Michael Rogers (Barham, 20 december 1979) is een Australisch voormalig wielrenner die in 2016 zijn carrière afsloot bij Tinkoff. Rogers heeft een Nederlandse moeder, maar is opgegroeid in Australië.
Biografie Rogers werd prof in 2001 bij Mapei. Al in zijn eerste jaar bewees hij een buitengewoon goed tijdrijder te zijn en werd hij onder meer tweede in de Grote Prijs Eddy Merckx, samen met ploeggenoot Fabian Cancellara. Ook in 2002 behaalde hij diverse ereplaatsen in tijdritten en won bovendien de Tour Down Under in eigen land, waar hij ook op miraculeuze wijze een etappe in lijn won. Hij had materiaalpech in woestijnrijk gebied en de ploegauto was niet in de buurt. Rogers kon zijn weg verder zetten op een Colnago (hetzelfde fietsmerk waar Mapei toen op reed), dewelke een zeldzame supporter langs het parcours hem aanreikte (waarbij Rogers dus eigenlijk de kansen tegen zich had gekregen). Het voorjaar van 2003 brak Rogers definitief door toen hij binnen iets meer dan een maand de Ronde van België, de Route du Sud en de Ronde van Duitsland wist te winnen. Zijn debuut in de Ronde van Frankrijk viel enigszins tegen. Hij sloot zijn seizoen af met een tweede plaats op het wereldkampioenschap tijdrijden. Lance Armstrong noemde Rogers dan ook als een van zijn mogelijke opvolgers. Rogers werd door zijn goede prestaties verkozen tot Australisch wielrenner van 2003.
In 2004 stokte Rogers' opmars een beetje, hij behaalde vooral enkele ereplaatsen in tijdritten, maar tijdens het wereldkampioenschap pakte hij wel de gouden medaille. En niet alleen dat: omdat de winnaar van het jaar daarvoor David Millar had bekend doping te hebben gebruikt, kreeg Rogers in diezelfde week ook de gouden medaille van het jaar ervoor uitgereikt. In 2005 won Rogers voor de derde keer op rij de wereldtitel tijdrijden in Madrid, een record. Rogers reed in 2006 een sterke Ronde van Frankrijk, waarin hij negende werd in het eindklassement. Daarnaast wist hij eindelijk weer eens een wedstrijd te winnen: een etappe in de Regio Tour. Het wereldkampioenschap tijdrijden liep uit op een grote teleurstelling en Rogers wist zijn titel niet te prolongeren. Voor de Ronde van Frankrijk van 2007 werd Rogers opnieuw een top-10 plaats toegedicht. De kopman van T-Mobile kwam echter tijdens de achtste etappe ten val in een afdaling. Rogers klom weer op de fiets maar moest enige tijd later, zwaar geëmotioneerd, opgeven.
In 2008 zou Rogers opnieuw een gooi naar het podium van de Tour doen, maar door de ziekte van Pfeiffer werden zijn deelnames aan Tour en Giro 2008 onmogelijk gemaakt.
In 2011 ruilde hij Team HTC-Columbia in voor Team Sky."Rogers verlaat Columbia voor Team Sky", NU.nl, 1 november 2010 Hier vertrok hij weer na twee seizoenen waarna hij voor Team Saxo-Tinkoff ging rijden."Rogers verruilt Sky voor Saxo Bank", NUsport.nl, 7 december 2012
In 2012 raakte Tyler Hamilton, de olympisch kampioen tijdrijden van 2004, zijn olympische titel kwijt. Rogers, die als vierde was geëindigd, schoof hierdoor een plekje op in het klassement en krijgt alsnog een bronzen medaille."Hamilton raakt olympische titel definitief kwijt", NUsport.nl, 9 augustus 2012
Doping Na het winnen van de Japan Cup eind 2013 testte Rogers positief op clenbuterol. Hij ontkende opzettelijk gebruik en stelde dat deze positieve test het gevolg was van het eten van vervuild vlees. Rogers werd voorlopig geschorst, maar de UCI sprak hem in april 2014 vrij."Geen straf Michael Rogers na positieve controle", Wielerflits.nl, 23 april 2014 Hij maakte zijn rentree enkele dagen later tijdens Luik-Bastenaken-Luik. Zijn tweede wedstrijd was de Ronde van Italië. Hier won hij twee etappes, waaronder de twintigste etappe met aankomst op de Monte Zoncolan.
Afscheid In april 2016 beëindigde Rogers zijn loopbaan als wielrenner nadat hartritmestoornissen bij hem waren geconstateerd."Michael Rogers stopt per direct met wielrennen.", NOS.nl, 25 april 2016. Gearchiveerd op 18 mei 2022.
Palmares Overwinningen
1996 25px|Australische kampioenstrui Australisch kampioen tijdrijden, Junioren 2000 2e etappe Tour Down Under 2002 2e etappe Tour Down Under Eindklassement Tour Down Under Eindklassement Tour de Beauce 2003 Eindklassement Ronde van België 6e etappe Ronde van Duitsland Eindklassement Ronde van Duitsland 3e etappe Route du Sud Eindklassement Route du Sud 25px Wereldkampioen tijdrijden, Elite 2004 25px Wereldkampioen tijdrijden, Elite 2005 25px Wereldkampioen tijdrijden, Elite 2006 3e etappe Regio Tour 2009 25px|Australische kampioenstrui Australisch kampioen tijdrijden, Elite 1e etappe Ronde van Italië (ploegentijdrit) 2010 Eindklassement Ruta del Sol Eindklassement Ronde van Californië 2012 2e en 4e etappe Ronde van Beieren Eindklassement Ronde van Beieren 2013 Japan Cup 2014 11e en 20e etappe Ronde van Italië 16e etappe Ronde van Frankrijk
Resultaten in voornaamste wedstrijden (*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen
Resultaten in kleinere rondes JaarTour Down UnderParijs-NiceTirreno-AdriaticoRonde van CataloniëRonde van het BaskenlandRonde van RomandiëCritérium du DauphinéRonde van ZwitserlandEneco Tour199962e2000opgave (1)200133e200218px|Algemeen klassement ↑ (1)200317e71e20048e80e41e200536eopgave4e8e ↑200664e2007 ↑opgaveopgaveopgave200890e11e ↑20096e8e17e201023e6e72e ↑opgave201153e12e110e20124e21e5e ↑2013opgaveopgave6e2014201514eopgave7e
Ploegen 2000 – Mapei-Quick Step (stagiair vanaf 1-9) 2001 – Mapei-Quick Step 2002 – Mapei-Quick Step-Latexco (tot 29-8) 2002 – Mapei-Quick Step (vanaf 30-8) 2003 – Quick Step-Davitamon 2004 – Quick Step-Innergetic 2005 – Quick Step-Innergetic 2006 – T-Mobile Team 2007 – T-Mobile Team 2008 – Team Columbia 2009 – Team Columbia-HTC 2010 – Team HTC-Columbia 2011 – Sky ProCycling 2012 – Sky ProCycling 2013 – Team Saxo-Tinkoff 2014 – Tinkoff-Saxo 2015 – Tinkoff-Saxo 2016 – Tinkoff
Categorie:Australisch wielrenner Categorie:Australisch olympisch deelnemer