Bobbejaanland is een pretpark in Lichtaart, gelegen tussen Herentals en Kasterlee in België, en is genoemd naar zijn oprichter Bobbejaan Schoepen. Het pretpark is gelegen in een moerassig gebied in de vallei van de Kleine Nete.
Geschiedenis Ontstaan thumb|Grondwerken Bobbejaanland na aankoop in 1959 Bobbejaanland is ontstaan vanuit de muzikale carrière van de zanger-gitarist Bobbejaan Schoepen, die na vijftien jaar internationale tournees een vaste stek zocht."Bobbejaan Schoepen, een Vlaams entertainer" — Histories documentaire, 4 januari 2001 (Canvas) In 1959 kocht hij in het Kempische dorp Lichtaart (Kasterlee) een moerassig domein van 30 hectare, genaamd het "Abroek". De buurt verklaarde hem haast gek, toen bleek welke plannen hij ermee had.«Ik zal er geen traan om laten», Het Laatste Nieuws, 12 mei 2004'Bobbejaan Schoepen', Johan Roggen, Uitgeverij het Volk, 1980 - D/1980/2345/10 Hij liet het terrein uitbaggeren, bouwde er een theaterzaal met 1200 plaatsen en legde een zwemvijver aan met 2,2 kilometer strand ernaast. Op 31 december 1961 werd het park officieel geopend door Bobbejaan Schoepen zelf en zijn vrouw Josée Jongen.
De naam Bobbejaanland werd bedacht door zijn manager Jacques Kluger.Officiële Biografie Bobbejaan Schoepen - Volkskundige Kroniek, juni 2006 Centraal in het jonge Bobbejaanland stond waterpret, Texas-treinen, monorails en carrousels, maar vooral show. Tot het midden van de jaren 70 was het park in feite een variétécentrum, met elke dag een reeks voorstellingen van telkens anderhalf uur. Er traden vooral artiesten op uit België, Nederland en Duitsland, al dan niet in het programma van Schoepen zelf. De bekendste namen zijn: Louis Neefs, Rocco Granata, Staf Wesenbeek, Leo Martin, Will Ferdy, Will Tura, Bobby Setter, Jimmy Ross (alias Mel Turner), Jan Theys, Staf Permentier, Liliane Saint-Pierre, de Duitse actrice en zangeres Ilse Werner, en haar bekende landgenoten Rex Gildo, Michael Holm, en de Nederlander Rudi Carrell (die voor enkele jaren Schoepens buur werd). In februari 1969 organiseerde de toenmalige BRT het tv-programma Uit met Bobbejaan, opgenomen in en uitgezonden vanuit Bobbejaanland.Bobbejaan Schoepen — Histories documentaire, 4 januari 2001 (Canvas)
De eerste attracties thumb|Paardenmolen Bobbejaanland (jaren 1960-1980) Tot midden jaren zeventig waren de zwemvijvers en stranden de centrale attractie. Middelgrote attracties, zoals de "Paardenmolen" en de "Rode Monorail", vormden de aanzet tot het pretpark dat er vanaf 1975 ontstond. Toen er binnen korte tijd twee bezoekers verdronken, werd de zwemgelegenheid definitief afgeschaft. Op advies van Phantasialand-eigenaar Gottlieb Löffelhard kwam er een eerste grote attractie, het Spookhuis. De darkride werd na een testjaar vervangen door het Reuzenrad.
In de tweede helft van de jaren zeventig vond het park ook zijn eigen stijl in de westernthematiek: er werd een interactief cowboydorp gebouwd met daarin een saloon, een gevangenis, een hotel, een hoefsmid, een postkantoortje waar je effectief kaartjes kon posten, en een bank waar het publiek geldmunten kon wisselen. Een van de attracties was "De Poppenshow", een geprogrammeerde country-voorstelling waarin de artiesten van het theater (ook Bobbejaan Schoepen zelf) als mechanisch werkende poppen een medleyrepertoire brachten. Het was een van de eerste indoorattracties die afgestemd is op het Belgische weertype. In die tijd werd ook het schommelschip Santa Maria gebouwd.
Eind jaren zeventig werd er een museum geopend met kunstwerken uit de Hopi- en Navajo-cultuur. De collectie werd uit Phoenix (Arizona) overgebracht door mevrouw Schoepen. Ze begeleidde haar man ook dagelijks bij enkele duetten, tot in 1978 een probleem met de stembanden een eind maakte aan haar zangcarrière (in 1959 behaalde ze de eerste prijs aan het conservatorium met een vertolking van Bach).
