thumb|150px|Bernard Grenfell thumb|150px|Arthur Hunt Met de Oxyrhynchus Papyri wordt een grote groep handschriften aangeduid, die is ontdekt door archeologen (waaronder met name Bernard Pyne Grenfell en Arthur Surridge Hunt) op een afvalstortplaats bij de antieke stad Oxyrhynchus in Egypte (tegenwoordig heet de plaats El-Bahnasa). De handschriften zijn vervaardigd in de eerste tot de zesde eeuw AD. Ze bestaan uit duizenden Griekse en Latijnse documenten, brieven en werken uit de literatuur. Er zijn ook een paar beschreven vellum, perkamenten manuscripten, en minder oude Arabische manuscripten op papier, bijvoorbeeld het Middeleeuwse P. Oxy. VI 1006). Het grootste deel van de Oxyrhynchus papyri wordt bewaard in de Art, Archaeology and Ancient World Library in Oxford.
Literaire vondsten Aanvankelijk hoopte men veel verloren literaire werken uit de Oudheid te vinden. Hoewel dit niet is uitgekomen, zijn er toch veel belangrijke Griekse teksten aan het licht gekomen. Hieronder zijn gedichten van Pindarus, fragmenten van Sappho en Alcaeus; en grotere stukken van Alcman, Ibycus en Corinna. Er zijn ook uitgebreide stukken van de Hypsipyle van Euripides, fragmenten van de komedies van Menander, en een groot deel; van de Ichneutae van Sophocles.Sophocles' Ichneutae werd in 1988 ingepast in een toneelstuk dat de Speurders van Oxyrhynchus was genoemd en geschreven was door de Britse dichter en schrijver Tony Harrison, met Grenfell en Hunt als hoofdrollen. Ook werden de oudste en meest complete diagrammen gevonden uit elementen van Euclides. Een belangrijke vondst was ook het historische werk dat we kennen als Hellenica Oxyrhynchia, de schrijver daarvan is onbekend, maar kan goed Ephorus zijn, of zoals men tegenwoordig vaak denkt, Cratippus. Een biografie van Euripides door Satyrus Peripates is ook opgegraven. De epitome van zeven van de 107 verloren boeken van Livius is de belangrijkste Latijnse vondst.
De klassieke auteur die het meest geprofiteerd heeft van de vondsten bij Oxyrhynchus is de Atheense toneelschrijver Menander (342 -291 v.Chr). Zijn blijspelen waren in de Hellenistische periode erg populair en worden vaak aangetroffen op papyrusfragmenten. Spelen van Menander waarvan fragmenten zijn aangetroffen in Oxyrhynchus zijn onder andere Misoumenos, Dis Exapaton, Epitrepontes, Karchedonios, Dyskolos en Kolax. De werken die gevonden zijn, hebben het aanzien van Menander onder classici en deskundigen op het gebied van Grieks toneel flink doen stijgen.
Online staat een lijst ter beschikking waarop kort de inhoud van elke papyrus of fragment te zien is.Search by table of contents; De lijst bevat van elk fragment een beschrijving, behalve van de zeer recent gepubliceerde.
Theologische handschriften Onder de Christelijke teksten die in Oxyrhynchus gevonden zijn, waren fragmenten van oude niet-canonieke Evangeliën, Oxyrhynchus 840 (3e eeuw AD) en Oxyrhynchus 1224 (4e eeuw AD). Andere teksten die te Oxyrhynchus gevonden zijn, bevatten gedeelten van Matteüs 1; (3e eeuw); Papyrus 2 en (P401) , hoofdstuk 11, 12 en 19 (3e, 4e eeuw: P2384, 2385; Marcus 10-11 (5e tot 6e eeuw: P3); Johannes 1, en 20; (3e eeuw: P208); Romeinen 1 (4e eeuw: P209); 1 Johannes (4e-5e eeuw: P402); en verder de Apocalyps van Baruch (hoofdstuk 12- 14; 4e or 5e eeuw: P403); het Evangelie van de Hebreeën (3e of 4e eeuw P655); De herder van Hermas (3e of 4e eeuw: P404), en een werk van Irenaeus van Lyon, (3e eeuw: P405). Er zijn nog vele andere delen van andere canonieke boeken, en vele oude christelijke liederen, gebeden en brieven gevonden.
