord (zie ook M.V. Mi Amigo). In het voorjaar van 1964 werd de boot de thuisbasis van Radio Atlanta voor de Britse kust, maar kort nadien kwam het in handen van het Radio Caroline van de Ier Ronan O'Rahilly. Er werd gewoon doorgegaan met uitzenden na het van kracht worden van de Britse 'Marine Broadcasting Offences Act' in augustus 1967, maar in het voorjaar van 1968 werd het schip binnengesleept door schuldeiser Wijsmuller. Samen met een tweede schip van Caroline lag de M.V. Mi Amigo eerst in de haven van Amsterdam en vervolgens geruime tijd in de haven van Zaandam, maar in 1972 voer het schip via IJmuiden weer uit en ging voor anker bij de twee andere zendschepen Radio Veronica en Radio Noordzee voor de Nederlandse kust bij Scheveningen. Het werd de terugkeer van Radio Caroline, dat in september 1972 de uitzendingen hervatte. Nieuw op Caroline was dat er ook Nederlandstalige uitzendingen te beluisteren waren. Een succes was het station door de aanwezigheid van de beide andere zendschepen echter niet, en er werd uitgekeken naar een zakenpartner. Die werd gevonden in de persoon van de Belgische zakenman en muziekproducer Adriaan Van Landschoot, die bij booteigenaar en Caroline-baas Ronan O'Rahily drie maanden zendtijd huurde. Op zondag 15 juli 1973 startte de zeezender Radio Atlantis vanaf het schip M.V. Mi Amigo. Op 18 oktober 1973, net voor het aflopen van deze huurperiode eind diezelfde maand, brak de zendmast tijdens een zeer zware storm af. Van Landschoot ging op zoek naar een eigen zendschip. Ronan O' Rahily zocht naar een oplossing voor een terugkeer van Radio Caroline, en hij vond die uiteindelijk bij iemand die een nieuw Belgisch radiostation wilde beginnen ter promotie van zijn handelswaar. Dat werd Radio Mi Amigo.
Er moest een nieuwe zendmast op de M.V. Mi Amigo geplaatst worden. Rond Kerstmis werd deze zendmast op volle zee opgebouwd toen het weer aldaar geschikt bleek daarvoor. De zender kon op 28 december 1973 getest worden. Ondertussen was Ronan O'Rahily in zee gegaan met een andere zakenpartner: de Belgische wafelbakker en muziekuitgever Sylvain Tack. Tack was eigenaar van de fabriek van Suzywafels in Buizingen, maar ook uitgever van popblad Joepie en sponsor van Vlaamse artiesten zoals Paul Severs. Sylvain Tack startte op het zendschip een eigen Nederlandstalige service met de naam Radio Mi Amigo. Aanvankelijk kwamen Ronan O'Rahilly en Sylvain Tack een huurbedrag overeen, later na het van kracht worden van het verdrag van Straatsburg in Nederland, ingaande september 1974, nam Mi Amigo de gehele bevoorrading voor zijn rekening, zowel het voedsel als de brandstof voor beide radiostations op de M.V. Mi Amigo.
Uitzendingen Radio Mi Amigo begon op dinsdag 1 januari 1974 om 12:00 uur met de uitzendingen voor de Vlaamse en Nederlandse luisteraars. Deze werden aanvankelijk legaal opgenomen in de Radio Caroline-studio's aan de Van Hogendorpstraat in de Stationsbuurt van Den Haag. De dj's van het eerste uur waren Norbert (voorheen ook op BRT-Radio 2 te horen), Bert Bennett (alias van Bert Wijfjes, overleden op 2 januari 2026), de inmiddels overleden Joop Verhoof en Will van der Steen (alias van Willem Steentjes). Later week Radio Mi Amigo uit naar Breda. In Oostburg had Radio Atlantis in 1973 en 1974 haar studio's. De andere toenmalige zeezenders hadden ook opnamestudio's in Nederland: Radio Veronica in Hilversum, waar nu Hotel Lapershoek is gevestigd, en Radio Noordzee in de "Strengholt"-studio's in de Hofstede Oud Bussem in Naarden.
De programma's waren meestal een week later te horen; dit was mogelijk omdat de opnamestudio's vrij dicht bij het zendschip waren gelegen. Hierdoor kon een tender vaker programmabanden, voedsel, en brandstof nodig om de nodige stroom op te wekken voor de zender, live-dj's en bemanningsleden aan boord van het zendschip brengen, waardoor men beter kon inspelen op de ontwikkelingen in de muziekindustrie.