In 1978 kwam er weer een tv-programma: 30 jaar Bobbejaan (BRT). Schoepen leerde in die periode Jef Nys kennen, die in datzelfde jaar Jommeke in Bobbejaanland uitbracht. In Bobbejaanland zelf kwam een "Jommekesland" tot stand. Dat bood een ritje op een mechanische stier en een grote speeltuin.
In 1979 werd de Looping Star aangekocht, een achtbaan die jarenlang de trekpleister vormde van het park. De "Wildwaterbaan" kwam er in 1980, maar ging tijdens de constructie gedeeltelijk in vlammen op door een kortsluiting. De attractie was nog niet verzekerd en de financiële schade liep op tot 11 miljoen BEF (het equivalent van ongeveer 275 000 euroConsumer Price Index (Estimate) 1800 - |Federal Reserve Bank of Minneapolis, minneapolisfed.org. Laatst geraadpleegd op donderdag 9 februari 2017. in 2016). De Wildwaterbaan werd hetzelfde seizoen toch nog operationeel.
Einde variété Begin jaren tachtig was Bobbejaan Schoepen nog steeds het podiumbeest dat in het hoogseizoen dagelijks drie tot vijf optredens van telkens vijfenveertig minuten gaf. Medio jaren tachtig werden de variétéshows gebalder en afgestemd op een steeds internationaler publiek. Toen artsen in 1989 vernauwingen aan zijn hart vaststelden, was hij voor de eerste keer afwezig in zijn eigen theater. Hij kreeg vijf overbruggingen maar ging nadien snel weer aan het werk. In diezelfde periode maakte een risico-operatie aan de verstandskiezen waarbij een zenuw werd geraakt een definitief einde aan Schoepens virtuoze fluittalent. Het attractiepark domineerde inmiddels de variété, en de zakenman de artiest. Hij bleef toch doorzingen, zij het met meer gebalde shows die onvermijdelijk ten prooi vielen aan de routine van het attractiepark.
Attractie-uitbouw thumb|Voormalige Air Race (1987), nu Dreamcatcher In de jaren tachtig volgde er een verdere uitbouw van het attractie-aanbod. In augustus 1982 zette een ontplofte dynamo een groot deel van België zonder stroom. Ook Bobbejaanland lag grotendeels lam en kreeg te maken met ingeslagen kassa's van klanten die hun geld terugeisten maar niet wisten dat het probleem verder reikte. Toen datzelfde jaar een brand ontstond in Achtbaan, een kleine Wildcat van Anton Schwarzkopf, werd deze vervangen door een nieuwe achtbaan, genaamd Wervelwind (een Whirlwind van Vekoma). De jaren nadien ging de aandacht vooral naar infrastructuur en de aankoop van middelgrote attracties. In de hoogzomer van 1985 werd Rainbow aangekocht; in 1987 volgden Breakdance, Condor, en Air Race (heden "Dreamcatcher"). Dit is een van de eerste hangende achtbanen ter wereld, in dit geval met hangende vliegtuigjes (tegenwoordig met gewoon stoelen). Het is tegenwoordig bovendien de oudste nog bestaande hangende achtbaan ter wereld.
Vanaf begin jaren tachtig trok het park ook meer buitenlanders aan. Een van de trekpleisters die het park een positieve impuls gaven is Revolution (1989), een indoor achtbaan die zich wentelt rondom een groot projectiescherm en een duikvlucht neemt door allerlei lichteffecten. Deze achtbaan heeft tevens het langste treintje ter wereld. Indiana River uit 1991 is een attractie in Aztekenstijl, een concept dat door Bobbejaan Schoepen zelf werd uitgedacht. Ook Kinderland uit 1995, een speelpaleis van 7000 m² met achttien attracties, is aan zijn fantasie ontsproten.
