A Few Crusted Characters

A Few Crusted Characters is een verzameling korte vermakelijke anekdotes van de Engelse schrijver Thomas Hardy. De verhalen verschenen voor het eerst onder de verzamelnaam Wessex Folk in de Amerikaanse en Engelse versies van het tijdschrift Harper's New Monthly Magazine in de periode van maart tot juni 1891. Ze waren daarin voorzien van acht illustraties, een van de hand van Alfred Parsons, de overige van Charles Green. De collectie werd onder de huidige titel opgenomen in de in 1894 uitgebrachte bundel Life's Little Ironies. De anekdotes worden in de mond gelegd van een aantal met elkaar reizende passagiers die herinneringen oproepen aan mensen en situaties in hun directe omgeving. De verzameling anekdotes heeft daardoor het karakter van een raamvertelling.

Verhaal In een marktstad, vermoedelijk Casterbridge (in werkelijkheid Dorchester) verzamelt zich een aantal mensen in een wagen voor de terugreis naar huis, zijnde de gemeentes Upper Longpuddle (Piddletrenthide) en Lower Longpuddle (Piddlehinton). Het gezelschap bestaat naast de koetsier in eerste instantie uit tien mensen, onder wie onder meer een oude groentenhandelaarster, een gemeenteambtenaar, een koster, een zaadhandelaar, een rietdekker, een schoolmeester en een kunstschilder. Al met al een bont gezelschap. Als de koets al onderweg is bedenkt de vervoerder dat hij de predikant vergeten is, die zich kennelijk had verlaat. Deze komt echter de wagen al achterop en kan nog mee. Vervolgens trekt nog een persoon de aandacht van de wagenmenner en hij stopt opnieuw om nog een passagier mee te nemen. Dit blijkt ene Mr. Lackland, iemand die lang geleden met zijn ouders is geëmigreerd vanuit Longpuddle en nu terugkeert naar zijn geboortegrond. Langzamerhand beseffen de oudere passagiers wie de man is en zij beginnen herinneringen op te halen...

Tony Kytes, the Arch-Deceiver De vervoerder vertelt het verhaal van Tony Kytes, die hetzelfde vak uitoefende en destijds de familie Lackland naar Casterbridge had vervoerd bij hun vertrek uit het land. Tony is nogal in trek bij de meisjes, maar heeft uiteindelijk gekozen voor Milly Richards. Op een dag is hij met zijn wagen op weg naar huis als hij een ander liefje tegenkomt, Unity Sallet, die vraagt om een lift. Dat kan Tony niet weigeren. De knappe Unity weet hem vervolgens om haar vinger te winden en aan het twijfelen te brengen. Dan ontwaart hij Milly op de weg en hij vraagt Unity zich te verbergen onder het zeil achter op de wagen, in ruil voor een overhaaste belofte. Milly is hem tegemoetgekomen om hun trouwplannen te bespreken en zij stapt dus ook op de wagen. Vervolgens dient zich Hannah Oliver aan, een nog eerdere vlam die weleens boos zou kunnen zijn om zijn belofte aan Milly en om onaangenaamheden te voorkomen vraagt hij aan Milly zich ook te verbergen onder een aantal zakken op de bok. De verleidelijke Hannah weet hem ook te bepraten en hij doet zachtjes, zodat de andere meisjes het niet horen, weer een onbezonnen toezegging. De verontwaardigde geluiden die vanuit de schuilplaatsen klinken weet hij weg te redeneren als een defect aan de wielen of het geluid van dieren die hij vervoert. Ten einde raad consulteert hij zijn vader die op het veld aan het werk is en laat het paard en de wagen in handen van Hannah, die het dier niet weet te controleren. De vader kiest voor Milly, omdat zij degene is die niet heeft gevraagd om mee te mogen rijden. Juist vanwege de keuze van zijn vader verzet hij zich daartegen. Uiteindelijk belandt de wagen met de drie jonge vrouwen, die elkaar inmiddels ontdekt hebben, op zijn kant en een begrijpelijke ruzie barst los. Hannah en Unity druipen ten slotte teleurgesteld maar toch nog enigszins verwachtingsvol af. Tony besluit het dan maar bij Milly te houden en er wordt een groots huwelijksfeest georganiseerd, wat weer de aanleiding vormt tot het volgende verhaal, dat wordt verteld door de klerk en de predikant.

