Alice in Wonderland is een muziekalbum van de Duitse progressieve rock band Neuschwanstein. Oorspronkelijk gepland als een demotape in 1976, werd het uitgebracht als een cd door het Franse label Musea in 2008. In 2022 verscheen een nieuwe editie met Engels gesproken teksten.

Geschiedenis Thomas Neuroth en Klaus Mayer, beiden leerlingen van het voormalige Realgymnasium in Völklingen, Saarland, ontmoetten elkaar daar in het begin van de jaren zeventig.Francis Grosse, Hans-Juergen Merkel (ed.): CD aanvulling Alice in Wonderland (2022) ExM026, geraadpleegd op 17 januari 2023 Hun muzikale idolen zijn Rick Wakeman (zijn solo-albums), King Crimson en Genesis uit het Peter Gabriel-tijdperk. Wakemans albums The Six Wives of Henry VIII en Journey to the Centre of the Earth maakten vooral indruk op haar. Door hun klassieke muziekopleiding (Thomas Neuroth leerde piano, Klaus Mayer fluit) en hun passie voor symfonische progressieve rock, besloten zij een band op te richten om hun muzikale ideeën te verwezenlijken. Het resultaat was de vorming van Neuschwanstein.

Na verschillende personeelswisselingen ontstond geleidelijk een meer solide vorm van de band. Naast Neuroth en Mayer bestond de band in 1974 uit Udo Redlich (gitaar), Hans Peter Schwarz (drums) en Uli Limpert (basgitaar). De sterke indruk die Rick Wakemans Journey to the Centre of the Earth op Neuroth en Mayer achterliet, zette hen ertoe aan ook een lang stuk instrumentale muziek te componeren. Daarna werkten zij aan de muzikale bewerking van de beroemde Lewis Carroll-roman Alice's Adventures in Wonderland, waarbij zij dit sprookje kozen om zijn sfeer en fantasie, die zich leenden voor uitvoerige en suggestieve muziek. Het idee voor het stuk, evenals de eerste pogingen om het te realiseren, waren al in 1970 ontwikkeld, maar de definitieve impuls ontbrak nog. De première van dit 40 minuten durende muziekstuk vond plaats in 1974 in het Marie Luise Kaschnitz-Gymnasium in Völklingen. Zo werd Neuschwanstein in 1975 de winnaar van een bandwedstrijd in het Saarländisches Staatstheater in Saarbrücken. Ze betoverden het publiek met de orkestrale en melodische rijkdom van hun arrangement.

Met deze cast schaafde Neuschwanstein niet alleen aan zijn muziek, maar bedacht hij ook uitgebreide toneeldecoraties en complexe visuele effecten met maskers en kostuums, vergelijkbaar met die uit de tijd van Peter Gabriel bij Genesis. Achter op het toneel werden zelfs dia's geprojecteerd, waarop Limpert en later Weiler de liedreeksen voordroegen, afgewisseld met illustraties van het verhaal. Zelfs een bosdecoratie was op het toneel opgesteld, met een bedrukt gordijn achter de geprojecteerde illustraties. Fosforescerende kleuren werden op de bladeren van de bomen geschilderd, zodat ze opgloeiden in het donker. De maskers van de muzikanten kwamen overeen met hun rol in het verhaal: Neuroth was de tovenaar, bijvoorbeeld, Weiler de griffioen. Hoewel de band voortdurend in tijd- en geldgebrek verkeerde, was de uitvoering van Neuschwanstein verbazingwekkend en zeer professioneel voor "lokale helden".

In 1975 kwamen twee nieuwe leden bij de band: Rainer Zimmer, die Uli Limpert verving op bas en Roger Weiler, die Udo Redlich verving op gitaar.

De reacties van het publiek op de podiumshow en de muziek waren passend: Het was de eerste keer dat een Duitse rockband zo'n lang muziekstuk opvoerde met coulissen, kostuums, maskerade en speciale effecten. Kleine ongelukjes bleven hen echter niet bespaard. Zo had Weiler tijdens zijn allereerste concert met de groep de pech dat zijn griffioenmasker met zijn grote en zware snavel afviel. Hij had het masker voor de voorstelling te haastig opgezet en niet goed dichtgeknoopt.

