Said Abul A'ala Maududi (Urdu: سید ابو الاعلىٰ مودودی; alternatieve spelling van de achternaam: Maudoodi of Modudi; 25 september 1903 – 22 september 1979), ook bekend als Molana (Maulana) of sjeik Seyd Abul Ala Mawdudi, was een soennitisch Pakistaans journalist, schrijver, theoloog en een belangrijke 20e-eeuwse fundamentalistisch islamistisch leider en politiek filosoofZebiri, Kate. Review of Maududi and the making of Islamic fundamentalism. Bulletin of the School of Oriental and African Studies, University of London, Vol. 61, No. 1.(1998), p. 167-168. resp. islamitisch ideoloog. Hij was tevens een prominent politiek figuur in zijn eigen land (Pakistan) en was de grondlegger en oprichter van Jamaat-e-Islami, de Pakistaanse fundamentalistische islamistische partij.Kennislink: De scheiding tussen moskee en staat. Gearchiveerd op 22 april 2016. Abel Ala Maududu stond bekend als zeer onverdraagzaam tegenover niet-moslims.
Jonge jaren Maududi was een afstammeling van Khwaja Qutb ad-din Mawdud al-Chishti, een (vereerde) edele van de clan Chishtiyya Tariqa. Syed Abul A'ala Maududi werd geboren op 25 september 1903 (1321 AH) in Aurangabad, destijds deel uitmakend van de staat Hyderabad (het tegenwoordige Maharashtra), India. Zijn vader was Maulana Ahmad Hasan, van beroep advocaat. Hij was de jongste van drie broers. Op jonge leeftijd kreeg hij huisonderricht van zijn vader en enkele huisleraren, daarna maakte hij zijn basisschool af op een madrassa (Madrasah Furqaniyah). Maulana maakte zijn voortgezette onderwijs in Darul Uloom (Hyderabad, India) niet af vanwege het ziekbed en de dood van zijn vader en completeerde zijn studies onafhankelijk van het reguliere onderwijs. Zijn leerstof bevatte weinig onderwerpen van modern onderwijs als b.v. Europese talen en als 14-jarige hield zich onder meer bezig met vertaalwerk van Arabische werken als The Liberation of Women (Tahrir al mara’a, 3500 pagina’s) in het Urdu.
Journalistiek Na het afbreken van zijn reguliere schoolopleiding werd Maududi journalist om in zijn levensonderhoud te voorzien. In 1918 had hij reeds als 15-jarige regelmatig bijdragen geleverd aan een leidende krant in Urdu en in 1920 werd hij redacteur van Taj, gepubliceerd in Jabalpore (het huidige Madhya Pradesh). Eind 1920 verhuisde Maududi naar Delhi en werd daar redacteur van resp. de kranten Muslim (1921-23) en al-Jam’iyat (1925-28), beide organen van Jam’iyat-i Ulama-i Hind, een organisatie van islamitische shariageleerden en werkte enige tijd voor Darul Islam, een islamitische onderzoeksorganisatie.
Oprichting Jamaat-e-Islami In 1941 richtte Maududi de Jamaat-e-Islami (JI) in Brits-Indië op als religieus politieke beweging op om islamitische waarden en gebruiken te bevorderen en werd de grote inspirator van deze beweging die toenemende invloed kreeg. Na de opdeling van India werd JI in 1947 omgevormd met als doel de vestiging van een islamitische staat in Pakistan. JI is momenteel de oudste religieuze partij in Pakistan. Bij de opdeling van Brits-Indië werd JI in verschillende regionale afdelingen opgesplitst. De organisatie die door Maududi werd geleid werd bekend als Jamaat-e-Islami Pakistan, afsplitsingen zijn bekend onder Jamaat-e-Islami Hind, Bangladesh Jamaat-e-Islami, Jamaat-e-Islami Kashmir en Jamaat-e-Islami Sri Lanka.