The History of the Hardcomes Op het drukke huwelijksfeest wordt flink gedanst, niet in het minst door de twee neven James en Steve Hardcome en hun respectievelijke verloofdes, Emily en Olive. Deze twee bevriende paren zijn wel zeer verschillend van aard: Steve en Olive zijn zeer actief en levendig; James en Emily zijn juist rustige en huiselijke types. Zij hebben besloten op dezelfde dag te trouwen. Tijdens het feest dansen de twee jongemannen met elkaars partners en in de hitte en opwinding gebeurt het onvermijdelijke. James en Steve overleggen hierover en de meisjes worden hierbij betrokken. De uitkomst is dat zij allen van huwelijkspartner wisselen. Bij de aankondiging in de kerk kijken de gemeenteleden dan ook vreemd op: de dominee heeft zich kennelijk vergist. Dat blijkt echter niet het geval en de huwelijken worden gesloten. Een jaar of twee gaat alles goed, maar dan begint er toch wat te knagen, omdat de huwelijkspartners zo verschillend van aard zijn en maar naar de ander blijven kijken. Niettemin moeten ze ermee leven en doen dat zo goed mogelijk. Op een mooie zomerdag gaan de stellen op hun jaarlijkse uitje naar de badplaats Budmouth Regis (Melcombe Regis in Weymouth). De actieve Olive en Steve besluiten samen een boottochtje te maken. Zij gaan zozeer in elkaar op dat hun boot afdrijft naar zee en, zoals later blijkt, omslaat, waarbij het paar verdrinkt. Na verloop van anderhalf jaar trouwen de twee overgebleven geliefden uiteindelijk alsnog met elkaar, zoals altijd al de bedoeling was geweest.

Dat brengt de gedachten van de reizigers naar de oude klusjesman van het echtpaar, William Privett, en de vreemde omstandigheden rond diens dood.

The Superstitious Man's Story Betty Privett is op een avond haar strijkwerk aan het doen voor de familie Hardcome als haar man William, die al was gaan slapen, naar beneden komt en de deur uit gaat. Dat verwondert haar niet, omdat hij dat wel vaker deed als hij zich niet goed voelde of even wilde roken. Als hij niet terugkomt schrijft ze met krijt op de deur dat hij die moet afsluiten, want hij is nogal vergeetachtig. Tot haar verbazing blijkt haar man echter gewoon in bed te liggen, diep in slaap. De volgende ochtend vroeg gaat hij als gebruikelijk vroeg naar zijn werk en bij terugkomst vraagt hij zijn vrouw wat die boodschap op de deur heeft te betekenen. Betty kan niet anders dan concluderen dat zij zich kennelijk heeft vergist. Die dag ontmoet zij een slaperige Nancy, die haar vertelt dat zij 's nachts met anderen bij de kerk is geweest vanwege Old Midsummer Eve, waarop men, volgens het heersende geloof, de vormen kon waarnemen van diegenen die in het komende jaar zouden overlijden. Deze gedaanten gaan dan de kerk in, waarna diegenen die zouden herstellen van hun ziekte weer naar buiten komen. Dit maakt Betty duidelijk wat er gebeurd moet zijn met haar man en inderdaad blijkt hij, nadat hij drie dagen later bij het maaien in slaap was gevallen, te zijn overleden. De vreemde omstandigheid doet zich voor dat een andere arbeider William heeft zien staan bij het water waar ooit zijn zoontje is verdronken, een plek die hij gewoonlijk meed. Het blijkt gebeurd te zijn op hetzelfde moment dat William in het weiland overleed.

Andrey Satchel and the Parson and Clerk Andrey Satchel, die nogal van een stevige borrel houdt, moet trouwen met Jane, die op alledag loopt. Aangezien hij de vorige avond en nacht een doopfeest heeft gevierd heeft hij hem stevig om en de dominee weigert om die reden het huwelijk te voltrekken. Jane stelt dan voor dat de dominee een uur of twee wacht, tot Andrey weer nuchter zal zijn. Aldus wordt besloten. Jane, die bang is dat Andrey ervandoor zal gaan, vraagt de koster om de kerkdeur op slot te doen, of nog beter, om ontdekking door gluurders te voorkomen, hen op te sluiten in de toren. Korte tijd later hoort de dominee dat er een vossenjacht gaande is en, gek als hij is op die sportieve bezigheid, vraagt hij de koster zijn paard te zadelen. De koster, die zelf ook wel in is voor het verzetje, rijdt achter het gezelschap aan en beiden beleven een prachtige dag. De volgende ochtend schiet de koster echter te binnen dat er nog een huwelijk gesloten had moeten worden. Geschrokken om wat er kan zijn gebeurd lopen de dominee en de koster naar buiten, waar zij een wit weggetrokken Jane zien zwaaien vanaf de toren. Tot hun grote opluchting heeft er echter nog geen bevalling plaatsgevonden en, ondanks dat het paar hevige honger en dorst heeft, staat Jane erop dat het huwelijk stante pede wordt voltrokken. Hierop nodigt de dominee hen uit bij hem de maaltijd te gebruiken en zij proberen allemaal de zaak zo te plooien dat niemand zal merken wat er in werkelijkheid is gebeurd. Na verloop van tijd raakt de geschiedenis natuurlijk toch bekend en uiteindelijk kan iedereen er wel om lachen, ook het echtpaar zelf.

