Didier Van Cauwelaert (Nice, 29 juli 1960) is een Frans auteur met een Belgische achtergrond.
Levensloop Van Cauwelaert begon met schrijven toen hij amper acht was. Zijn doel was bij te dragen tot het gezinsbudget, nadat zijn vader, die advocaat was, ernstige fysieke handicaps had overgehouden aan een auto-ongeval. Hij stuurde regelmatig zijn pennenvruchten naar uitgevers, maar ze werden steevast geweigerd.
Hij was tweeëntwintig toen in 1982 de Éditions du Seuil zijn eerste roman, Vingt ans et des poussières publiceerde, gevolgd door drie andere romans. In 1991 stapte hij over naar uitgever Albin Michel.
Hij ontving verschillende literaire prijzen. De toekenning van de Prix Goncourt in 1994 voor zijn roman Un aller simple, betekende een belangrijke doorbraak.
Hij heeft een twintigtal romans gepubliceerd, enkele theaterstukken en verschillende musicals. Hij heeft ook verschillende filmscenario's geschreven.
De meesters die hij citeert en tegen wie hij opkijkt zijn Marcel Aymé et Romain Gary. Hij beschrijft zichzelf als „de romancier van de reconstructie”. De meeste van zijn romans gaan over mensen in nood die zich moeten reconstrueren.
In maart 2009 stelde hij zijn kandidatuur voor de Académie française. De leden van de Academie gaven de voorkeur aan François Weyergans.
Zijn familie vindt haar oorsprong in België, bij de Van Cauwelaerts uit Denderwindeke en Onze-Lieve-Vrouw-Lombeek.
Stellingnamen Didier van Cauwelaert heeft bij herhaling stelling genomen ten gunste van mogelijke communicatie met overledenen. Hij heeft onder meer het voorwoord geschreven bij getuigenissen over contact met het hiernamaals, zoals La vie de l'autre côté van Michèle Decker (2004) en Karine après la vie van Maryvonne et Yvon Dray (2002). Het thema wordt ook behandeld in zijn roman La Maison des lumières. In 2011 heeft hij zijn steun betuigd aan Chief Raoni in zijn strijd tegen de stuwdam van Belo Monte.
Publicaties Romans Vingt ans et des poussières, 1982 Poisson d'amour, 1984 Les Vacances du fantôme, 1986 L'Orange amère, 1988 Un objet en souffrance, 1991 Cheyenne, 1993 Un aller simple, 1994 La Vie interdite, 1997 Corps étranger, 1998 La Demi-pensionnaire, 1999 L'Éducation d'une fée, 2000 L'Apparition, 2001 Rencontre sous X, 2002 Hors de moi, 2003 L'Évangile de Jimmy, 2004 Attirances, 2005 Cloner le Christ ?, 2006 Le Père adopté, 2007. La Nuit dernière au XVe siècle, 2008. La Maison des lumières, 2009. Thomas Drimm - T1: La fin du monde tombe un jeudi, 2009. Les témoins de la mariée, 2010 Thomas Drimm - T2: La guerre des arbres commence le 13, 2010 Le journal intime d'un arbre, 2011 Double identité, 2012 La Femme de nos vies, 2013 52 cadavres exquis, collectif avec Tatiana de Rosnay, Harold Cobert, Irène Frain, Daniel Picouly, Christine Orban, Yann Queffélec Le Principe de Pauline, 2014 Jules, 2015 On dirait nous, 2016 Le Retour de Jules, 2017 J'ai perdu Albert, 2018 La personne de confiance, 2019 L'inconnue du 17 mars, 2020. Le pouvoir des animaux, 2021.
Vertalingen in het Nederlands Enkele reis (Un aller simple), 1995 Het verboden leven (La vie interdite), 1998 Kind van de rekening (Un objet en souffrance), 1999
Theater als Auteur L'Astronome 1983, Le Nègre, 1986 Noces de sable, 1995 Le rattachement, 2010 (geschreven in opdracht van de stad Nice naar aanleiding van de honderdvijftigste verjaardag van de aanhechting van het Graafschap Nice bij Frankrijk) als bewerker Musical Kuifje en de Zonnetempel Le Passe-muraille van Marcel Aymé
Verhalen Madame et ses flics, 1985 samen met Richard Caron Hors de Moi, 2003
Scenario's voor film en televisie Père Noël et fils, 1983 L'Invité surprise, 1989 Feu sur le candidat, 1990 Triplex, 1991 Les Amies de ma femme, 1993 Un aller simple, 2001 La educación de las hadas, samen met José Luis Cuerda, 2006
Scenario's voor strips Vanity Benz, tekeningen van Frank Bonnet
Erkenning 1982: prix Del Duca voor Vingt ans et des poussières 1983: Prix du Théâtre de l'Académie française voor L'Astronome 1984: prix Roger-Nimier voor Poisson d'amour 1986: prix Gutenberg du Livre voor Les Vacances du fantôme 1994: prix Goncourt voor Un aller simple 1997: Grand prix des lecteurs du Livre de poche voor La Vie interdite 1997: Grand prix du théâtre de l’Académie Française 1999: Prix Fémina Hebdo voor Le demi-pensionnaire 2002: prix Science de la vulgarisation scientifique voor L'Apparition 2007: prix Marcel Pagnol en Prix Nice Baie des Anges voor Le Père adopté 2013: prix Messardière du Roman d'Eté pour La femme de nos vies 2014: prix An Avel pour Le principe de Pauline 2014: prix Océanes pour La femme de nos vies 2014: prix Annuel du Roman du Club des Irrésistibles des Bibliothèques de Montréal pour La femme de nos vies 2014: prix du Livre Environnement 2014 (Fondation Veolia) pour Les abeilles et la vie
Externe links Webstek Didier Van Cauwelaert Biografie
Categorie:Frans schrijver