Midnight in Paris is een Amerikaanse romantische komedie geschreven en geregisseerd door Woody Allen. De film ging in première op het Filmfestival van Cannes in 2011.De film won in 2012 een Oscar voor Best Origineel Script. De hoofdrollen worden vertolkt door Owen Wilson, Marion Cotillard, Rachel McAdams, Kathy Bates, Carla Bruni en Adrien Brody."Adrien Brody Enjoys Midnight In Paris". EmpireOnline.com (17 mei 2010). Gelezen 18 maart 2011.
Verhaal
Een Amerikaanse familie reist naar Parijs voor zaken. De dochter Inez en haar verloofde Gil krijgen te maken met de illusie dat een ander leven beter zou zijn. Gil is een succesrijke scenarioschrijver, en werkt aan zijn eerste roman, maar kampt met twijfels. Inez en haar ouders vinden het maar niets en geven aan dat Gil geen goede partner is voor hun dochter. Het wordt nog moeilijker als Gil zijn verlangen uitspreekt om een tijd in Parijs te gaan wonen.
Toevallig komen ze Paul tegen, een oude studievriend van Inez, die samen met zijn vrouw Carol Parijs bezoekt. Samen verkennen ze verschillende bezienswaardigheden waarbij Paul met heel veel zelfvertrouwen over de locaties en de bijbehorende historische figuren praat. Aangeien veel van wat Paul zegt niet klopt raken Gil en hij steeds meer geïrriteerd. Maar Inez raakt wel van Paul gecharmeerd.
Gil besluit een nachtelijke wandeling door Parijs te maken. Om twaalf uur komt een oldtimer voorbij met vreemdelingen die hem meetronen naar een feestje. Gil ontdekt dat hij in de jaren 20 terechtgekomen is, net de periode waar hij dol op is en die ook voorkomt in zijn roman. Bovendien ontmoet hij beroemde schrijvers en artiesten uit de Lost Generation, zoals Ernest Hemingway en Pablo Picasso. Zij helpen hem met zijn roman en tegelijkertijd probeert Gil hen ook te inspireren.
Een aantal ontmoetingen veranderen zijn inzicht en hij herschrijft zijn roman. Wanneer zijn nieuwe vriendin Adriana hem van de jaren twintig meeneemt naar het Belle époque ontdekt hij dat zij dus net als hij ook verlangt naar een eerdere tijd. Ze bezoeken het restaurant Maxim's en de Moulin Rouge en ontmoeten beroemdheden als Henri de Toulouse-Lautrec, Paul Gauguin en Edgar Degas. De kunstenaars verlangen echter ook weer naar de renaissance.
Het verlangen naar een eerdere periode, in de film Gouden eeuw-denken genoemd, is dus van alle tijden. Mensen verkiezen een nostalgisch en geïdealiseerd verleden, eerder dan het onbevredigende, chaotische heden of de onzekere toekomst.
De tweede ontdekking komt wanneer Gertrude Stein en Ernest Hemingway zijn roman gelezen hebben en niet snappen dat de hoofdpersoon niet door heeft dat hij bedrogen wordt door zijn vriendin. Gil beseft dat dit zijn eigen ontkenning is en als hij Inez confronteert bekend ze inderdaad vreemd gegaan te zijn met Paul. Gil verbreekt zijn verloving en besluit in Parijs te gaan wonen.
De vader van Inez die het maar verdacht vond dat Gil steeds 's nachts op pad gaat heeft hem laten volgen door een privédetective maar deze blijkt vermist geraakt te zijn. Bij het volgen is hij in het Kasteel van Versailles ten tijde van Lodewijk XIV terecht gekomen met als gevolg dat hij gevangengenomen is.
Later woont Gil in Parijs en op straat ontmoet hij Gabrielle die hij reeds in een winkel had ontmoet en samen lopen ze door het regenachtige Parijs. Want, zeggen ze, Parijs is op haar mooist als het regent.