Old Andrey's Experience as a Musician Dit brengt de schoolmeester in het gezelschap op het verhaal van Andreys vader. De schoolmeester was destijds een van de jongens in het koor dat met behulp van de kerkmuzikanten rond de kerstdagen het gebruikelijke optreden verzorgde in het huis van de plaatselijke landheer. Na afloop mocht het gezelschap dan aanschuiven voor een feestelijke maaltijd in de bediendenruimte. De oude Andrew had hier ook wel oren naar, maar omdat hij te oud was om voor koorknaap door te gaan, vroeg hij of ze hem niet wilden meenemen als muzikant. Zo gezegd, zo gedaan en zij leenden hem een oude viool. Andrew had echter totaal geen verstand van muziek en stond er dus een beetje schutterig bij. De strenge moeder van de landheer vroeg hem waarom hij niet meespeelde, waarop hij de smoes verzon dat hij onderweg was gevallen en zijn vioolstok in stukken was gebroken. Zij bezorgt hem dan vanaf de zolder een andere vioolstok en Andrew playbackt wat hij kan, zonder de snaren te beroeren. Dit gaat op den duur opvallen, temeer omdat men ziet dat hij de viool achterstevoren vasthoudt. De moeder van de landheer laat hem vervolgens buiten zetten en de landheer zelf dreigt hem uit zijn huisje te laten zetten. Als het gezelschap na afloop de bediendenruimte betreedt zit Andrew echter al aan tafel: de goede vrouw van de landheer heeft hem weer door de achterdeur binnengelaten en zijn uithuiszetting wordt verder vergeten. Hij heeft nadien nooit meer opgetreden als muzikant.

Absent-Mindedness in a Parish Choir Dit muzikale intermezzo doet de rietdekker in het gezelschap denken aan een andere amusante en toch ingrijpende gebeurtenis. Het gezang tijdens kerkdiensten werd gewoonlijk begeleid door een uit plaatselijke musici samengesteld orkest, voordat het orgel werd ingevoerd. Het muzikale gezelschap in dit verhaal vergelijkt hij met de kwaliteiten van het orkest in Mellstock (Stinsford) dat Hardy eerder beschreef in zijn lichtvoetige roman Under the Greenwood Tree. Nu wilde het geval dat een dergelijk orkest niet alleen dienstdeed tijdens kerkdiensten, maar ook feestelijke gelegenheden en met drank overgoten danspartijen opluisterde. Nu was het zo dat het tijdens de kerstdagen in deze vertelling het zo onnoemelijk koud was dat de muzikanten welhaast bevroren tijdens de ochtenddienst. Om hier wat aan te doen besloot men om voor de middagdienst een voorraad warme drank te reserveren die werd opgeslagen in de grote bas. Tijdens de kerkdienst werd hier door de orkestleden ongemerkt gretig gebruik van gemaakt, met als gevolg dat het hele gezelschap al gauw warm werd en in een diepe slaap viel. Na afloop van de lange en saaie preek moeten zij echter weer hun werk doen en de eerste die ontwaakt begint, niet goed wetend waar hij is, aan een heftig dansnummer, waar de anderen later enthousiast bij aanhaken. Dit veroorzaakt grote beroering onder de gemeenteleden en wekt de verontwaardiging van de aanwezige landheer, die het in het dagelijks leven overigens niet zo nauw neemt, en van de dominee. Beschaamd moeten de ontnuchterde orkestleden afdalen en de landheer zorgt ervoor dat het excellente gezelschap wordt opgeheven en vervangen door een kerkorgel.