Stierenbloed heeft in de mythologie en rituelen van diverse culturen een belangrijke betekenis.
Stierenbloed in de Bijbel Het bloed van een stier wordt in de Thora genoemd. In Leviticus 16:14 staat: "Aäron zal van het bloed van de stier nemen en dat met zijn vinger op het verzoendeksel sprenkelen; en vóór het verzoendeksel zal hij zevenmaal met zijn vinger van dat bloed sprenkelen."
Voor joden was en is bloed onrein. Het werd bij dit offer gebruikt maar het werd niet gedronken, ook niet als straf.
Stierenbloed in de Griekse mythologie thumb|Mithras en de geofferde stier, reliëf in het Louvre In de Griekse mythologie is stierenbloed een dodelijk gif. Jason en Midas worden als slachtoffers van stierenbloed genoemd. In werkelijkheid is het bloed van het mannelijke rund niet giftig.
Aeson zou gevraagd hebben of hij zichzelf mocht doden. Bij het brengen van een offer dronk hij stierenbloed en stierf hij.Beschrijving door Apollodorus, Bibl. I, 9, 27). Deze versie van het verhaal wordt uitgewerkt door Gaius Valerius Flaccus. Aan het einde van het eerste boek van zijn Argonautica plegen Aeson en zijn vrouw (die daar Alcimede heet) op advies van Aesons vader Cretheus zelfmoord door stierenbloed te drinken.
Stierenbloed in de Griekse geschiedschrijving In de antieke geschiedschrijving speelt stierenbloed een rol.Percy Gardner: "A Themistoclean Myth", in The Classical Review 1898.
Diodorus verhaalt van de eed van trouw die Themistocles aan Xerxes zou hebben afgelegd. Tijdens het offeren van een stier had de Atheense aristocraat Themistocles toegezegd dat hij tegen de Grieken en tegen zijn vaderstad zou strijden. Xerxes van zijn kant zegde toe niet zonder Themistocles ten strijde te trekken. Na het offer van een stier en het afleggen van de beide eden vulde de Griek een patera met stierenbloed, dronk daarvan en stierf ogenblikkelijk.Diodorus, Boek 11.58. en Plutarchus. Thucydides geeft een andere lezing van de dood van Themistocles. Marcus Tullius Cicero schreef in zijn Brutus (11e boek) dat Clitarchus en Stratocles de mythe van de vergiftiging hebben verzonnen. Een meer dramatische dood dan ziekte of sluipmoord beviel de schrijvers beter dan de simpele waarheid. De dood van Themistocles door het innemen van stierenbloed komt bij Aristophanes in 424 voor Christus voor het eerst voor.De Ridders
Herodotus verhaalt dat de Egyptische Farao Psammenitus in opstand kwam tegen Cambyses II en als straf stierenbloed moest drinken. Hij overleed aan de gevolgen.
In andere passages vertelt Herodotus dat Cambyses' broer Smerdis en ook de Carthageense veldheer Hannibal door vergiftiging met stierenbloed zouden zijn gestorven. Zeker in dat laatste geval zou deze doodsoorzaak een dramatisch-literaire verfraaiing zijn.Roscher, in: Neue Jahrbücher für Philologie und Paedogogik, 1883, p. 158
Stierenbloed in de cultussen van Mithras en Cybele In het mithraïsme was een centraal concept het doden van de kosmische stier door Mithras. In mythologische interpretaties van deze stierendoding (tauroktonie) wordt aangenomen dat het bloed van de stier de aarde weer vruchtbaar maakte.
In de cultus van Cybele nam het stierenoffer een belangrijke plaats in. De christelijke auteur Prudentius beschreef dit zogenaamde taurobolium als een hecatombe waarbij de deelnemers zich haast wentelden in het bloed, maar dit wordt best begrepen als een polemische overdrijving. In werkelijkheid zal het taurobolium sterk op een klassiek offer hebben geleken en gebeurde met het bloed niet veel meer dan dat het in een recipiënt werd gedaan.Alan Cameron, The Last Pagans of Rome, 2010, p. 159-163
Categorie:Griekse mythologie Categorie:Joodse wet Categorie:Romeinse mythologie