Hieronder volgt een lijst van alle handschriften uit de Oxyrhynchus Papyri die ingedeeld zijn als theologisch. Sommige handschriften die eigenlijk bij meer genres horen, worden hier ook weergegeven. Het citaat uit Psalm 90 (P. Oxy. XVI 1928) dat bij een amulet hoort, is wel geclassificeerd als magische tekst in de Oxyrhynchus Papyri, maar hoort ook bij de tekstgetuigen van het Oude Testament. In elk deel dat theologische handschriften bevat, worden zij als eerste opgesomd, volgens een Engelse traditie, waarin de theologie voorop gaat aan de universiteit.
Oude Testament thumb|250px|P.Oxy LXXV 5021 Psalm 90(LXX)'; pub 2010 door C.E. Römer; bevindt zich te Oxford De oorspronkelijke Hebreeuwse Bijbel (Tenach) is tussen de derde en de eerste eeuw voor Christus in het Grieks vertaald. Deze vertaling heet de Septuagint (of LXX, allebei is dat 70 in het Latijn), omdat ze volgens de traditie in Alexandrië door 72 Joodse geleerden vervaardigd is. De Septuagint wordt in het Nieuwe Testament geciteerd en bevindt zich samen met het Nieuwe Testament in de grote codices van de vierde eeuw, zoals de codex Vaticanus enzovoorts. De Septuagint bevat ook boeken die door protestanten apocrief, omstreden, genoemd worden, en door katholieken deuterocanoniek. Het eerste nummer (Vol) is het nummer van het deel van Oxyrhynchus Papyri waarin het manuscript is gepubliceerd. Het tweede nummer (Oxy) is het algemene nummer dat aangeeft de hoeveelste publicatie dat was in Oxyrhynchus Papyri. Standaard worden de citaten uit de Oxyrhynchus papyri aangegeven als: P. Oxy. <volume in Romeinse cijfers> <nummer van de volgorde van publicatie>. Uit de context kun je altijd opmaken of met “LXX” volume 70 van de Oxyrhynchus Papyri of de Septuagint bedoeld wordt. P. Oxy. VIII 1073 is een Oud Latijnse versie van Genesis de andere zijn handschriften van de Septuagint. Data zijn afgerond naar boven op 50 jaar. Voor zover bekend is de inhoud weergegeven. VolOxyDatumInhoudInstellingStad, StaatLandIV0656150Gen 14:21–23; 15:5–9; 19:32–20:11;24:28–47; 27:32–33, 40–41Bodleian Library; MS.Gr.bib.d.5(P)OxfordVerenigd KoninkrijkVI845400Psalm 68; 70Egyptisch Museum; JE 41083CairoEgypteVI846550Amos 2Universiteit van Pennsylvania; E 3074PhiladelphiaPennsylvaniaV.S.VII1007400Genesis 2–3British Museum; Inv. 2047LondenVerenigd KoninkrijkVIII1073350Gen 5–6 Oud LatijnBritish Museum; Inv. 2052LondenVerenigd KoninkrijkVIII1074250Exodus 31–32Universiteit van Illinois; GP 1074Urbana (Illinois)V.S.VIII1075250Exodus 11:26–32British Library; Inv. 2053 (recto)LondenVerenigd KoninkrijkIX1166250Gen. 16:8–12British Library; Inv. 2066LondenVerenigd KoninkrijkIX1167350Gen. 31Princeton-universiteitPap. 9PrincetonNew JerseyVerenigde StatenIX1168350Jozua 4-5 vellumPrinceton-universiteitPap. 10PrincetonNew JerseyV.S.X1225350Leviticus 16Princeton-universiteitPap. 12PrincetonNew JerseyVSX1226300Psalm 7–8Universiteit van LiverpoolClass. Gr. Libr. 4241227LiverpoolVerenigd KoninkrijkXI1351350Lev 27 vellumAmbrose Swasey Library; 886.4 Colgate Rochester Crozer Divinity Schol (voor particuliere verkoop)RochesterNew YorkV.S.XI1352325Psalm 82–83 vellumEgyptisch Museum; JE 47472CaïroEgypteXV1779350Psalm 1United Theological SeminaryDayton (Ohio)(VS)XVI1928500Psalm 90 amuletAshmolean MuseumOxfordVerenigd KoninkrijkXVII2065500Psalm 90Ashmolean MuseumOxfordVerenigd KoninkrijkXVII2066500Prediker 6–7Ashmolean MuseumOxfordVerenigd KoninkrijkXXIV2386500Psalm 83–84Ashmolean MuseumOxfordVerenigd KoninkrijkL352250Job 42:11–12Ashmolean MuseumOxfordVerenigd KoninkrijkLX4011550Psalm 75 interlineairAshmolean MuseumOxfordVerenigd KoninkrijkLXV4442225Ex 20:10–17, 18–22Ashmolean MuseumOxfordVerenigd KoninkrijkLXV4443100Ester 6–7Ashmolean MuseumOxfordVerenigd Koninkrijk
