Persona is een Zweedse dramafilm uit 1966 onder regie van Ingmar Bergman.De film werd destijds in Nederland en België uitgebracht als Maskers. Bij latere uitgaven werd de oorspronkelijke titel gekozen.
Verhaal
De film begint met het aansteken van een booglamp en filmstroken die door een projector lopen. Er zijn beelden te zien uit stomme films, van een penis in erectie en van het slachten van een schaap. Er worden handen aan een kruisbeeld genageld. Roerloze lichamen liggen op brancards. Een ogenschijnlijk levenloos lichaam opent plots de ogen. De sequentie eindigt met een jongen die ontwaakt op een brancard, het boek Een held van onze tijd openslaat en de hand uitstrekt naar de gezichten van de hoofdrolspelers. Dan volgen de openingstitels.
Zuster Alma krijgt de opdracht om voor een patiënte te zorgen. Die patiënte is actrice Elisabet Vogler, die tijdens een opvoering van Elektra ineens ophield met praten. Volgens het medisch rapport is Elisabet zowel lichamelijk als geestelijk gezond.
De hoofdarts van het ziekenhuis stelt Alma voor Elisabet mee te nemen naar haar zomerhuis voor verder herstel. Tijdens de eerste dagen vertelt Alma haar patiënte over een orgie en een abortus. Langzaamaan gaat ze overeenkomsten tussen zichzelf en Elisabet opmerken.
Op een dag krijgt Alma een brief in een open envelop in handen. Daarin drijft Elisabet de spot met Alma's onthullingen. Elisabet schrijft dat ze het prettig vindt om haar gade te slaan. De gekwetste ziekenzuster neemt wraak door haar in een glasscherf te laten trappen. De eerste helft van de film eindigt met het scheuren van de filmrol.
Alma wordt verscheurd tussen haar verlangen om dicht bij Elisabet te zijn en haar poging om afstand te bewaren. Er ontstaan steeds meer spanningen tussen beide vrouwen. Wanneer Alma Elisabet met een pan heet water bedreigt, smeekt ze om haar te sparen. Naderhand bekijkt Elisabet een foto uit het Stroop-rapport, waarop de arrestie van Joden bij de opstand in het getto van Warschau te zien is.
De man van Elisabet komt op bezoek en spreekt met Alma alsof zij Elisabet is. Eerst wijst ze hem af, maar daarna begint Alma toch de rol van zijn echtgenote op zich te nemen. Elisabet houdt hen beiden in de gaten, ook wanneer ze het bed delen.
Later zijn Alma en Elisabet weer alleen. Alma treft Elisabet aan met een foto van haar zoon. Ze vertelt het verhaal van de ongewenste zwangerschap van Elisabet. Aan het eind van de scène versmelten hun beider gezichten.
Alma bevrijdt zich met geweld van haar afhankelijkheid van Elisabet. Wanneer Alma opzettelijk haar arm verwondt, drukt Elisabet haar mond op de wond. Daarop slaat Alma haar. Vervolgens bevinden de beide vrouwen zich weer in het ziekenhuis. Alma overreedt Elisabet ertoe om het woord "niets" uit te spreken.
Aan het eind van de film pakken de vrouwen hun koffers en vertrekken zonder te praten. Daarna volgen weer beelden van de jongen, die de hand uitstrekt naar de geprojecteerde gezichten. De laatste meters film lopen door de projector en de booglamp dooft uit.
Rolverdeling
| ||Zuster Alma |- | ||Elisabet Vogler |- | ||Arts |- | ||Mijnheer Vogler
Prijzen en nominaties +JaarPrijsCategorieGenomineerde(n)Uitslag1967GuldbaggeBeste filmIngmar BergmanBeste actriceBibi AnderssonNational Board of ReviewTop 5Ingmar Bergman1968BAFTA'sBeste buitenlandse actriceBibi Andersson
Externe links
Categorie:Film uit 1966 Categorie:Zweedse film Categorie:Zwart-witfilm Categorie:Cultfilm Categorie:Experimentele film Categorie:Film van Ingmar Bergman