Maududi werd als Jamaat-e-Islami’s eerste Ameer (Amir/Emir/President) gekozen en bleef dat tot 1972 toen hij zich terugtrok vanwege gezondheidsredenen.
Politieke strijd Bij de aanvang voor de strijd om een onafhankelijk Pakistan waren Maududi en zijn partij tegen het idee van een onafhankelijke seculiere staat. Hij bekritiseerde de andere leiders van de Moslimliga vanwege het vormen van een separate staat voor moslims in plaats van een islamitische staat. Nadat duidelijk werd dat India opgedeeld zou worden en dat Pakistan gevormd zou worden ondersteunde hij dit alsnog. In 1947 verhuisde Maududi naar Pakistan en spande zich in om Pakistan in een islamitische staat om te vormen, hetgeen resulteerde in regelmatige arrestaties en lange periodes van gevangenschap. In 1953 leidde hij en de JI een campagne tegen de Ahmadiyya-gemeenschap in Pakistan, resulterend in de gedeeltelijke afkondiging van militaire staat van beleg. Hij werd door het leger gearresteerd en tot de doodstraf veroordeeld vanwege het schrijven van een opruiend pamflet over de Ahmadiyya-issue. Hij weigerde in beroep te gaan tegen de opgelegde straf waarmee hij zijn voorkeur voor het martelaarschap uitdrukte. Sterke publieke druk overtuigde de regering er uiteindelijk van om zijn straf om te zetten in levenslang. Uiteindelijk werd deze straf opgeheven.
Einde In april 1979 verergerden Maududi’s al lang bestaande nierproblemen en hij had inmiddels ook hartproblemen. Hij vertrok naar de Verenigde Staten voor behandeling en opname in een ziekenhuis in Buffalo, New York, waar zijn zoon als dokter werkzaam was. Gedurende zijn verblijf bleef hij intellectueel actief. Na enkele chirurgische ingrepen, overleed hij op 22 september 1979 op 76-jarige leeftijd. Zijn overlijdensherdenking werd in Buffalo gehouden, maar Maududi werd begraven in zijn woonplaats Ichhra, Lahore, na een grote begrafenisprocessie door de stad.
Nalatenschap Zijn ideeën beïnvloedden onder andere Abdullah Azzam, de Palestijnse islamistische jurist, die op zijn beurt weer de jonge Osama bin Laden beïnvloedde tijdens de anti-Sovjet oorlog in Afghanistan. Met name de Zuidoost-Aziatische diaspora, waarvan grote aantallen in Engeland, zijn sterk beïnvloed door Maududi’s werken. Maududi had zelfs grote invloed op sjiitisch Iran, waarvan bekend is dat ayatollah Khomeini een ontmoeting had met Maududi in 1963 en later delen van zijn werken in het Farsi vertaalde. Tot op de huidige dag leunt de Iraanse revolutionaire retoriek op thema’s van Maududi. Maududi heeft echter vooral Zuid-Azië beïnvloed. In Pakistan zijn in de jaren 70 grote aantallen Jamaati partijleden in het Pakistaanse leger en inlichtingendienst (ISI) opgenomen, die doortrokken zijn van hardlijnige islamistische ideeën.
Islamitisch geloof en ideologie Maududi schreef over de 120 boeken en schotschriften en schreef meer dan 1000 redes en journalistieke statements. Zijn magnum opus was Tafhim al-Qur'an (The Meaning of the Qur'an), de hem 30 jaar gekoste, vertaling met commentaren (tafsir) in het Urdu van de Koran, bedoeld om de Koran te voorzien van een praktische eigentijdse interpretatie. Dit werk werd al snel zeer populair in Zuidoost-Azië, werd vertaald in meerdere talen en is zeer invloedrijk binnen de orthodoxe islam.
