Een nucleair isomeer is een metastabiele toestand van een atoomkern, die een gevolg is van de aangeslagen toestand van een of meer protonen of neutronen. Metastabiel impliceert dat de halveringstijd 100 tot 1000 keer zo lang is als de halveringstijd van een normaal aangeslagen atoom. Deze laatsten vervallen binnen een tijdsbestek van 10−12 seconden. Metastabiel duidt normaal gesproken op een vervaltijd van 10−9 seconden of langer. Enkele bronnen adviseren de grens van 5 × 10−9 seconden om het onderscheid te maken met de uitgezonden gammastraling van een aangeslagen atoom.Nuclear isomers
De eerste gevallen van nucleaire isomerie en het verval daarvan, protactinium-234m (234mPa) en protactinium-234 (234Pa), werden ontdekt door Otto Hahn in 1921.
Een uitzonderlijk geval is tantaal-180m1, een nucleair isomeer van tantaal-180, dat als enige stabiel beschouwd wordt. (2009) – Search for the radioactivity of 180mTa using an underground HPGe sandwich spectrometer, Appl. Radiat. Isot., 67 (5), pp. 918-921
Zie ook Isomerische transitie
Categorie:Nucleaire chemie