André Dupeyrat (Cherbourg, 8 maart 1902 - Marseille, 1982) was een Frans missionaris van het Heilig Hart die van 1930 tot 1951 werkte onder de Mafulu, een Papoeavolk in het bergland van, destijds, Brits Nieuw-Guinea, nu een deel van Papoea-Nieuw-Guinea. Over dat 21-jarig verblijf schreef hij Vingt-et-un ans chez les Papous (1952), een persoonlijk verslag aangevuld met nauwkeurige etnografische observaties, dat niet alleen een groot verkoopsucces werd in Frankrijk, maar ook in de vertaalde edities. In Frankrijk won het boek, dat ingeleid werd door literator Paul Claudel, de Prix Juteau-Duvigneaux van de Académie française. Een jaar eerder had Dupeyrat al de Prix Marcellin Guérin gewonnen, eveneens van de Académie française, met zijn Le sanglier de Kouni. In Nederland verscheen alleen de vertaling van zijn relaas over zijn 21-jarig verblijf in Nieuw-Guinea.
Bibliografie Marie-Thérèse Noblet, missionnaire en Papouasie. Lyon, 1930 Papouasie - Histoire de la mission 1885-1935. Archiconfrérie de Notre-Dame du Sacré-Cœur, 1935 Le Premier apôtre des Papous, Archiconfrérie de Notre-Dame du Sacré-Cœur, 1937 Le Sanglier de Kouni. Archiconfrérie de Notre-Dame du Sacré-Cœur, 1951 Vingt-et-un ans chez les Papous. Paris, 1952 (Ned. vert. Mitsinari; 21 jaar onder de Papoea's. Haarlem/Antwerpen: J.H. Gottmer, 1954) Jours de fête chez les Papous, 1954 La Bête et le Papou, 1962 Briseurs de lances chez les Papous, 1964
Categorie:Missionaris in Oceanië Categorie:Frans missionaris Categorie:Frans antropoloog Categorie:Frans schrijver