thumb|right|200px|Maankrater Krieger met in de omgeving mareruggen Mareruggen zijn lage heuvelruggen die zich soms honderden kilometers kunnen uitstrekken over de maria van de Maan. Mareruggen zijn vaak enkele kilometers breed en enkele tientallen meters hoog.
Mareruggen ontstaan als een vorm van contractietektoniek. Ze zouden zijn ontstaan wanneer de lava van de maria eerst afkoelde en vervolgens samentrok. De lava werd dan naar boven omgebogen tot de mareruggen.
Het Latijnse woord dorsum (meervoud dorsa) wordt gebruikt om mareruggen te benoemen. De standaard IAU nomenclatuur gebruikt namen van bekende personen om mareruggen te identificeren. Zo is Dorsa Burnet (ten westen van het Aristarchus plateau in Oceanus Procellarum) genoemd naar de Engelse filosoof en aardwetenschapper Thomas Burnet.
Scherp begrensde rotsblokkenvelden op mareruggen Sommige mareruggen, zoals deze in het noordelijk gedeelte van Mare Humorum nabij de zuidelijke rand van krater Gassendi, vertonen scherp begrensde velden bestaande uit rotsblokken met relatief hoog albedo. Deze scherp begrensde veldenLROC Post 336: Zebra Stripes in Oceanus Procellarum, ten oostnoordoosten van Reiner E en ten zuidzuidwesten van Suess G. Gearchiveerd op 30 maart 2023. zijn allen terug te vinden op de hogeresolutiefoto's afkomstig van de Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO). Hun verschijningsvorm op het maanoppervlak kan vergeleken worden met de nieves penitentes in het Andes gebergte op Aarde, of met de pinnacles in West Australië.
Hetzelfde soort rotsblokkenvelden komt ook voor op de hellingen van het opvallende groevenstelsel in krater Vitello aan de zuidelijke rand van Mare Humorum.
Kort na de landing van de onbemande Amerikaanse sonde Surveyor 1 in de Flamsteed P ring, in het zuidelijk gedeelte van Oceanus Procellarum, werd een ver verwijderd rotsblokkenveld gefotografeerd dat enig verwantschap vertoont met de scherp begrensde rotsblokkenvelden op de mareruggen. Net als in deze rotsblokkenvelden bestaat het veld in de Flamsteed P ring uit rotsblokken met relatief hoog albedo.National Geographic, October 1966, Surveyor: Candid Camera on the Moon (Homer E. Newell), page 589David M. Harland, Exploring the Moon: the Apollo expeditions (Springer, 1999), page 13 (Surveyor 1)
Cirkelvormige, ellipsvormige, en boogvormige mareruggen
Lamont In het westzuidwestelijk gedeelte van Mare Tranquillitatis is de vrij opvallende elliptische formatie Lamont met diameter 75 kilometer te vinden, bestaande uit een stelsel concentrisch gevormde mareruggen. De benaming Lamont is afkomstig van de selenografen Johann Nepomuk Krieger (1865-1902) en Rudolf König (1865-1927), en is vernoemd naar de Schots-Duitse astronoom Johann von Lamont (1805-1879). Lamont is het eerste stelsel mareruggen dat vernoemd werd naar een persoon, zonder bijkomende verwijzing naar het type oppervlakteformatie (dorsa: mareruggen). De beste omstandigheden om de formatie Lamont m.b.v. een telescoop waar te nemen zijn kort na de lokale zonsopkomst op het maanoppervlak (ochtendterminator) en kort voor de lokale zonsondergang (avondterminator). Het centrum van de formatie Lamont bevindt zich op 130 kilometer ten noorden van de landingsplaats van Apollo 11.
Lambert R In het centrale gedeelte van Mare Imbrium, net ten zuiden van de geprononceerde inslagkrater Lambert en ten noorden van het komvormige kratertje Pytheas N, bevindt zich een cirkelvormige of ringvormige formatie bestaande uit mareruggen en lage langwerpige heuvels.NASA SP-362: Apollo Over The Moon, a view from orbit, Chapter 4: The Maria (Part 3), Figure 83: Southeastern section of Lambert R. Gearchiveerd op 27 juni 2022. Deze formatie kreeg van de Internationale Astronomische Unie (IAU) de aanduiding Lambert R.