Radio Mi Amigo werd in korte tijd zeer populair in zowel Nederland als België, en ver daarbuiten. Dit was mede te danken aan de krachtige zender van 50 kilowatt. Daarvan werd in de uitzendingen ook gewag gemaakt om de broodnodige reclames te kunnen binnenhalen.
Er was in geheel Nederland en Vlaanderen een redelijk tot goede ontvangst, zeker overdag, omdat een zeezender op open zee geen obstakels kent zoals gebouwen en dergelijke, hetgeen voor een zender aan land wél het geval is. 's Avonds trad fading op, een onvermijdbaar verschijnsel, en storing door verre zenders die op dezelfde golflengte uitzonden.
Dankzij Mi Amigo drongen ook Vlaamse artiesten in de Nederlandse hitparade door, bijvoorbeeld Ivan Heylen, Joe Harris, Trinity en Octopus. Het was ook een meertalig radiostation: de uitzendingen werden vooral in het Nederlands verzorgd, maar soms ook in het Engels en later -in 1975- waren er ook een tijdje Franse uitzendingen op de zaterdagmorgen van 06:00 uur tot 12:00 uur. 's Nachts verzorgde Radio Caroline vanaf hetzelfde schip en op dezelfde golflengte de Engelstalige uitzendingen.
Verdrag van Straatsburg Totdat de anti-zeezenderwet (Verdrag van Straatsburg) op zondag 1 september 1974 van kracht werd zond Radio Mi Amigo uit van 6 uur 's morgens tot 7 uur 's avonds, waarna Radio Caroline de uitzendingen overnam. Luisteraars die op zaterdag 31 augustus 1974 een afscheidsprogramma verwachtten kregen van dj Peter van Dam, nadat hij had stilgestaan bij het verdwijnen van de andere zeezenders, te horen: "Wat de luisteraars van Mi Amigo betreft, stemt u morgenochtend om 6 uur wederom af op Radio Mi Amigo", en dit voordat Radio Caroline de uitzendingen overnam om 7 uur. Enkele maanden eerder, toen het nog onduidelijk was of Mi Amigo ging stoppen of doorgaan, was er al wel een afscheidsjingle gemaakt, die echter nooit werd uitgezonden.
Enige tijd later was er te horen dat Radio Mi Amigo een nieuw postadres had, namelijk: Radio Mi Amigo, Platja d'AroPlaya de Aro heet in het Catalaans Platja d'Aro. Aangezien Catalonië autonomie heeft verkregen op het gebied van taalkwesties, is die naam ook de officiële naam. (in het Spaans: Playa de Aro), provincie Gerona in Spanje. Voor een postadres in Spanje werd gekozen, omdat Spanje het Verdrag van Straatsburg niet had getekend. Radio Mi Amigo/Radio Caroline was toen nog de enig overgebleven zeezender op de Noordzee.
Op donderdag 29 augustus 1974, drie dagen voordat op zondag 1 september 1974 om 00:00 uur Nederlandse tijd alle uitzendingen illegaal werden, en ook het bevoorraden vanuit Nederland onwettig werd, ging het schip weer voor de Engelse zuidoostkust liggen, waar zendschip MV Mi Amigo (van Radio Caroline South) tijdens de Engelse zeezenderperiode (1964-1968) ook lag verankerd: nabij de kust van Margate (Kent); de uitzendingen gingen door. De gedachte hierachter was dat de bevoorrading, liggend voor de Engelse kust, makkelijker zou gaan dan liggende voor de Nederlandse. Nu was de verwachting dat de Nederlandse justitie getergd zou zijn, omdat de zender doorging na invoering van de nieuwe wet, en de bevoorrading dus extra scherp in de gaten zou houden. Door de wisseling van de Nederlandse naar de Engelse kust was de zender minder krachtig, maar nog steeds redelijk te ontvangen in Nederland en België.