Islam Maududi zag moslims niet als mensen die de religie van de islam volgen, maar als alles in de realiteit: “Alles in het universum is ‘Moslim’ vanwege de onderworpenheid aan God doordat het voortdurend Zijn wetten volgt.” De enige uitzondering in dit universum van moslims zijn die menselijke wezens die de islam niet volgen:
Islamitische staat Maududi’s overtuiging is dat de islam de vestiging van een islamitische staat voorschrijft.
Deze staatsvorm dient “theo-democratisch” te zijn en er liggen drie onderliggende principes aan ten grond: tawhied (eenheid van God, eenheid van de oemma), risala (boodschap, profetie) en khilafa (kalifaat, geleid door een moellah).
Het activiteitengebied waarover de islamitische staat zich uitstrekt zal “volledig samenvallen met het menselijk leven … In deze staat kan niemand iets van zijn eigen zaken als persoonlijk of privé beschouwen.” Deze staat zal de shariawetgeving volgen, een compleet systeem dat regels geeft voor
Als consequentie zal de islamitische staat een wet-raadplegende functie hebben (nl. opvragend bij de Oelama) en géén wet-makende.Mawdudi, Islamic Law, p. 77 aangehaald in Adams p. 125
Mawdudi gaf aan dat de heerschappij van God (hakimiya) en de heerschappij van de mens elkaar wederzijds uitsluiten.Abu Ala Mawdudi, "Political Theory of Islam," in John J. Donahue and John L. Esposito, eds., Islam in Transition: Muslim Perspective (New York: Oxford University Press, 1982), p. 253. Vandaar dat hij Islamitische Democratie stelde als zijnde tegenovergesteld aan de seculiere Westerse democratie die hakimiya (Gods soevereiniteit) overdraagt aan (de) mensen.Abu Ala Mawdudi, Political Theory of Islam (Lahore: Islamic Publications, 1976), p. 13, 15-7, 38, 75-82
Sharia Maududi stelde dat zonder de sharia als wetgeving een moslimsamenleving niet islamitisch kan zijn:
Jihad Omdat de islam alomvattend is, stelde Maududi dat de islamitische staat niet gelimiteerd dient te zijn tot alleen het ‘thuisland van de islam’. Het is bedoeld voor geheel de wereld. Jihad dient te worden ingezet om on-islamitische regering te elimineren en een islamitische staat te realiseren:
Hij legde uit dat jihad was niet alleen strijden voor Gods zaak maar ook alle inspanningen die diegenen helpen in deze strijd (Qita'al):
Niet-moslims De rechten van niet-moslims zijn beperkt binnen de islamitische staat zoals uiteengezet in Maududi’s werken. Alhoewel de staat zich niet hoeft te bemoeien met ‘geloof, ideologie, rituelen van aanbidding of sociale gebruiken’ zullen niet-moslims ondergeschikt dienen te zijn aan moslimregulering:
Niet-moslims zijn verplicht de speciale belasting bekend als jizya te betalen. Deze belasting dient door alle handelingsbekwame volwassen niet-moslims, uitgezonderd oudere mensen en alle vrouwen, die geen militaire verplichtingen hebben. Opgemerkt dient te worden dat militaire verplichting aan alle moslimmannen opgelegd kan worden door de islamitische staat. Jizya kan zodoende gezien worden als een beschermingsbelasting voor diegenen onder de niet-moslims die geen militaire dienstplicht hebben.
Maududi stelde dat het overnemen van culturele principes van niet-moslims verboden is binnen de islam, wat namelijk:
Maududi was zeer gekant tegen de Ahmadiyya-moslims en het idee dat dit überhaupt moslims zouden zijn. Hij sprak zich uit in zijn pamflet The Qadiani Question en het boek The Finality of Prophethood.Islam and the Ahmadiyya Jama'at door Simon Ross Valentine
Citaten
Werken Fundamentals of Islam Jihad in Islam The Meaning of the Qur'an (Arabisch: Tafhim al-Qur'an) Towards Understanding Islam, Karachi (1960) Let us be Muslim
Categorie:Pakistaans politicus Categorie:Islamoloog Categorie:Islamisme