Wilhelmus Abraham (Win) Remmerswaal (Den Haag, 8 maart 1954 – aldaar, 24 juli 2022) was een Nederlands honkballer. Remmerswaal was een getalenteerd pitcher met een breed arsenaal aan worpen.
Hij speelde in Nederland in de hoofdklasse, voor het Nederlands team en daarna in Amerika waar hij uiteindelijk twee seizoenen uitkwam voor de hoofdmacht van de Boston Red Sox in de Major League. (2008) Baseball in Europe, a country by country history, McFarland & Company Inc. Publishers, Jefferson, North Carolina, p. 30. (1998) The Red Sox Encyclopedia, Uitgever Sports Publishing Inc, Champaign, Illinois, USA, , p.178 Hij was de eerste in Nederland opgeleide honkballer die in de Major League speelde. (2008) Win Remmerswaal was de eerste honkballer van Nederlandse makelij in de major leagues - Maandblad Inside 2 jaargang nummer 7, februari 2008, pagina 4-5 Hierna speelde hij nog een aantal jaren in de Italiaanse hoofdklasse. In totaal speelde hij zeventien jaar op het hoogste niveau in Europa en Amerika waarbij hij de landstitels met zijn clubs won in zowel Nederland, Puerto Rico als Italië.
Remmerswaal stond bekend als een excentrieke honkballer. Tijdens zijn sportloopbaan raakte hij verslaafd aan alcohol. Na een hieraan gerelateerde beroerte in 1997 leefde hij gekluisterd aan een rolstoel in een verzorgingshuis in Nederland. (2010) An Almost Perfect Game, filmdocumentaire, uitgezonden 10 november 2010 op TV West
Begin loopbaan Jeugd en familie Rijksstraatweg, Wassenaar|thumb|300px Remmerswaal groeide op aan de Rijksstraatweg in Wassenaar en ging na de middelbare school luchtvaarttechniek studeren aan de Technische Hogeschool in Delft. Hij kwam uit een sportieve familie. Zijn vader, Jaap Remmerswaal, die werkte als redacteur bij een uitgever, was in zijn jonge jaren een verdienstelijk voetballer. Voor de Tweede Wereldoorlog kwam hij uit voor het eerste elftal van zijn vereniging VUC in Den Haag, in de hoofdklasse van de amateurs. Alle vier zijn zonen, Hans, Harry, Win en Jerry erfden de sportieve aanleg. De oudste, Harry, speelde voetbal in de hoofdklasse van de amateurs bij Spijkenisse. Hans speelde tweede honkman in de hoofdklasse bij ADO. Alle vier de broers waren begonnen met honkbal bij de SV Wassenaar, waarvan de velden achter de achtertuin van het ouderlijk huis waren gelegen, en speelden later ook bij de Storks in Den Haag. Win speelde daar als pitcher. Vader Jaap zorgde ervoor dat alle zoons mee konden doen aan de competities en miste geen wedstrijd. Met Win reed hij naar alle wedstrijden, zowel Wins clubwedstrijden als zijn wedstrijden voor de nationale jeugdselecties. Win was een onbezorgd opgroeiende teenager maar hield op vrij jonge leeftijd reeds van doorzakken met vrienden. Zijn ouders, die zelf nauwelijks dronken, waren hier niet van op de hoogte. Vader Jaap ontdekte, toen hij zijn zoon op een ochtend naar een trainingsdag van de nationale jeugdselectie in Santpoort reed, dat zijn zoon dronken was. Hij parkeerde de auto en liet Win voordat hij hem durfde af te zetten eerst een paar uur zijn roes uitslapen. Het incident herhaalde zich een aantal keren en vader concludeerde achteraf dat zijn zoon "een aangeboren probleem had" - een neiging tot verslaving, omdat hij het vanuit de thuissituatie totaal niet had meegekregen. (2009) Waar een wilg is, is een weg, artikel oorspronkelijk verschenen in Sporttijdschrift Achilles, april 2009
