miniatuur|250px|De afgevaardigden van de conferentie De Conferentie van Constantinopel vond plaats van 23 december 1876 tot 20 januari 1877. Aanleiding waren de Opstand van Herzegovina in 1875 en de Aprilopstand en de bloedige manier waarop deze werd neergeslagen in 1876.
Aan de conferentie namen de vijf Europese grootmachten deel: het Verenigd Koninkrijk, het Keizerrijk Rusland, Frankrijk, het Duitse Keizerrijk, Oostenrijk-Hongarije en het Koninkrijk Italië.Finkel, Caroline, Osman's Dream, (Basic Books, 2005), 57; "Istanbul was only adopted as the city's official name in 1930.". Het doel van de conferentie was een aantal politieke hervormingen doorvoeren in Bosnië en het Ottomaanse Rijk, met name Bulgarije.Correspondence respecting the Conference at Constantinople and the affairs of Turkey: 1876–1877. Parliamentary Papers No 2 (1877). p. 340.
Deelnemers De vijf grootmachten werden door de volgende personen vertegenwoordigd:H. Sutherland Edwards. Sir William White K.C.B., K.C.M.G., For Six Years Ambassador at Constantinople. London: John Murray, 1902.
Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Ierland: lord Robert Gascoyne-Cecil en sir Henry Elliot; Keizerrijk Rusland: graaf Nikolay Pavlovich Ignatyev Frankrijk: graaf Jean-Baptiste de Chaudordy en graaf François de Bourgoing; Duitse Keizerrijk: baron Karl von Werther; Oostenrijk-Hongarije: baron Heinrich von Calice en graaf Ferenc Zichy; Koninkrijk Italië: graaf Luigi (Lodovico) Corti.
Ook de Amerikaanse consulaat Eugene Schuyler was betrokken bij het nemen van belangrijke beslissingen op de conferentie.The Eastern Question. The Constantinople Conference. What May Be Expected from the Meeting. The Foreign Representatives and How They Are Treated. The Report of the American Consul General. Various Items of Interest. New York Times, 31 december 1876.
Het Ottomaanse rijk werd vertegenwoordig door: grootvizier Mithat Pasja Saffet Pasha Edhem Pasha.
Lord Salisbury en graaf Ignatyev speelden belangrijke rollen in de conferentie. Ignatyev probeerde een hoop misverstanden bij de Britten over de Russische rol in het beschermen van de Orthodoxe Slavische Volkeren op te helderen. Bovendien zag Salisbury de conferentie als een goede gelegenheid om enkele conflicten met Rusland over gebieden in Centraal-Azië op te lossen.Sneh Mahajan. British Foreign Policy, 1874-1914: The role of India. London and New York: Routledge, 2002. p. 40.
Beslissingen thumb|400px|De grenzen van Bulgarije, zoals bepaald door de conferentie. Op de conferentie werd besloten tot het creëren van een autonome provincie, waar onder andere Bosnië en een groot deel van Herzegovina onder zouden vallen.
Ook werd besloten dat Bulgarije weer een autonoom gebied moest worden. Het deel van het Ottomaanse rijk waar veruit de meeste Bulgaren woonden werd onderverdeeld in twee provincies.
Op 23 december 1876 werden alle genomen besluiten voorgelegd aan de Ottomaanse overheid.Correspondence respecting the Conference at Constantinople and the affairs of Turkey: 1876–1877. Parliamentary Papers No 2 (1877). p. 140. De Ottomanen probeerden nog een paar keer veranderingen aan te laten brengen in de besluiten of er protest tegen aan te tekenen, maar dit werd allemaal verworpen door de Europese grootmachten.Turkey and the Great Powers. The Constantinople Conference. The Commissioners' Last Proposals to the Porte. An Ultimatum Presented the Great Dignitaries of State to Decide Upon an Answer. New York Times, 16 January 1877. Gearchiveerd op 29 december 2015. Op 18 januari 1877 kondigde grootvizier Mithat Pasha aan dat het Ottomaanse rijk weigerde de besluiten te accepteren.N. Ivanova. 1876 Constantinople Conference: Positions of the Great Powers on the Bulgarian political question during the Conference. Sofia University, 2007. (in Bulgarian) Deze beslissing leidde tot de Russisch-Turkse Oorlog.
Categorie:Geschiedenis van Europa Categorie:Geschiedenis van Istanbul Constantinopel Categorie:1876 Categorie:Politiek in 1877