Peter Sagan (Žilina, 26 januari 1990) is een Slowaaks voormalig wielrenner. Hij was een allrounder met een zeer sterke eindsprint. In de jeugdcategorieën was Sagan ook actief in het veldrijden en het mountainbiken. Zijn twee jaar oudere broer Juraj was jarenlang profwielrenner in hetzelfde team als Peter Sagan.
Sagan won in 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2018 en 2019 het puntenklassement in de Ronde van Frankrijk en werd in 2015, 2016 en 2017 wereldkampioen wielrennen. Daarnaast heeft hij met de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix twee van de vijf Monumenten op zijn naam geschreven.
Carrière Jeugd Al van bij de jeugd bleek Sagan heel veelzijdig te zijn: hij deed niet alleen mee in het wegwielrennen, maar bewees zich ook in het mountainbiken en het veldrijden. Samen met de Pool Michał Kwiatkowski beheerste hij het wegwielrennen bij de jeugd. Zo won hij in 2007 een etappe in de Drei Etappen Rundfahrt Frankfurt en won hij bij de junioren zowel het Slowaaks kampioenschap op de weg in Brno als dat van het veldrijden in Prievidza. Tevens werd hij derde op zowel het Europees kampioenschap mountainbike als dat van het veldrijden. Op het einde van dat jaar won hij bij de junioren de veldrit van Diegem.
Een jaar later wist hij definitief door te breken aan de top van de off-the-roadsport, door zowel Europees als wereldkampioen in het mountainbiken te worden; hij won respectievelijk voor de Oekraïner Mykhaylo Batsutsa en de Fransman Arnaud Jouffroy. Tijdens de wereldkampioenschappen veldrijden moest hij in het Italiaanse Treviso voor diezelfde Jouffroy evenwel nipt de duimen leggen. Op de weg liet hij in 2008 van zich spreken door een paar puike prestaties. Zo werd hij tijdens Le Pavé de Roubaix, de zogenaamde Parijs-Roubaix voor junioren, tweede achter de Brit Andrew Fenn. Net als het jaar ervoor won hij een etappe in de Trofeo Karlsberg. In de Ronde van Lunigiana won hij de vierde etappe en in het Kroatische Istrië legde hij beslag op het eindklassement van de Ronde van Istrië.
In 2009 leek hij op weg naar Quick-Step, maar uiteindelijk kreeg hij geen contract en moest hij bij de beloften blijven rijden. Dat jaar reed hij zijn enige wereldbeker mountainbike bij de profs, in Offenburg eindigde hij op plek 55 op 8 minuten en 10 seconden van winnaar Julien Absalon. In Slowakije won hij op 30 mei de wegwielerwedstrijd GP Kooperativa. Op 5 juli werd hij tiende in het Europees kampioenschap voor beloften op de weg in Hooglede, gewonnen door Kris Boeckmans. Hij won dat jaar als belofte ook bij de profs, namelijk de tweede en de vijfde etappe van de Poolse Ronde van Mazovië; in het eindklassement eindigde hij als zevende, winnaar was Łukasz Bodnar. Op het einde van dat seizoen kwam hij via fietsenconstructeur Cannondale in contact met World Tour-ploeg Liquigas-Doimo - hij tekende er uiteindelijk een contract. Na amper een seizoen bij de beloften stapte hij op 19-jarige leeftijd over naar de profs.
2010
Zijn eerste seizoen als profwielrenner op de weg begon goed voor Sagan. Hij eindigde in de Tour Down Under een keer vierde en een keer vijfde. Tijdens Parijs-Nice stak hij voor het eerst zijn neus aan het venster in het internationale peloton. Eerst werd hij tweede in de tweede etappe die hij in de spurt verloor van William Bonnet, een dag later won hij in Aurillac de etappe in een sprint op een licht hellende strook. Door deze overwinning nam hij ook de leiding in het puntenklassement dat hij uiteindelijk ook zou winnen. Twee dagen later won hij de etappe naar Aix-en-Provence, ook werd hij derde in de zesde rit, eindigend in een grote groep met onder anderen Alejandro Valverde, Alberto Contador en Samuel Sánchez. Daarna reed hij weer sterk in de Ronde van Romandië. Hij werd tweede in de proloog op minder dan een seconde van winnaar Marco Pinotti. De eerste etappe in lijn won hij zelf, een massasprint na een rit over een sterk glooiend parcours. Dankzij bonificaties nam hij de leiderstrui over. In de vierde etappe, een bergrit, werd hij opnieuw tweede. In maart wist hij tijdens de Ronde van Californië twee etappes te winnen, telkens op een heuvelachtig parcours na een sprint. In deze ronde won hij ook nog het punten- en het jongerenklassement. Zowel tijdens de Ronde van Veneto als tijdens de Philadelphia International Championship eindigde Sagan op de tweede plek, respectievelijk na Daniel Oss en Matthew Goss. Ook in de GP van Montreal legde hij beslag op de tweede stek, net als de meeste sprinters liet hij zich verrassen door Robert Gesink, die op de laatste helling ontsnapte en uiteindelijk met vier seconden voorsprong won. Op de UCI Wereldranglijst eindigde Sagan zijn eerste profjaar op plaats 44.