Apocriefe delen van het Oude Testament Men noemt een boek apocrief, (A) wanneer sommige kerken het tot het Oude Testament, dat wil zeggen, tot de canon rekenen en de andere niet. Voorts rekenen de Rooms-Katholieke Kerk en de oosters-orthodoxe kerken een aantal boeken tot de canon die deuterocanoniek genoemd worden. Deze boeken worden door protestanten ook vaak apocrief genoemd (D). PP. Oxy. XIII 1594 end LXV 4444 zijn perkamenten (in de tabel staat "vellum"). Beide kopieën van Tobit zijn verschillende edities die elk ook weer verschillen van de ons bekende Septuagint tekst (in de tabel staat "niet LXX"). VolOxyDatumInhoudA/DInstituutPlaats, staatLandIII403400Apocalyps van Baruch 12–14ASt. Marcus's LibraryGeneral Theological SeminaryNew York(VS)VII10103502 Esdras 16:57–59A(?)Bodleian LibraryMS.Gr.bib.g.3(P)OxfordVerenigd KoninkrijkVIII1076550Tobit 2niet LXXDJohn Rylands Library448ManchesterVerenigd KoninkrijkXIII1594275Tobit 12vellum, niet LXXDCambridge University LibraryAdd.MS. 6363CambridgeVerenigd KoninkrijkXIII1595550Wijsheid van Jezus Sirach 1DPalestine Institute MuseumPacific School of Religion.BerkeleyCalifornië(VS)XVII20694001 Henoch 85:10–86:2, 87:1–3AAshmolean MuseumOxfordVerenigd KoninkrijkXVII2074450Aanhangsel bij het boek Wijsheid [?]AAshmolean MuseumOxfordVerenigd KoninkrijkLXV4444350Wijsheid4:17–5:1vellumDAshmolean MuseumOxfordVerenigd Koninkrijk
Andere verwante papyri VolOxyDatumInhoudInstituutStad, staatLandIX1173250PhiloBodleian LibraryOxfordVerenigd KoninkrijkXI1356250PhiloBodleian LibraryOxfordVerenigd KoninkrijkXVIII2158250PhiloAshmolean MuseumOxfordVerenigd KoninkrijkXXXVI2745400onomasticon van Hebreeuwse namenAshmolean MuseumOxfordVerenigd Koninkrijk
Nieuwe Testament thumb|250px|Papyrus 1: Matteüs 1 De Oxyrhynchus Papyri vormen de grootste subgroep van de oudste kopieën van het Nieuwe Testament. Deze fragmenten zijn wat ons rest van codices (boeken), die met Griekse hoofdletters geschreven zijn op papyrus. De eerste voorbeelden hiervan zijn rond 1900 opgegraven door Bernard Pyne Grenfell en Arthur Surridge Hunt in Oxyrhynchus Egypte. Van de 126 geregistreerde papyri van het Nieuwe Testament, komen er 50 (40%) uit Oxyrhynchus. De oudste papyri dateren uit het midden van de tweede eeuw.
Grenfell en Hunt ontdekten de eerste papyrus (Papyrus 1) van het Nieuwe Testament al op de tweede dag van de opgraving, in de winter van 1896–7. Deze werd, samen met de andere oude ontdekkingen, gepubliceerd in 1898, in het eerste deel (volume) van het werk dat nu uit 70 delen (volumes) bestaat: The Oxyrhynchus Papyri.Philip W Comfort and David P Barrett. The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts. Wheaton, Illinois: Tyndale House Publishers Incorporated, 2001.
De derde kolom (CRG) geeft de standaardnummering van Gregory-Aland), die algemeen geaccepteerd is. Papyrus geeft aan dat het een handschrift op papyrus betreft, begint het nummer met een nul dan is het geschreven op perkament. Handschriften van het Nieuwe Testament kunnen worden aangeduid met alleen het GRC nummer. De inhoud wordt gegeven met de nauwkeurigheid van een hoofdstuk; verzen worden niet weergegeven. Over elke papyrus is een uitvoeriger artikel aanwezig.