Renium(VII)oxide is een oxide van renium, met als verhoudingsformule Re2O7. De stof komt voor in de vorm van een geel poeder. Het poeder is kristallijn, hygroscopisch en corrosief. Het lost in tegenstelling tot de meeste oxiden goed in water op, waarbij het sterke perreniumzuur wordt gevormd. In vergelijking met mangaan(VII)oxide, dat explosiever is, is renium(VII)oxide betrekkelijk stabiel.
Renium(VII)oxide kan worden bereid door oxidatie van renium met zuurstof: 4Re + 7O2 -> 2Re2O7
Renium(VII)oxide ontstaat in de ontginning van metallisch renium als tussenproduct uit ertsen waar mangaan in voorkomt. Het wordt als precursor gebruikt voor de synthese van methylreniumtrioxide, een organoreniumverbinding die als katalysator voor oxidaties wordt gebruikt. Alkanen kunnen met behulp van renium(VII)oxide in carbonzuren worden omgezet.
Renium(VII)oxide heeft een orthorombisch kristalstelsel en heeft ruimtegroep P212121. De parameters van de eenheidscel zijn:, en . The Crystal Structure of Rhenium(VII) Oxide, 1969. in Inorganic Chemistry 8, 3, blz 436-443 = 1250,8 pm = 1519,6 pm = 544,8 pm
Het kristalrooster bestaat uit afwisselend uit viervlakken ReO4 en achtvlakken ReO6. De verbindingen renium(IV)oxide en renium(VI)oxide bestaan ook.
Categorie:Corrosieve stof Categorie:Oxidator Categorie:Oxide Categorie:Verbinding van renium