In april 1976 boekte Neuschwanstein een kleine opnamestudio in de buurt van Saarbrücken om hun Alice in Wonderland op band op te nemen. Deze opname was bedoeld als demo-tape voor potentiële promotors. Pas 32 jaar later, in 2008, bracht het Franse label Musea de demotape voor het eerst op cd uit. Deze band lag in de vorm van een muziekcassette lange tijd in de kast van de gitarist Roger Weiler. In het begin van de jaren 2000 vertelde Weiler de verantwoordelijken van Musea over deze cassette en zij waren er onmiddellijk in geïnteresseerd. De geluidskwaliteit was meer dan matig, maar Musea was ervan overtuigd dat zij de band technisch op een aanvaardbaar peil konden brengen. De grote belangstelling van Musea was ook gebaseerd op het feit dat het officiële album Battlement van Neuschwanstein het best verkochte album was in de catalogus van Musea.

Ondanks de overwegend positieve kritieken merkt Thomas Neuroth op:

Vanuit het perspectief van vandaag plaveide Neuschwanstein met dit album de weg voor vele andere Duitse progressieve rockbands. "Het staat bijna model voor het idee van zo'n album, typisch voor de Duitse ziel van de dichters/denkers van de jaren '70." (Henning Mangold over "Babyblaue Seiten") .

Kort na de opnamen kwam Frédéric Joos (uit Frankrijk) als nieuwe zanger bij de band, wiens stem erg deed denken aan Peter Gabriel, maar ook aan Strawbs zanger Dave Cousins. In 1978 nam de band hun eerste album Battlement op in de Scorpions-studios in Keulen, waarmee ze in 1979 een onverwacht succes hadden. Te midden van new wave en punk overleefde het als een van de weinige goede albums van Duitse progressieve rockbands.

thumb|links|Cover van de 2022 heruitgave Op 18 november 2022 werd na 46 jaar een heruitgave uitgebracht op het Explore Rights Management label (een sublabel van Cherry Red Records). Omdat de tape waarop de cd-versie van Musea uit 2008 was gebaseerd een cassettekopie was, werd geprobeerd de originele mastertape te vinden. Er werden namelijk verschillende rollen tape herontdekt van gitarist Roger Weiler, maar die bleken allemaal blanco.Daniel Earnshaw: CD aanvulling Alice in Wonderland (2022) ExM026, geraadpleegd 17 Januari 2023 De oude opnamen werden nauwgezet gerestaureerd, waarbij het productieteam profiteerde van nieuwe software, zonder welke het project vanaf het begin gedoemd zou zijn geweest. Omdat de stem van de verteller en de muziek werden gemixt, moest de stem eerst uit de muziek worden gefilterd. De eerste pogingen waren niet bevredigend, maar toen met een nieuwe AI-gestuurde software, AudioShake, was het mogelijk om de vertelling volledig te verwijderen zonder de achtergrondtracks te beschadigen. De vertelling werd rechtstreeks uit het originele boek gehaald, waardoor de aanpassing tot een minimum beperkt bleef. Sommige uitbarstingen van de Mad Hatter werden echter geleend uit andere hoofdstukken om het aantal theatraal gezongen passages af te stemmen op de muziek. De nieuwe teksten werden ingesproken door Sonja Kristina, zangeres bij Curved Air. De hoes werd licht gewijzigd en het boekje herzien.

Kritiek De blogger Gribovar vat het als volgt samen:

Artur Chachlowski uit Polen schrijft hierover:

De Nederlandse recensent Erik Neuteboom vat het als volgt samen:

Musici Klaus Mayer – dwarsfluit, synthesizer Thomas Neuroth – toetsinstrumenten Hans Peter Schwarz – slagwerk en percussie Roger Weiler – gitaar, zang Rainer Zimmer – basgitaar

Tracks Allen geschreven door Neuroth, Mayer en Weiler.

Externe links

Categorie:Muziekalbum uit 2008 Categorie:Rockalbum