Andrew William (Andy) Stanfield (Washington D.C., 29 december 1927 – Livingston, 15 juni 1985) was een Amerikaanse atleet, die zich had toegelegd op de sprint. Stanfield won in totaal drie olympische medailles, waarvan twee gouden. In 1952 won hij nog goud op de 200 m, vier jaar later pakte hij slechts zilver op dit onderdeel.
Loopbaan Nadat Stanfield in 1951 het wereldrecord op de in de Angelsaksische landen populaire 220 yd op 20,6 s had gesteld, liep hij een jaar later op de 200 m precies dezelfde tijd en ook dat was een wereldrecord. Deze prestatie werd sindsdien door enkele atleten geëvenaard, maar pas in 1960 slaagden binnen een tijdspanne van enkele weken drie atleten erin om zijn tijd te verbeteren tot 20,5.
Door zijn wereldrecords was Stanfield de grote favoriet voor de titel op de 200 m tijdens de Olympische Spelen van 1952 in Helsinki en hij maakte die rol waar. In de finale egaliseerde hij in 20,7 het olympische record van Jesse Owens uit 1936 en bleef hij zijn landgenoten Walter Baker en James Gathers voor, die beiden 20,8 lieten noteren. Vervolgens liep hij op de 4 x 100 m estafette samen met Dean Smith, Harrison Dillard en Lindy Remigino naar zijn tweede gouden plak, waarbij hij moeite moest doen om de derde honderd meter voor zijn rekening nemende Remigino het estafettestokje te ontfutselen. Deze klemde zich in de finale namelijk, bang om iets fout te doen, aan de stok vast als een mossel aan een scheepswand. Andy Stanfield, had de grootste moeite om het ding los te krijgen. 'Ik wist niet wat me overkwam. Ik moest die stok uit zijn handen rukken,' aldus de verbaasde Stanfield later.Uit Finish als thriller op 100 m, gepubliceerd in Kroniek Olympische Spelen, in 1987 uitgegeven onder eindredactie van Henk Nieuwenkamp n.a.v. het 75-jarig jubileum van het NOC door uitgeversmaatschappijen Elsevier, Amsterdam en Tirion, Baarn, Het Amerikaanse viertal won de gouden medaille met een tijd van 40,1 en versloeg de estafetteteams uit de Sovjet-Unie (zilver; 40,3) en Hongarije (brons; 40,5).
Vier jaar later probeerde Stanfield zijn olympische titel te verdedigen op de Olympische Spelen in Melbourne, Hoewel hij, getuige zijn tijd van 20,7, even snel was als in Helsinki, moest hij het nu toch afleggen tegen zijn snellere landgenoot Bobby Morrow, die het goud voor zijn neus wegkaapte en in 20,6 Stanfields wereldrecord evenaarde.
Titels Olympisch kampioen 200 m - 1952 Olympisch kampioen 4 x 100 m - 1952 Amerikaans kampioen 100 m - 1949 Amerikaans kampioen 200 m - 1949, 1952 Amerikaans kampioen 220 yd - 1953 Amerikaans indoorkampioen 60 yd - 1950 Amerikaans indoorkampioen verspringen - 1951 IC4A-kampioen 100 yd - 1949, 1950, 1951 IC4A-kampioen 220 yd - 1951 IC4A-indoorkampioen 60 yd - 1949, 1950, 1951 IC4A-indoorkampioen verspringen - 1951
Persoonlijke records OnderdeelPrestatieDatumPlaats100 yd9,5 s1950100 m10,3 s1949220 yd20,6 s (ex-WR)26 mei 1951Philadelphia200 m20,6 s (ex-WR)28 juni 1952Los Angeles220 yd horden22,9 s1951verspringen7,85 m1951
Palmares 60 yd 1950: Amerikaanse kamp. - 6,2 s
100 m 1949: Amerikaanse kamp. - 10,3 s
200 m 1949: Amerikaanse kamp. - 20,4 s (+RW) 1952: Amerikaanse kamp. - 21,1 s 1952: OS - 20,7 s 1956: OS - 20,7 s
220 yd 1953: Amerikaanse kamp. - 21,2 s
verspringen 1951: Amerikaanse kamp.
4 x 100 m estafette 1952: OS - 40,1 s
Categorie:Amerikaans atleet Categorie:Amerikaans olympisch kampioen Categorie:Amerikaans sprinter (atletiek) Categorie:Amerikaans middellangeafstandsloper