Het Zweeds voetbalelftal is een team van voetballers dat Zweden vertegenwoordigt in internationale wedstrijden en competities. Het behaalde goud op de Olympische Zomerspelen van 1948 in Londen.

Geschiedenis Voor de Tweede Wereldoorlog Zweden speelde zijn eerste internationale wedstrijd op 12 juli 1908 tegen Noorwegen: 11-3. In hetzelfde jaar debuteerde Zweden op de Olympische Spelen en leed tegen Groot-Brittannië de grootste nederlaag in zijn historie: 12-1. Op de Olympische Spelen van 1912 en 1920 werd de ploeg uit Scandinavië steeds uitgeschakeld door Nederland. In 1924 haalde Zweden via titelhouder België (8-1) en Egypte (5-0) de halve finale, waarna met 2-1 werd verloren van Zwitserland. Na een replay veroverde Zweden zijn eerste bronzen medaille in een voetbaltoernooi: Nederland werd met 3-1 verslagen.

In 1934 deed Zweden voor de eerste keer mee aan een WK-toernooi, de nationale selectie plaatste zich voor het eindtoernooi via zeges op Estland en Litouwen. In de eerste ronde speelde de ploeg van bondscoach Bill Pettersson tegen Argentinië in Bologna, finalist van het vorige WK. Twee keer werd er een achterstand goedgemaakt, waarna Kurt Kroon in de 70e minuut het winnende doelpunt maakte. In de kwartfinales leden de Zweden in Milaan een 2-1 nederlaag tegen Duitsland

Zweden kwalificeerde zich ook voor het WK in 1938. In een groep met Duitsland, Estland en Finland was een tweede plaats in de groep genoeg voor het halen van de eindronde ondanks een 5-0 nederlaag tegen Duitsland. In de eerste ronde lootte men tegen het "Wunderteam" van Oostenrijk, maar door de Duitse inname van het land ging deze wedstrijd niet door. In de kwartfinales was men veel te sterk voor Cuba: 8-0 met drie doelpunten van zowel Harry Andersson als Gustav Wetterström. In de halve finale tegen Hongarije in Parijs kwam Zweden al in de eerste minuut op voorsprong via Arne Nyberg, maar leed men uiteindelijk een zware nederlaag: 1-5. Ook de strijd om de derde en vierde plaats ging uiteindelijk verloren: Zweden nam tegen Brazilië een 2-0 voorsprong om uiteindelijk met 4-2 te verliezen.

1948–1958: olympische titel en tweede op eigen WK thumb|Gre-No-Li In 1948 bereikte Zweden de olympische titel in Londen. Het haalde de finale via Oostenrijk (3-0), Zuid-Korea (12-0) en Denemarken (4-2). In de finale won Zweden met 3-1 van Joegoslavië dankzij doelpunten van Gunnar Gren, Stjepan Bobek en Gunnar Nordahl. Gren en Nordahl vormden samen met Nils Liedholm een gevreesd aanvalstrio, kortweg Gre-No-Li. Na de Olympische Spelen vertrokken zij naar AC Milan. Doordat Zweden alleen amateurs selecteerde voor het nationale team, waren zij niet meer beschikbaar.

Met louter amateurs haalde Zweden het WK in 1950 via Ierland en Finland. In de eerste ronde won het met 3-2 van regerend wereldkampioen Italië, Hasse Jeppson scoorde twee doelpunten. Een gelijkspel tegen Parguay was genoeg om zich te plaatsen voor de finale-poule met Brazilië, Uruguay en Spanje als tegenstanders. De eerste wedstrijd was een enorme deceptie, voor 139.000 toeschouwers in het Maracaña Stadion won Brazilië met 7-1. Na een 3-2 nederlaag tegen Uruguay haalde Zweden de derde plaats door met 3-1 van Spanje te winnen. Topscorers van dit Zweedse team waren Karl-Erik Palmér en Stig Sundqvist met drie doelpunten.

In 1952 haalde het Zweedse team een derde plaats op de Olympische Spelen in Helsinki. In de halve finale was Zweden kansloos tegen Hongarije, bijgenaamd de Magische Magyaren (6-0). De strijd om het brons werd met 2-0 van Duitsland gewonnen door doelpunten van Ingvar Rydell en Gosta Lofgren. Voor het WK in 1954 werden alleen profs uit eigen land geselecteerd, het verloor twee keer van België en met vier punten achterstand moest Zweden thuisblijven.