Nederlandse hoofdklasse Bij de Storks speelde Remmerswaal in de hoofdklasse. Zijn broer ging naar ADO, hij verkoos bij de Storks te blijven. Zijn teamgenoot daar, Will Koot, memoreerde in een interview dat het een luxe was om hem als werper te hebben. "Als hij gooide hadden we de nul al in onze zak zitten." Een van zijn meest memorabele wedstrijden als hoofdklassepitcher was het pitchersduel om de Nederlandse beker in 1973 tegen HCAW uit Bussum. Zijn tegenstrever was de Bussumer Ade Fijth. Heel lang kwam er door sterk pitchen aan beide kanten niemand over de thuisplaat. De wedstrijd moest na de reguliere 9 innings telkenmale verlengd worden en duurde uiteindelijk 15 innings lang. Pas in de allerlaatste slagbeurt van HCAW wist deze club een punt binnen te halen en de titel te winnen.Verenigingsblad Slagwijdte, HCAW Bussum, 1988 In 1973 gooide hij tevens met de Storks een "perfect game" eveneens tegen HCAW. Remmerswaal was met een aantal teamgenoten zeer gedreven. Aan de reguliere trainingen hadden zij niet genoeg. Met zijn teamgenoten Hudson John, Frank de Groot en Simon Arindell werd er elke week op woensdagmiddag nog extra getraind op het - achter zijn ouderlijk huis gelegen - veld van zijn oude club in Wassenaar. De spelers hadden een voor die tijd ongewoon grote ambitie om de top te bereiken en maakten samen veel meer trainingsuren dan toentertijd gebruikelijk was.
Nederlands team Op zijn zeventiende werd Remmerswaal opgenomen in de nationale selectie, waarna hij op zijn achttiende debuteerde in het Nederlands honkbalteam. Als pitcher was hij in de beginjaren soms wat impulsief, waardoor de controle over zijn worpen weleens te wensen overliet. Medespeler Rob van Rest, die met hem bij de Storks speelde, herinnerde zich dat hij daarom met viltstift in zijn handschoen de tekst schreef "Denk na voordat je gooit". Zijn eerste interlands speelde hij tijdens de Haarlemse Honkbalweek van 1972 onder de Amerikaanse bondscoach Jim Stoeckel. Hier kreeg hij te maken met de voor het eerst uitgenodigde Cubanen, die toentertijd zevenvoudig wereldkampioen waren en die slagmannen meenamen die zelfs op zijn harde fastball konden slaan. Voor Remmerswaal was dit een enorme kans om meer ervaring op te doen en die greep hij met beide handen aan. (2010) 25 Haarlemse Honkbalweken - een groot feest, Uitgave Stichting Haarlemse Honkbalweek, , Haarlem 2010, p. 48 t/m 50 Een jaar later, in 1973, speelde hij gedurende het Europese honkbalkampioenschap in Nederland Complete spelerslijst Europese Kampioenschappen Honkbal een cruciale rol in het verslaan van de aartsrivaal Italië. In de voorronde speelden de teams tegen elkaar en stond Italië in de derde inning op 6-4-voorsprong. Na een pitcherswissel kwam Remmerswaal op de heuvel en gooide 6 2/3 innings waarin hij geen loper thuis liet komen en slechts twee slagen en tweemaal vier wijd moest toestaan. Het lukte hem tevens om negen slagmannen met drie slag uit te gooien. Nederland won deze wedstrijd uiteindelijk met 7-6. In de finale stonden de teams opnieuw tegenover elkaar en na de winst werd Remmerswaal uitgeroepen tot de beste werper van het toernooi. (2008) Baseball in Europe, a country by country history, McFarland &Company Inc. Publishers, Jefferson, North Carolina, p. 243 Remmerswaal nam, vlak voordat hij Nederland zou verlaten, in 1974 nog deel aan de Haarlemse Honkbalweek. (2010) 25 Haarlemse Honkbalweken - een groot feest, Uitgave Stichting Haarlemse Honkbalweek, , Haarlem 2010, p.56 Dat toernooi eindigde voor hem in mineur. Op de slotdag van het toernooi stond het Nederlands team tegenover de Amerikaanse Arizona Wildcats. Remmerswaal, die inkwam als relieving pitcher in de achtste inning, stond meteen met de honken vol tegenover slagman Bob Starke. Die sloeg een grand slam homerun en de wedstrijd ging met 8-4 verloren. Leesvoer - uitgave van de 23e Haarlemse Honkbalweek, 21 juli 2006, p. 14
