De ICE 3 is een type hogesnelheidstreinstel van DB Fernverkehr AG, gebouwd voor de InterCityExpress-treindiensten. De eerste series ICE 3 zijn de derde generatie ICE-treinen, gebouwd volgens een toen nieuw concept. Dit concept is de jaren erna doorontwikkeld.
ICE 3 (BR 403)
De treinstellen ICE 3 (Baureihe 403) worden sinds 2000 in de reguliere dienst ingezet. Deze kan maximaal 330 km/h rijden en grotere stijgingen aan (4% in plaats van 2%) dan zijn voorgangers. Om het daarvoor noodzakelijke aandrijfvermogen te kunnen onderbrengen, heeft de trein geen motorwagen zoals zijn voorgangers, maar zijn de elektrische installatie en motoren (8000 kW) geheel onder de vloer ondergebracht. De eerste, derde, zesde en achtste bak worden met vier motoren van ieder 500 kW aangedreven. Door het ontbreken van afzonderlijke motorwagens, hebben de reizigers dankzij een glaswand een vrij uitzicht over de treinmachinist en de spoorweg. Het bijzondere is dat deze wand alleen doorzichtig is als er elektrische spanning op staat. In het Engels noemt men dat een smart window. Bij een noodremming en bij het wisselen van bovenleidingspanning, wordt de wand wit. De machinist kan dat evengoed handmatig doen vanuit de cabine. DB Fernverkehr bezit 50 treinstellen van het type ICE 3. Naast de lijnen in Duitsland en Oostenrijk, kan de ICE 3 ook in Zwitserland rijden.
Sinds najaar 2005 biedt Deutsche Bahn draadloos internet aan op alle ICE 3-treinen voor alle reizigers. Hierdoor kunnen die met hun laptop, tablet of mobiele telefoon internetten tijdens hun reis.
ICE 3M(F) (BR 406)
Om ook ICE-diensten naar bestemmingen buiten Duitsland en Zwitserland te kunnen rijden, was de ICE 3M ontwikkeld, die geschikt was voor de vier meest voorkomende bovenleidingspanningen, en de meeste treinbeïnvloedingssystemen in Europa. De M staat voor mehrsystemfähig: geschikt voor meerdere systemen. Verder waren de technische specificaties grotendeels dezelfde als die van de Baureihe 403.
De DB bezat 14 treinstellen (genummerd als Baureihe 406) en de Nederlandse Spoorwegen 3 (genummerd in de 4600-serie). De serie is in april 2025 buiten dienst gesteld.
Inzet ICE 3M De ICE 3M werd ingezet voor de verbindingen Brussel – Luik – Keulen – Frankfurt en Amsterdam – Keulen – Frankfurt – Mannheim – Freiburg – Basel SBB.
Vanaf 10 december 2006 bestond er gedurende een jaar een rechtstreekse ICE-verbinding van Amsterdam via Frankfurt Hauptbahnhof en Neurenberg naar München.
Vanaf de zomer van 2007 tot 2015 reed de ICE 3MF tussen Parijs en Frankfurt am Main. Een aantal treinstellen ICE 3M, in eigendom van DB Fernverkehr, was aangepast om in Frankrijk te kunnen rijden. Deze treinstellen vormden een aparte sub-groep binnen het volledige park van ICE 3M.
Velaro D (BR 407)
ICE 3neo (BR 408)
Remtechniek De ICE 3 remt door middel van remschijven en elektrodynamisch remmen (met behulp van de tractiemotoren). Daarnaast heeft de ICE 3 wervelstroomremmen. Dit zijn met wisselspanning gevoede elektromagneten die zich door middel van magnetische inductie op de rails afremmen. De wervelstroomremmen worden alleen op hogesnelheidslijnen (Köln–Rhein/Main en Nürnberg–Ingolstadt) in Duitsland gebruikt. Dit omdat de wervelstroomrem niet in elk land (zoals Nederland) is toegelaten. In geval van noodremming wordt de wervelstroomrem daarentegen wel altijd gebruikt.
Andere landen
Fabrikant Siemens heeft de ICE 3 verder ontwikkeld en tracht deze, onder de merknaam Velaro, ook aan andere spoorwegmaatschappijen te verkopen. Tot nog toe is dit type verkocht aan de Spaanse, Russische en Chinese spoorwegen.
Afbeeldingen
Referenties
Categorie:Intercity-Express Categorie:Treinstel van de NS Categorie:Belgisch treinstel