De programma's werden na 31 augustus 1974 in het geheim opgenomen in de Suzywafelfabriek van Sylvain Tack, maar omdat dit te gevaarlijk werd, werd al snel uitgeweken naar een afgelegen boerderij in het Belgische Opbrakel. Deze werd overvallen op 17 februari 1975 door de Belgische politie, toen nog de BOB genoemd, en de opnameapparatuur werd in beslag genomen. Wel werden de programmabanden, het bewijs voor justitie, op tijd gewist. Peter van Dam, dj van Radio Mi Amigo, werd toen samen met zijn toenmalige vriendin opgepakt en heeft uiteindelijk zeven dagen in de cel gezeten. Hierna is hij naar het zendschip gegaan om liveprogramma's te doen. Omdat er ook op andere plaatsen nog illegale opnamestudio's waren (onder andere in Brugge en Enschede), kon redelijk veel apparatuur, platen en ander materiaal worden meegenomen toen ze moesten vluchten uit Nederland en België.
Mi Amigo in Playa de Aro Er werd naar Spanje uitgeweken omdat dat het enige West-Europese land was dat het Verdrag van Straatsburg niet had ondertekend. Toen in Nederland het Verdrag van kracht werd (1 september 1974), haakte diskjockey Ad Petersen, die als Ad Roland ook voor Hilversum 3 (bij de TROS) werkte, af: hij kon niet tegelijkertijd voor een legaal en een illegaal radiostation werken. De andere dj's gingen nog een half jaar door, de illegale periode in, tot de ballingschap naar Spanje, begin 1975. Uiteindelijk gingen maar drie diskjockeys (Peter van Dam, Joop Verhoof en Bert Bennett) mee naar Spanje. Deze werden aangevuld met onder andere ex-medewerkers van de andere zeezenders die wel wilden emigreren, onder anderen de ex-zeezender Veronica-dj's Stan Haag (overleden in 2001) en Bart van Leeuwen (alias van Ton Egas).
Programma's voor Radio Mi Amigo werden aanvankelijk opgenomen op een boogscheut van de villa van Sylvain Tack, op de "Mas Nou"-berg in Playa de Aro. De opnames (op cassettebandjes) werden dan met de Europa-buslijn, een wekelijkse verbinding voor vakantiegangers, van Spanje naar de Benelux (onder andere België) vervoerd, om dan via geheime bevoorrading met schepen en soms zelfs per vliegtuig naar het zendschip te gaan. Radio Mi Amigo was de allereerste zeezender die cassettebandjes gebruikte voor programma's omdat die veel minder plaats innamen dan de grote 26 cm-spoelen die daarvóór werden gebruikt. Dit gebeurde aan het begin van de illegale periode, omdat cassettebandjes beter weg te smokkelen waren. Het enige verschil is wel dat de snelheid van cassettebandjes maar 4,75 cm/s is, terwijl 26 cm-spoelen met snelheden van 9,5 cm/s en 19 cm/s (en zelfs 38 cm/s) werden opgenomen; de geluidskwaliteit van cassettebandjes is dan ook over het algemeen iets minder. Door de grote afstand tussen Spanje en het zendschip (meer dan 1000 km) moesten de Nederlandstalige programma's minstens 14 dagen van tevoren zijn opgenomen. De Mi Amigo's Top 50 op zaterdag werd meestal maar zeven dagen van tevoren opgenomen om dan per vliegtuig naar het schip te worden gebracht. Desondanks ontbraken vaak platen die 'nieuw' binnenkwamen in de lijst.
Bloeitijd thumb|Live studio op de Mi Amigo thumb|Brug van het schip Mi Amigo In de loop van 1976 werden er bij Radio Mi Amigo live programma's geïntroduceerd, naast de bandprogramma's die afkomstig waren uit Playa de Aro. Live-dj's uit die periode waren onder anderen Bart van Leeuwen (die eerst onder de naam Tim Ridder werkte), Marc Jacobs (alias van Rob van Dam) en Frank van der Mast (alias van Jan de Hoop). Vanuit Spanje werkten op tape Stan Haag en Michelle (alias van Mieke Haag), en Haike Debois (alias van Nouschka Suykerbuyk), de inmiddels overleden echtgenote van programma-technicus Maurice Bokkebroek (alias van Michel Moorkens). In 1977 werd de ploeg aangevuld met Hugo Meulenhof (alias van Jan de Boer), Herman de Graaf (alias van Wim Beckers) en Ferry Eden (alias van Ferry Bosman) en eind dat jaar met Ton Schipper. Zijn komst volgde op het vertrek van Stan Haag en Michelle bij Mi Amigo en 'Playa de Aro'. Vanwege de slechte bevoorrading keerden Frank van der Mast en Hugo Meulenhof niet meer terug aan boord en Marc Jacobs bleef ook tien maanden weg.