Willem van den Blocke (Mechelen, 1550 - Gdańsk, 18 januari 1628) was een architect en beeldhouwer van Vlaamse afkomst. Zijn werken waren in de stijl van het maniërisme.
Levensloop Willem van den Blocke was de zoon van Mechels beeldhouwer Frans van den Blocke. Hij was gehuwd met Dorothea Wolff. Het gezin had minstens zeven kinderen, van wie ook Abraham en Izaak beroemd werden. Van den Blocke was net als zijn vader een volgeling van de Mennonieten.
Willem werkte eerst in Antwerpen bij Cornelis Floris de Vriendt.
Een commissie van Albrecht II Frederik, de graaf van Pruisen, dwong tussen 1569 en 1570 van den Blocke en enkele collega’s om te verhuizen naar Koningsbergen, nu Kaliningrad. Hij werkte er initieel aan het standbeeld van vorst Albrecht. In 1581 maakte hij de grafsteen voor Elisabeth, de eerste vrouw van George Frederik I van Brandenburg-Ansbach.
Na nog enkele opdrachten in andere steden kwam hij in 1584, na een aanbevelingsbrief van de Poolse koning Stefanus Báthory, in Danzig (Gdańsk) terecht. Hij produceerde er onder andere grafmonumenten en beelden voor koning Stefanus Bathory en diens opvolger en koning van Zweden Sigismund III van Polen. Zijn belangrijkste werk in die stad was de Hoge Poort.
Van den Blocke overleed in 1628 te Gdańsk in dezelfde maand als meerdere familieleden. Waarschijnlijk gebeurde dit ten gevolge van een besmettelijke ziekte. Na de Slag bij Oliva van november 1627 was de havenstad Gdańsk extra gevoelig voor ziekten.
Zie ook van den Blocke (familienaam)
Categorie:Zuid-Nederlands beeldhouwer (voor 1830) Categorie:Persoon in de Nederlanden in de 16e eeuw Categorie:16e-eeuws kunstenaar Categorie:Persoon in de Nederlanden in de 17e eeuw Categorie:17e-eeuws kunstenaar