2011 thumb|Sagan in de Ronde van Californië 2011 Het wielerjaar 2011 begon goed voor Sagan. Hij won eind februari al de eerste, derde en vierde etappe en het eindklassement in de Ronde van Sardinië. Dat jaar reed hij ook zijn eerste wielerklassieker, in Milaan-San Remo eindigde hij knap zeventiende in de achtervolgende groep. Tijdens de Ronde van Californië won hij net als het voorgaande jaar een etappe en het puntenklassement. In de Ronde van Zwitserland maakte Sagan indruk, door in de proloog derde te eindigen, na winnaar Fabian Cancellara en Tejay van Garderen. Op het eind van de derde etappe, een zware bergrit, leverde Sagan zijn visitekaartje af, door de in de afdaling ontsnapte Damiano Cunego nog bij te benen en deze in de spurt eenvoudig te verslaan. In de vierde etappe spurtte hij opnieuw erg sterk, enkel wereldkampioen Thor Hushovd kon hem nog voorbij. Een dag later eindigde hij derde in de massaspurt. Zijn veelzijdigheid bewees hij door ook de achtste etappe, een groepssprint, te winnen voor Matthew Goss en Ben Swift. Hij won in deze ronde ook met grote voorsprong het puntenklassement. Verder werd hij ook voor de eerste maal nationaal kampioen. Zijn ploeg achtte hem nog niet sterk genoeg om deel te nemen aan de Ronde van Frankrijk. In plaats daarvan reed hij de Ronde van Polen, hij won hierin twee ritten en dankzij de bonificaties wist hij niet alleen het puntenklassement, maar ook het eindklassement naar zich toe te trekken: Sagan eindigde in de laatste rit tweede en won de ronde met zes seconden voorsprong op Daniel Martin. In de zesde etappe van de Ronde van Spanje won Sagan de heuvelachtige rit met aankomst in Córdoba na een sprint met Pablo Lastras, Valerio Agnoli en Vincenzo Nibali. Een dag later werd hij in de massaspurt geklopt door Marcel Kittel, Óscar Freire werd derde. In de twaalfde etappe met aankomst in Pontevedra versloeg hij in de massaspurt John Degenkolb en Daniele Bennati. Ook de slotetappe in Madrid was een kolfje naar Sagans hand door in de traditionele massaspurt Bennati en Alessandro Petacchi te kloppen. Hij leek een van de gedoodverfde kandidaten voor het WK wielrennen in Kopenhagen; daar eindigde hij echter als twaalfde. Op de UCI Wereldranglijst zette Sagan een flinke stap vooruit en eindigde op plek 21.
2012 thumb|Sagan tijdens de Ronde van Vlaanderen 2012 In 2012 leverde hij in de vierde etappe van Tirreno-Adriatico - daags ervoor was hij in een massasprint al derde geëindigd na winnaar Edvald Boasson Hagen en André Greipel - nogmaals zijn visitekaartje af door op de lastige slotklim naar Chieti gevestigde namen als Danilo Di Luca, Roman Kreuziger, Chris Horner en zelfs zijn eigen kopman Vincenzo Nibali, die deze rittenkoers enkele dagen later won, uit het wiel te rijden. In de voorjaarsklassiekers liet Sagan tal van top 10-plaatsen optekenen, maar een overwinning zat er niet in, zo eindigde hij vierde in Milaan-San Remo, tweede in Gent-Wevelgem, vijfde in de Ronde van Vlaanderen en derde in de Amstel Gold Race. In de Ronde van Californië reed hij niet alleen de eerste vier ritten binnen - telkens na een massaspurt en telkens net voor Heinrich Haussler - maar ook de slotetappe, waarin hij Tom Boonen klopte.
Ter voorbereiding van de Ronde van Frankrijk, waaraan hij voor de eerste keer deelnam en voluit voor het groen wilde gaan,Peter Sagan: 'Belangrijke test voor Tour' nieuwsblad.be 11 juni 2012 reed hij opnieuw de Ronde van Zwitserland. In de proloog scherpte hij de tijd van specialist Cancellara aan. Net als het jaar ervoor maakte hij ook de derde rit tot de zijne, ditmaal na een ontregelde massasprint. Ook in de vierde rit stond er geen maat op Sagan en hij won de spurt met een fietslengte verschil voor de Spanjaard José Joaquín Rojas. De heuvelachtige, zesde etappe tussen Wittnau en Bischofszell had een lastige slotkilometer met een stijgingspercentage van 4%, maar toch finishte de etappe in een massaspurt. Sagan zat slecht geplaatst, maar reed in de laatste zeventig meter toch nog naar de Brit Ben Swift en klopte hem in de laatste meters. Een week later werd hij voor de tweede keer op rij Slowaaks kampioen.