WK 1958 thumb|Kurt Hamrin Het WK in 1958 werd in eigen land georganiseerd, nu werden de buitenlandse spelers wel geselecteerd en konden Gunnar Gren, Gunnar Nordahl en Nils Liedholm eindelijk hun debuut op het hoogste podium maken. Zweden had weinig problemen de eerste ronde te overleven via overwinningen op Mexico (3-0) en Hongarije (2-1) en een gelijkspel tegen Wales. In de kwartfinale werd olympisch kampioen de Sovjet-Unie met 2-0 verslagen door doelpunten in de tweede helft van Kurt Hamrin en Agne Simonsson. De halve finale tegen regerend kampioen Duitsland werd een ware slijtage-slag, in een harde wedstrijd moesten de Duitsers met negen man verder door een rode kaart van Erich Juskowiak en een blessure van Fritz Walter. In de slotfase trokken de Zweden de wedstrijd naar zich toe door doelpunten van Gunnar Gren en Kurt Hamrin. In de finale tegen Brazilië nam Zweden een 1-0 voorsprong door een doelpunt van Nils Liedholm, maar de extra klasse van met name Garrincha en Pelé was het land te machtig: 2-5. Het was het beste resultaat van Zweden op een Wereldkampioenschap tot dusverre. Hamrin en Simonsson waren topscorers van dit team met vier doelpunten.

1958–1968: Geen internationale toernooien WK 1962 Na dit succes waren de Italiaanse sterren op leeftijd en namen afscheid van het team, een nieuwe generatie stond niet op. Zweden schreef zich niet in voor het eerste EK. Voor het WK in 1962 speelde de ploeg tegen België en Zwitserland, het won beide wedstrijden van België en de thuiswedstrijd tegen Zwitserland leverde een ruime overwinning op: 4-0. De return werd in de slotfase verloren, het doelsaldo van de Zweden was beter, maar was niet doorslaggevend voor plaatsing. In een beslissingswedstrijd in West-Berlijn werd na rust een 0-1 voorsprong weggegeven: 2-1 voor Zwitserland.

EK 1964 Voor het EK in 1964 konden maar vier teams zich plaatsen voor de eindronde, via drie barrage-wedstrijden kon het toernooi gehaald worden. In de eerste ronde won Zweden van Noorwegen (0-2 uit, 1-1 thuis). In de tweede ronde leverde Zweden een knappe prestatie door te winnen van de finalist van het vorige EK, Joegoslavië. Na een doelpuntloos gelijkspel in Belgrado werd er in Malmö met 3-2 gewonnen, de later voor Feyenoord spelende Harry Bild scoorde het winnende doelpunt. In de beslissende ronde was de andere finalist van 1960, de Sovjet-Unie de tegenstander. Na een 1-1 gelijkspel in Solna werd de ploeg voor 99.000 toeschouwers uitgeschakeld in Moskou: 3-1.

WK 1966 In de voorronde van het WK in 1966 waren West-Duitsland en Cyprus de tegenstanders, de twee wedstrijden tegen de Duitsers waren beslissend. In West-Berlijn scoorde Kurt Harmrin vlak voor tijd de gelijkmaker: 1-1. In de return nam Zweden een 1-0 voorsprong via Torbjörn Jonsson, maar Werner Krämer maakte vlak voor rust de gelijkmaker. In de tweede helft nam Duitsland de leiding via Uwe Seeler en Zweden kon zich niet meer kwalificeren, Duitsland zou later de finale van dat WK halen.

EK 1968 In de voorronde voor het EK in 1968 had Zweden een goede start door met 1-2 de uitwedstrijd van de nummer drie van het laatste WK te winnen, Portugal werd met 1-2 verslagen. De later voor Ajax voetballende Inge Danielsson scoorde beide doelpunten. Een thuisnederlaag tegen Bulgarije en een 3-1 nederlaag tegen Noorwegen maakte Zweden kansloos en met een ruime achterstand op Bulgarije (vijf punten) was de ploeg uitgeschakeld.

1968–1980: Drie WK's op een rij WK 1970 thumb|Ove Kindvall met zijn gezin in 1970 In de voorronde van het WK in 1970 had Zweden een goede uitgangspositie door tweemaal te winnen van Noorwegen, concurrent Frankrijk verloor thuis met 0-1 van de Noren. In de beslissende wedstrijd scoorde de bij Feyenoord spelende Ove Kindvall tweemaal tegen de Fransen en plaatste Zweden zich voor de eerste keer sinds 1958 voor het WK. Kindvall zou later dat seizoen historie schrijven door het winnende doelpunt te scoren in de Europa Cup Finale van Feyenoord tegen Celtic. Op het WK voetbal in Mexico begon Zweden met een 1-0 nederlaag tegen Italië. In een wedstrijd die bol stond van overtredingen kwam Zweden niet verder dan een 1-1 gelijkspel tegen Israël. In de laatste groepswedstrijd tegen Uruguay moest men met twee goals verschil winnen om de kwartfinales te halen. In Puebla scoorde Ove Grahn pas in de laatste minuut het winnende doelpunt en kon Zweden terug naar huis.

