De langstaartklauwier (Lanius schach) is een zangvogel uit de familie klauwieren (Laniidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1758 gepubliceerd door Carl Linnaeus. (1758). Systema naturae ed. 10: 94 De soort broedt in een groot deel van Azië tot in Nieuw-Guinea. Sommige populaties overwinteren in het oriëntaals gebied. Er worden negen ondersoorten onderscheiden, met onderling duidelijke verschillen in verenkleed.
Kenmerken De langstaartklauwier is gemiddeld 25 cm lang. De vogel is grijs op de rug en een deel van de nek en kop. In zit heeft de vogel een roodbruine dekveren op de vleugel en zwarte hand- en armpennen. In vlucht hebben alle ondersoorten duidelijke witte vlekken op de vleugel. Hij heeft een lange, zwarte staart met bruine buitenste staartpennen. De vogel heeft een breed zwart "masker" rond het oog dat doorloopt tot het voorhoofd. De ondersoorten L. s. nasutus en L. s. tricolor hebben een volledig zwarte kopkap. Er bestaat geen verschil in verenkleed tussen de seksen. Onvolwassen vogels zijn "geschubd".
Verspreiding en leefgebied De negen ondersoorten hebben de volgende broedgebieden:Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2024. IOC World Bird List (v14.2). L. s. schach – De nominaat komt voor in Midden- en Zuidoost-China tot in Noord-Vietnam. L. s. nasutus , 1780 – Filipijnen behalve de Sulu-eilnanden L. s. bentet , 1822 – van het schiereiland Malakka tot de Kleine Soenda-eilanden L. s. erythronotus (, 1831) – Zuid-Kazachstan, Noordoost-Iran, Afghanistan, Pakistan en Noord- en Midden-India L. s. tricolor , 1837 – Nepal, Noordoost-India, Myanmar, Thailand, Laos en Zuid-China L. s. caniceps , 1846 – West-, Midden- en Zuid-India en Sri Lanka L. s. longicaudatus , 1902 – Midden- en Zuidoost-Thailand tot het zuiden van Laos L. s. suluensis (, 1905) – Sulu-eilanden L. s. stresemanni , 1923 – Oost-Nieuw-Guinea
De langstaartklauweier komt voornamelijk voor in open gebieden en in landschappen met struikgewas. Populaties die voorkomen in streken met een gematigd klimaat, zoals L. s. sachs, trekken in de winter naar streken met een tropisch klimaat. L. s. sachs is daarom een weinig voorkomende wintergast op Borneo, terwijl L. s. bentet in het zuiden van Borneo (Kalimantan) een standvogel is., 2011. Phillips' field guide to the birds of Borneo. John Beaufoy, Oxford. .
Dwaalgast De langstaartklauwier is een zeldzame dwaalgast in West-Europa. Anno 2011 zijn er twee bevestigde waarnemingen in Groot-Brittannië,, 2000. The Long-tailed Shrike on the Outer Hebrides – a new British bird. Birding World 13 (11):454–457 een in Zweden (11 juni 1999), een in Denemarken (15 oktober 2007) en een in Nederland (31 oktober 2011).Johanna van Dillen-Staal, 4 november 2011: Langstaartklauwier bij Den Helder, website Dutch Birding In België werd een exemplaar geringd (15 oktober 2017).Langstaartklauwier op Waarnemingen.be. Gearchiveerd op 8 september 2023.Dominique Verbelen, 16 oktober 2017: Langstaartklauwier in het Zwin: een nieuwe soort voor België, website Natuurpunt
IUCN-status De langstaartklauwier heeft een enorm groot verspreidingsgebied en daardoor alleen al is de kans op uitsterven uiterst gering. De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd en er zijn geen gegevens over trends. Om die redenen staat deze klauwier als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
Categorie:Klauwieren Categorie:Dier uit het Australaziatisch gebied Categorie:Dier uit het Oriëntaals gebied Categorie:IUCN-status niet bedreigd