Günter Hans Lamprecht (Berlijn, 21 januari 1930 – Bonn, 4 oktober 2022) was een Duits acteur.
Levensloop Günter Lamprecht werd geboren als zoon van een taxichauffeur en een schoonmaakster. Zijn vader was alcoholist en mishandelde zijn moeder. Na een onvoltooide opleiding tot dakdekker werd hij orthopedisch technicien en werkte ook als bokser, waarbij hij samen met de beroemde Bubi Scholz trainde. In 1953 begon hij een opleiding tot acteur aan het Max Reinhardt Seminar en twee jaar later maakte hij zijn debuut in het Berlijnse Schillertheater. Günter Lamprecht speelde daarna in toneelstukken vaak een rol als “de gewone man”, zoals Kowalski in Endstation Sehnsucht en John in Die Ratten van Gerhard Hauptmann.
Zijn eerste televisierollen waren vooral bewerkingen van toneelstukken, zoals in 1968 naast Willy en Lucy Millowitsch in Schwank Der Meisterboxer. In 1973 speelde hij in de ZDF-serie Kara Ben Nemsi Effendi, in 1975 had hij de hoofdrol in de televisieserie Stellenweise Glatteis. In de film Ruckfalle van Peter Beauvais uit 1977, speelde hij de rol van een alcoholist en ontving daarvoor een Goldene Kamera. Voor zijn rol in de film Das Brot des Bäckers werkte hij drie weken lang in een bakkerij om zich in zijn rol in te leven.
In 1979 gaf Rainer Werner Fassbinder hem een hoofdrol in de speelfilm Die Ehe der Maria Braun en vervolgens in de televisieserie Berlin Alexanderplatz, een bewerking van het boek van Alfred Döblin. Deze laatste rol, als Franz Biberkopf, betekende zijn grote doorbraak als acteur. Ook in Nederland had deze serie, uitgezonden door de VPRO, veel succes. Günter Lamprecht werd in Duitsland vooral populair door zijn rol van de Berlijnse Tatort-commissaris Franz Markowitz. Hierna volgden vele rollen in films en televisieseries, zoals Die große Flatter (1979), Das Boot (1981) en Comedian Harmonists (1997).
In 1999 raakten Günter Lamprecht en zijn partner Claudia Amm zwaargewond, nadat ze na een optreden in Bad Reichenhall door de 16-jarige Martin Peyerl waren beschoten. Bij de schietpartij werden vier andere mensen gedood (drie passanten en zijn zuster), waarna de dader zelfmoord pleegde en het dodental op vijf kwam.
Zijn ervaringen tijdens Hitlers Derde Rijk schreef hij op in het boek Und wehmütig bin ich immer noch. Eine Jugend in Berlin. In 2007 verscheen het tweede deel van deze autobiografie: Ein höllisches Ding, das Leben. De titel is een citaat uit Berlin Alexanderplatz.
In het kiesdistrict waar hij woonde zette hij zich in voor goede doelen en voor de milieubeweging. Sinds 1994 was hij beschermheer van het kunstenaarsproject ARTCORE in Solingen. Hij was politiek actief en steunde de SPD.
Günter Lamprecht overleed in oktober 2022 op 92-jarige leeftijd in stadsdeel Bad Godesberg van zijn woonplaats Bonn.Tatort-acteur Günter Lamprecht (92) overleden, AD, 7 oktober 2022
Filmografie (selectie) 1957: Besuch im Ruhrgebiet 1960: Brücke des Schicksals 1964: Hafenpolizei – Quarantäne 1966: Melissa (Durbridge-meerluik) 1967: Das Kriminalmuseum – Das Amulett (televisieserie) 1968: Der Meisterboxer (opname vanuit het Millowitsch-Theater) 1969: Der Vetter Basilio (televisie-tweeluik) 1970: Tatort – Taxi nach Leipzig 1971: Hamburg Transit – Der Tod im Koffer (televisieserie) 1972: Privatdetektiv Frank Kross – Der Offenbarungseid (televisieserie) 1972: Van der Valk und das Mädchen 1973: Tatort – Kressin und die zwei Damen aus Jade 1973: Welt am Draht 1973: Hamburg Transit – Vorstrafen: eine 1974: Martha 1975: Das Messer im Rücken 1975: Tatort – Kurzschluß 1975: Stellenweise Glatteis 1976: Der Stumme 1976: Das Brot des Bäckers 1976: Die Ilse ist weg 1976: Weder Tag noch Stunde 1976: Gesucht wird... – Paul Leppla (televisieserie) 1976: Inspektion Lauenstadt – Bauer Schlegel (televisieserie) 1977: Rückfälle 1977: Tatort – Flieder für Jaczek 1977: Es muß nicht immer Kaviar sein (televisieserie) 1978: Die Ehe der Maria Braun 1979: Die Schattengrenze 1979: Die große Flatter 1979: Das gefrorene Herz 1979: Tödlicher Ausgang 1980: Fabian 1980: Berlin Alexanderplatz 1981: Das Boot 1981: Tatort – Schattenboxen 1981: Das Traumschiff – Barbados 1982: Tatort – Das Mädchen auf der Treppe 1982: Flüchtige Bekanntschaften 1982: Die Komplizen 1982: Milo Barus, der stärkste Mann der Welt 1982: Der Besuch der alten Dame (Zwitserse televisie DRS) 1983: Is was, Kanzler? 