Amerika Contract In 1974 besloot Remmerswaal zijn geluk in Amerika te beproeven als honkballer. Hij stopte zijn studie luchtvaarttechniek aan de Technische Universiteit in Delft en ging proberen zijn droom om de top te bereiken in de Amerikaanse honkbalcompetitie te verwezenlijken. De Nederlandse bondscoach, Cees Herkemij, had Amerikaanse talentenscouts op hem geattendeerd. Aanvankelijk werd hem een try-out bij de Kansas City Royals aangeboden die goed verliep, maar toen kaapte Dick O'Connell, de manager van de Boston Red Sox, hem weg. O'Connell, de persoon die de Red Sox diverser wilde maken en bewust Afro-Amerikaanse spelers alsook buitenlandse spelers wilde gaan aantrekken, had hem al zien spelen toen hij in Nederland rondreisde. Remmerswaal tekende op 22 november 1974 een contract om bij deze organisatie te gaan spelen. Remmerswaal werd zo de "trailblazer" voor Nederland: de eerste in Nederland compleet opgeleide honkballer die een kans kreeg in het mekka van de honkbalsport, Amerika. Overzicht van de in Nederland opgeleide spelers die in Amerika professioneel uitkwamen
Minor league Stadion Double A club Winter Haven Red Sox|thumb|300px De eerste drie jaren kwam Remmerswaal uit in het Farm systeem en werkte zichzelf door hard werken en veel trainen op van A-niveau naar AAA-niveauclubs. Hij werd opgenomen in de roosters van werpers bij de lagere divisieteams van de Red Sox en verbeterde geleidelijk zijn niveau als reliefpitcher. Hij stond niet bekend om het hoge percentage uitgegooide slagmannen hoewel hij er eenmaal 15 uit kreeg met drie slag bij zijn eerste club Winter Haven Red Sox op A-niveau in 1975 in Florida. Die wedstrijd ging wel verloren doordat er drie slagmannen van de tegenpartij door veldfouten binnenkwamen. Wat zich in die jaren verder stabiliseerde was de controle over zijn worpen. Hij had een snelle fastball en als afwisseling een even goede slider als breaking ball en wist de hoeken van de slagzone nu goed te vinden. In 1977 kwam hij uit voor de AA-club Bristol Red Sox in Connecticut. Hier werd hij 23 wedstrijden opgesteld als startend werper en won met zijn team dat jaar de DoubleA Eastern League met vier shutouts.Roster 1977 van de Bristol Red Sox Het leven in Amerika als honkballer viel Remmerswaal niet licht. Hij miste Europa met zijn veel diversere maatschappij en vond veel van de mensen waarmee hij omging oppervlakkig. Win Remmerswaal biografie op het SABR honkbalbiografieproject Op 10 november 1978 verscheen er een interview met hem in het weekblad Nieuwe Revu waarin hij vertelde dat hij het moeilijk vond zich staande te houden. De stress van het telkenmale moeten presteren en competitie met medewerpers voeren, was groot. Daar kwam dan nog bij dat het toentertijd gebruikelijk was dat spelers zich in hun vrije tijd gingen afreageren met alcoholmisbruik en heftige feesten in hotelkamers. De ongeregelde levensstijl, door het vele reizen, viel hem zwaar. Ook worstelde hij met de gewoonte die hij overnam van collega's om de stress te bestrijden met stimulerende en kalmerende middelen voor en na de wedstrijd. Het interview resulteerde indertijd tot geschokte reacties in de sportpers, omdat het de eerste keer was dat men een kijkje in de keuken kreeg van het professionele Amerikaanse honkbal met zijn in die periode vrij vaak voorkomende excessen.Winneke Remmerswaal Interview met Remmerswaal in weekblad Nieuwe Revu, uitgeverij Spaarnestad, Haarlem, nummer 45, 10 november 1978
Spring training en wintercompetitie