Buitenbeentje thumb|Windturbine in het park (2002-2017) Vanaf begin jaren negentig engageerden ook drie van de vijf kinderen zich permanent voor het park, waarvan Jefke het meest in het oog springt. Bobbejaanland werd geperfectioneerd tot in de details en was naar eigen zeggen het eerste attractiepark ter wereld dat doorgedreven milieuvriendelijke accenten legde. Het meest in het oog springende initiatief op dit vlak is een windturbine (2002) van ca. zeventig meter die voor energie zorgt in de regio en waaraan ook een museum voor alternatieve energiewinning is verbonden. De aankoop van deze wereldprimeur kwam er onder impuls van Jacky Schoepen, die zich inmiddels heeft opgewerkt tot in de leiding van het bedrijf. In die periode ontstond er ook de idee van 'leerrijke pret'. Zo werden er educatieve rondleidingen georganiseerd naar de mechanica en fysica van de attracties onder de technische begeleiding van het park zelf. Ook vanuit een breder perspectief kan het park als een buitenbeentje onder de Europese pretparken worden beschouwd: Bobbejaanland is waarschijnlijk een van de weinige pretparken dat zijn identiteit heeft gebouwd rond de carrière van een zanger-artiest (het ouderlijk huis bevindt zich ook in het park zelf). Filosoof Etienne Vermeersch merkte in dit verband op: "In tegenstelling tot bijvoorbeeld het Franse Disneyland is dit pretpark organisch gegroeid vanuit een elementaire kern." Bobbejaanland heeft een zeer geleidelijke groei gekend vanwege z'n familiale bedrijfsstructuur. Bobbejaan Schoepen koos er ook bewust voor om niet naar de beurs te gaan of extra parken te kopen, wat volgens hem op termijn alleen maar nefast zou zijn. Zo vroeg hij tijdens een vergadering van Belgo Parks aan Walibi-baas Eddy Meeùs waarom die geen vier pijpen tegelijk rookt. Meeùs antwoordde verwonderd "Ik heb toch genoeg met eentje?", waarop een eigenzinnige Schoepen grapte: "Waarom koop je dan wel vier pretparken?".
2004: keerpunt thumb|Typhoon in Bobbejaanland thumb|Sledge Hammer in Bobbejaanland In 1999 werd bij Schoepen darmkanker vastgesteld, wat het idee aanzwengelde om zijn levenswerk van de hand te doen. Niet stoppen betekent echter doorgaan en in de winter van 2003 wordt een investering van bijna 12 miljoen euro (anno 2016 de waarde van 15,6 miljoen euro) gedaan voor enkele nieuwe attracties (Typhoon, Sledge Hammer en Junior Coaster (waarvan de naam later veranderd werd in Oki Doki)). Dat jaar voert Test Aankoop een controversieel vergelijkend onderzoek van 13 Europese parken uit. Bobbejaanland komt er voor vrijwel alle aspecten uit als meest gewaardeerde park in België (evenwel waren maar 3 Belgische parken opgenomen), en krijgt op Europees niveau de tweede plaats samen met Disneyland Parijs en Parc Astérix. Niet onbelangrijk: het onderzoek peilde naar de tevredenheid van bezoekers door vragenlijsten uit te delen in september 2003, en geeft dus slechts een partieel beeld.Test-Aankoop magazine 477, juni 2004 Het is niet bekend op hoeveel verschillende dagen men de vragenlijsten uitdeelde en of dit in elk pretpark op dezelfde dag(en) gebeurde.
De beslissing om het park te verkopen valt toch in april 2004, na een voorbereidingsfase van meer dan drie jaar. Bobbejaanland wordt overgenomen door Parques Reunidos, een Spaanse pretparkengroep. Alle speculaties ten spijt blijft het tot de laatste minuut onzeker of de stichter zijn handtekening zal plaatsen. Bepalend is uiteindelijk de onzekerheid over de continuïteit in de toekomst in de wereld van de pretparken. De Schoepens nemen het zekere voor het onzekere, een keuze die de stichter het meest evident lijkt. Als het reportageprogramma Terzake hem na de verkoop vraagt of hij voor het grote geld gekozen heeft, antwoordt Schoepen, voor zich uit starend, "Wat ben ik met al dat geld, ik kan maar twee keer per dag eten."
Bobbejaan Schoepen kan worden beschouwd als de artistieke trekpleister van het park, zijn vrouw Josée (de oudste van achttien kinderen) als de leidinggevende ruggengraat en haar zus Louise (Wies) als de basis op het vlak van boekhouding en financiën. De sleutel tot de werking van dit familiebedrijf lag in de vertrouwensband binnen dit triumviraat en in hun arbeidsethos, dat vanaf de jaren negentig werd versterkt door drie van de vijf kinderen. Met de verkoop verdween in België het laatste familiebedrijf in de sector van de pretparken. Op 17 mei 2010 overleed de bezieler van het domein, Bobbejaan Schoepen, aan een hartstilstand. Zijn weduwe bleef op het domein wonen tot aan haar dood in 2013.