Mike Brant, geboren als Moshé Michaël Brand, (Famagusta, Cyprus, 2 februari 1947 - Parijs, 25 april 1975) was een Israëlische zanger, die faam verkreeg toen hij naar Frankrijk verhuisde. In 1975 pleegde hij op het hoogtepunt van zijn carrière zelfmoord, door uit het raam van zijn appartement te springen.
Biografie Brants moeder was Bronia Rosenberg uit het Poolse Łódź, een overlevende van het concentratiekamp van Auschwitz. Na de oorlog trouwde ze met Fishel Brand uit Biłgoraj, die in het verzet zat tijdens de oorlog. Ze deden een aanvraag om te emigreren naar het Mandaatgebied Palestina, maar ze kregen eerst geen toestemming en gingen naar een vluchtelingenkamp in de Cypriotische havenstad Famagusta. Daar werd hun zoon geboren in februari 1947. In september van dat jaar kregen ze toestemming om naar Palestina te gaan en vertrokken naar Haifa. Ze vestigden zich daarna in een kibboets in Galilea. Moshe leerde pas op 6-jarige leeftijd spreken en wilde al vroeg een ster worden. Op 11-jarige leeftijd ging hij op zijn school bij het koor.
Op 17-jarige leeftijd werd hij leadzanger van The Chocolates, de band van zijn broer. Hoewel hij enkel Hebreeuws sprak, zong hij in het Engels en Frans. In 1965 veranderde hij zijn naam Moshe in Mike, omdat dit internationaler klonk. Impresario Jonatan Karmon ontdekte hem en ging een jaar met hem op tournee door de Verenigde Staten en Zuid-Afrika.
In mei 1969 trad hij op in het Hilton Hotel in Teheran. De Franse zangeres Sylvie Vartan trad daar ook op en was onder de indruk van Brant en drong er bij hem op aan om naar Parijs te komen. In juli 1969 kwam hij in Parijs aan. Pas na tien dagen vond hij Vartan en zij stelde hem voor aan Jean Renaud, die een ster gemaakt had van Johnny Hallyday. Op verzoek van Renaud veranderde hij zijn familienaam van Brand in Brant. Zijn eerste lied Laisse-moi t'aimer werd meteen een grote hit.
Met het lied Mais dans la lumière vertegenwoordigde hij in 1970 Frankrijk in de radiowedstrijd Grand Prix RTL International die over heel Europa uitgezonden werd. Hij won deze wedstrijd en kreeg nog verscheidene hits. Zijn eerste album Disque d'or ging miljoenen keren over de toonbank.
Laatste jaren In 1971 had Brant een auto-ongeval. Hij was niet zwaargewond, maar zijn manager smeerde de zaak breed uit in de media om extra aandacht te krijgen. Tegen 1973 gaf hij 250 concerten per jaar, waaronder in oktober voor Israëlische frontsoldaten tijdens de Jom Kipoeroorlog. Hij leed aan een depressie en op 22 november 1974 probeerde hij zelfmoord te plegen door uit het raam van zijn managers hotelkamer in Genève te springen. Hij overleefde de sprong maar hield er wel verwondingen aan over. Hij schroefde zijn aantal optredens terug en concentreerde zich op zijn nieuw album Dis-lui. Op 25 april 1975, de dag dat zijn nieuwe album verscheen, pleegde hij zelfmoord. Brant werd 28 jaar en ligt begraven in Haifa.
Liedjes 1970 : Laisse moi t'aimer 1970 : Mais dans la lumière 1970 : Parce que je t'aime plus que moi 1971 : À corps perdu 1972 : Qui saura ? 1972 : She's my life 1972 : Qui à tort ? 1972 : C'est ma prière 1972 : Sans amis 1973 : C'est une belle fête 1973 : Das Ist Mein Lied 1973 : Rien qu'une larme 1973 : Toi, mon enfant 1973 : Tout donné, tout repris 1973 : Viens ce soir 1974 : On se retrouve par hasard 1974 : Attendez 1974 : Serre les poings et bats-toi 1974 : Qui pourra te dire ? 1974 : C'est comme ça que je t'aime 1974 : Toutes les couleurs 1975 : Dis-lui
Categorie:Israëlisch zanger Categorie:Persoon overleden door zelfdoding