1983: Liebe ist kein Argument 1984: Ein Mann namens Parvus 1984: Blutiger Schnee (Wedle wyroków twoich...) 1984: Der Alte – Brennweite 1000 (televisieserie) 1984: Super 1985: Liebfrauen (ZDF) 1986: Rote Küsse (Rouge Baiser) 1986: Roncalli (6-delige televisieserie) 1986: Der Alte – Gigolo ist tot 1987: Gegen die Regel 1987: Christian Rother – Bankier für Preußen (7-delige televisieserie) 1989: Dort oben im Wald bei diesen Leuten 1989: Die Männer vom K3 – Augen zu und durch 1990: Der Tod zu Basel 1990: Ron und Tanja (6-delige televisieserie) 1991: Tatort: Tödliche Vergangenheit 1991: Tatort: Tini 1991: Tatort: Blutwurstwalzer 1992: Herzsprung 1993: Tatort: Berlin – beste Lage 1993: Tatort: Tod einer alten Frau 1993: Engel ohne Flügel 1994: Angst 1994: Tatort: Die Sache Baryschna 1994: Tatort: Geschlossene Akten 1995: Tatort: Endstation 1997: Comedian Harmonists 1997: Berlin – Moskau 1998: Ein fast perfektes Alibi (ook: Glatteis) 1999: Mein Freund Balou 1999: Tatort – Drei Affen 2002: Epsteins Nacht 2005: Josef und Maria 2007: Der Fährmeister 2013: Sein Kampf 2013: Wir 2016: Tatort – Taxi nach Leipzig 2017: Babylon Berlin (televisieserie, aflevering 2x6) 2021: Meeresleuchten (televisiefilm)
Hoorspelen Peter Feraru: Wir sind doch keine Räuberbande. Mit Günter Lamprecht, Angelica Domröse. Regie: Holger Rink. Produktie: SFB 1990. Gunter Preuß: Segelohr. Regie: Annette Kurth, WDR, 1995. Jeremiah Healy: Lukey läßt grüßen. Regie: Annette Kurth, WDR, 1998. Ken Follett: Die Säulen der Erde (Sir Hamleigh). Regie: Leonhard Koppelmann. Hoorspel in 9 delen, Westdeutscher Rundfunk Köln 1999. William Shakespeare: Hamlets Rache. Misdaadhoorspel voor kinderen. Bewerking: Jürgen Nola; Hamlet: Fritz Fenne, Claudius: Günter Lamprecht, Polonius: Peter Striebeck, geest: Will Quadflieg, spreker: Hans Kemmer, Gertrud: Claudia Amm, e.a. Deutsche Grammophon Production / Universal Music 2003 . Jocelyne Saucier: Ein Leben mehr. Deutschlandfunk Kultur, 2017.
Literatuur Günter Lamprecht: Und wehmütig bin ich immer noch. Kiepenheuer & Witsch, Köln 2002, . Günter Lamprecht: Ein höllisches Ding, das Leben. Kiepenheuer & Witsch, Köln 2007, . Mertina Kern, Felix Grützner, Und wehmütig bin ich immer noch. Ein Gespräch mit dem Schauspieler Günter Lamprecht über Angst und Trauer. In: Leidfaden, 2. Jahrgang, 2013, Heft 2, S. 75–76.
Onderscheidingen 1976: Ernst-Lubitsch-prijs voor Das Brot des Bäckers 1978: Goldene Kamera voor de televisiefilm Rückfalle 1981: Schauspieler des Jahres, uitgeroepen door het theatermagazine Theater heute 1982: Deutscher Darstellerpreis "Chaplin-Schuh" 1983: USA-Kritikerpreis 1994: Goldener Gong voor scenario en uitvoering in Tatort – Geschlossene Akten 1995: Verdienstorden van het land Berlin 2000: Goldene Kamera voor Kommissar Markowitz in Tatort 2001: Verdienstorden van het land Nordrhein-Westfalen 2006: Bundesverdienstkreuz (I. Klasse) 2007: Ehrenpreis van de Hessische Ministerpresident voor bijzondere prestaties in de film- en tv-sector 2007: Herbert-Strate-prijs 2010: Großer Kulturpreis van de Sparkassen-Kulturstiftung Rheinland voor zijn levenswerk 2018: Ehrendarstellerpreis van het Eat My Shorts – Hagener Kurzfilmfestival
Bronnen
Categorie:Duits acteur