EK 1972 Voor het EK van 1972 was Zweden ingedeeld in een groep met Italië, Oostenrijk en Ierland. Met zes punten uit vier wedstrijden was Zweden nog kansrijk, maar de uitwedstrijden tegen Oostenrijk en Italië gingen verloren. Met vier punten achterstand op Italië en één op Oostenrijk eindigde Zweden op de derde plaats.

WK 1974 thumb|Ralf Edström Voor de kwalificatie van het WK in 1974 was Zweden in een spannende strijd verwikkeld met Oostenrijk en Hongarije, de wedstrijden tegen Malta zouden beslissend zijn voor het doelsaldo. Voor de vijfde wedstrijd tegen Hongarije had de ploeg vijf punten uit vier wedstrijden. In een doelpuntrijke wedstrijd scoorde de later voor PSV spelende Ralf Edström de gelijkmaker: 3-3. Hongarije was nu uitgeschakeld en Zweden moest met twee doelpunten verschil winnen van Malta om Oostenrijk op doelsaldo voor te blijven. In Valletta kwam de ploeg niet verder dan een 1-2 overwinning en was een beslissingswedstrijd in Gelsenkirchen nodig tegen Oostenrijk. Zweden won met 2-1 door doelpunten van Larsson en Sandberg. Op het WK in West-Duitsland startte Zweden met twee doelpuntloze gelijke spelen tegen Bulgarije en Nederland. In de tweede helft tegen Uruguay sloeg Zweden toe: 3-0 en zonder tegendoelpunten haalde Zweden de tweede ronde. In de tweede ronde begon Zweden met een 1-0 nederlaag tegen Polen mede door een gestopte strafschop. In de wedstrijd tegen het gastland streed Zweden voor de laatste kans, een kwartier voor tijd was de stand nog 2-2, maar door doelpunten van de Duitse invallers Jürgen Grabowski en Uli Hoeneß trok Duitsland de wedstrijd naar zich toe. Zweden eindigde het WK met een 2-1 zege op Joegoslavië, Ralf Edström was topscorer van de ploeg met vier doelpunten.

EK 1976 Kwalificatie voor het EK in 1976 was al snel een verloren zaak, de eerste twee thuiswedstrijden gingen allebei verloren, 0-2 tegen Noord-Ierland en 1-2 tegen Joegoslavië. De volgende drie wedstrijden werden gewonnen, maar na een 3-0 nederlaag tegen Joegoslavië was de ploeg definitief uitgeschakeld.

WK 1978 Zweden had rond 1976 een verouderde ploeg, maar had weinig problemen zich te plaatsen voor het WK in 1978, Zwitserland en Noorwegen boden weinig tegenstand. Tijdens de eerste wedstrijd op het WK in Argentinië tegen Brazilië vierde verdediger Björn Nordqvist een record, met 113 interlands was hij de speler met de meeste interlands aller tijden. Tegen Brazilië boekte de ploeg een verdienstelijk gelijkspel (1-1), maar na twee nederlagen tegen Oostenrijk en Spanje kon Zweden voortijdig naar huis.

EK 1980 Veel internationals namen afscheid van het team zoals Björn Nordqvist of waren op leeftijd zoals doelman Ronnie Hellström en Ralf Edström. Zweden begon de kwalificatie voor het EK in 1980 hoopvol met een 2-2 gelijkspel in Frankrijk, maar nederlagen tegen Tsjecho-Slowakije en een gelijkspel tegen Luxemburg zorgde voor een weinig succesvolle campagne. Het land eindigde als derde op ruime afstand van Tsjecho-Slowakije en Frankrijk.

1980–1990: Gemiste toernooien en een mislukt WK WK 1982 thumb|Thomas Ravelli In de voorronde van het WK was de ploeg snel in de problemen: twee gelijke spelen tegen Israël, een 3-0 nederlaag in Noord-Ierland en een thuisnederlaag tegen Schotland zorgde voor een valse start. Twee thuisoverwinningen tegen Noord-Ierland en Portugal zorgden voor een ommekeer, maar na de 2-0 nederlaag tegen Schotland was het over en sluiten. Schotland en Noord-Ierland plaatsten zich voor het WK met respectievelijk drie en één punt voorsprong op Zweden.

EK 1984