Rolverdeling Owen Wilson als Gil Pender Rachel McAdams als Inez Kurt Fuller als John, Inez' vader Mimi Kennedy als Helen, Inez' moeder Michael Sheen als Paul Bates Nina Arianda als Carol Bates Carla Bruni als museumgids Yves Heck als Cole Porter Alison Pill als Zelda Fitzgerald Corey Stoll als Ernest Hemingway Tom Hiddleston als F. Scott Fitzgerald Sonia Rolland als Josephine Baker Daniel Lundh als Juan Belmonte Kathy Bates als Gertrude Stein Marcial Di Fonzo Bo als Pablo Picasso Marion Cotillard als Adriana Léa Seydoux als Gabrielle Emmanuelle Uzan als Djuna Barnes Adrien Brody als Salvador Dalí Tom Cordier als Man Ray Adrien de Van als Luis Buñuel Gad Elmaleh als Detective Tisserant David Lowe als T.S. Eliot Yves-Antoine Spoto als Henri Matisse Laurent Claret als Leo Stein Vincent Menjou Cortes als Henri de Toulouse-Lautrec Olivier Rabourdin als Paul Gauguin François Rostain als Edgar Degas Michel Vuillermoz als Versailles Royalty
Achtergrond Het thema van de film is nostalgie. In de film wordt dit ‘'Gouden eeuw-denken'’ genoemd. Dit loopt door de hele film heen en wordt twee maal benoemd. In eerste instantie is het Paul die de term noemt om Gils obsessie met de jaren twintig belachelijk te maken. Later in de film gebruikt Gil de term zelf om aan te geven dat het een uitvlucht is voor mensen die niet met de uitdagingen van het heden om kunnen gaan. Een periode uit het verleden wordt dan door hen geïdealiseerd maar men vergeet daarbij dat het verleden ook haar problemen had en het leven toen veel zwaarder was.
Parijs zelf wordt in de film ook rooskleurig afgebeeld. De stadsgezichten hebben met opzet een oranje-gele tint en een overdaad aan groen. De film begint met een 3½ minuut aan impressies van de stad, zogenaamde establishing shots. Dit is om aan te geven dat vooral de locatie, Parijs, een belangrijk onderdeel van de film is. De beginscène speelt in de tuin van Claude Monet in Giverny op de plek waar een van zijn schilderijen met de Waterlelies (met de Japanse brug) is geschilderd.
Tegelijkertijd is de film ook een introductie in het Parijs van de jaren twintig en haar kunstenaars. Gil komt terecht in de periode die in Parijs Les années folles worden genoemd, de tijd dat de stad een cultureel hoogtepunt beleefde. Er woonden Amerikaanse schrijvers en beroemde kunstenaars die net bezig waren zich te ontwikkelen. De schrijvers behoorden tot de Verloren Generatie. Deze benaming zou later bedacht worden door Gertrude Stein en typeerde een generatie die was opgegroeid tijdens de Eerste Wereldoorlog en door deze oorlog was veranderd. Zelf zou deze groep een belangrijke rol spelen in de veranderingen in de roaring twenties. Gil ontmoet een aantal van hen. Hij bespreekt met Picasso en Stein het schilderij La Baignade waarbij beweerd wordt dat dit een afbeelding van zijn vriendin Adriana is. Ook brengt Gil de regisseur Luis Buñuel op het idee voor de surrealistische film El ángel exterminador.
Tijdens het uitgaan bezoeken ze het cabaretcafé Bal Nègre waar het nummer La conga blicoti van Josephine Baker te horen is. Adriana is een flapper-girl. Dit was destijds een groep zelfbewuste vrouwen. Verder wordt de Charleston gedanst. De auto waarmee Gil steeds wordt opgehaald is een Peugeot Type 184 die overigens pas in 1928 in productie kwam en toen waren Hemmingway en Fitzgerald alweer uit Parijs vertrokken.
Productie Carla Bruni werd aangezocht door Allen voor een bijrol als museumgids.
Er werd gefilmd op locaties zoals Square Jean-XXIII (nabij Notre Dame), Montmartre, Opera, Sacre Coeur, Île de la Cité, en bij het Panthéon.
Referenties
Externe links Officiële website Franse website
Categorie:Film uit 2011 Categorie:Amerikaanse film Categorie:Romantische komedie Categorie:Fantasyfilm Categorie:Historische film Categorie:Onafhankelijke film Categorie:Film van Woody Allen Categorie:Film geproduceerd door Letty Aronson