Damoiseau G ellips Ten zuidzuidwesten van de komvormige krater Damoiseau G in Oceanus Procellarum bevindt zich een ellipsvormige formatie opgebouwd uit mareruggen waarvan het zuidoostelijk gedeelte, nabij de komvormige krater Damoiseau Ga, een aantal lage heuvels bevat. De diameter van deze ellipsvormige formatie meet ongeveer 100 kilometer. In het centrum van deze ellips is een kleine naamloze heuvel te vinden met diameter 2 kilometer. Mits gunstige verlichting (lokale zonsopkomst, ochtendterminator) kan dit heuveltje, alsook het ellipsvormig stelsel mareruggen, waargenomen worden met behulp van amateurtelescopen.
Reiner R Ten zuidzuidwesten van de geprononceerde krater Reiner in Oceanus Procellarum, of ongeveer halfweg tussen de kraters Hermann en Reiner, bevindt zich de spookkrater Reiner R bestaand uit een cirkelvormig stelsel mareruggen met twee langwerpige heuvels die mits enige verbeelding doet denken aan de vorm van een koptelefoon. De twee vrij gemakkelijk waarneembare heuvels dienen als hulpmiddel om geheel Reiner R op te sporen met een telescoop. De diameter van Reiner R bedraagt ongeveer 40 kilometer.
Posidonius γ ring (Posidonius gamma ring) Ten zuidwesten van de walvlakte Posidonius, in het oostelijk gedeelte van Mare Serenitatis, bevindt zich een ringvormige formatie bestaande uit de noordelijkste uitlopers van het geprononceerde stelsel mareruggen Dorsa Smirnov, waarop tevens het inslagkratertje Posidonius γ (Posidonius gamma) met hoog albedo te vinden is. De diameter van de ringvormige formatie is te vergelijken met deze van de walvlakte Posidonius. Deze ring is afgebeeld op kaart B3 van System of Lunar Craters (SLC).System of Lunar Craters (SLC), Chart B3. Gearchiveerd op 25 januari 2021.
Jansen R Ten noorden van de ondiepe en relatief vlakke krater Jansen in Mare Tranquillitatis bevindt zich de formatie Jansen R, opgebouwd uit een ellipsvormige marerug met het voorkomen van een uiterst vlakke spookkrater. De diameter van Jansen R bedraagt 25 kilometer. Net ten oostzuidoosten van Jansen R is een naamloze spookkrater met diameter 8 kilometer te vinden.NASA SP-362, Apollo Over The Moon: a view from orbit, Chapter 7: Unusual features (Part 2), Figure 244: Jansen R. Gearchiveerd op 30 november 2021.
Dorsa Barlow ring Ten zuidwesten van het Gardner Megadome Complex en ten noordoosten van het systeem van mareruggen Dorsa Barlow in het noordoostelijk gedeelte van Mare Tranquillitatis, bevindt zich een spookkrater opgebouwd uit een cirkelvormige marerug. De diameter van deze ring bedraagt 18 kilometer, de locatie is 15° Noord / 32° Oost.
Halve ellips ten noordwesten van Harding Ten noordwesten van de geprononceerde inslagkrater Harding en net ten zuiden van de sterk verweerde walvlakte Repsold C in het noordelijke gedeelte van Oceanus Procellarum bevindt zich een verzameling naamloze mareruggen, met op één der knooppunten ervan een ellipsvormig systeem met onderbreking in de noordelijke helft. De diameter van deze halve ellips meet 45 kilometer.
Boogvormige marerug in Ancient Newton Net ten zuiden van de walvlakte Plato in het noordelijkste gedeelte van Mare Imbrium is de formatie Ancient Newton te vinden,Ancient Newton. Gearchiveerd op 26 april 2023. bestaande uit een vlak cirkelvormig gebied begrensd door een boogvormige marerug (de oostelijke, zuidoostelijke, en zuidelijke gedeelten van de cirkelvormige begrenzing), de heuvelberg Pico (het zuidzuidwestelijk gedeelte), het komvormige kratertje Pico G (het zuidwestelijk gedeelte), een heuvelberg behorend tot Montes Teneriffe (het westelijk gedeelte), en een boogvormig hooglandsegment net ten zuiden van de walvlakte Plato (de noordelijke en noordoostelijke gedeelten). Ancient Newton dankt zijn naam aan de Duitse selenograaf Johann Hieronymus Schröter die deze formatie de benaming Newton gaf. Latere selenografen verplaatsten de naam Newton naar een krater omstreeks de zuidpool van de maan. Ervaren maanwaarnemers zoals Patrick Moore bleven de cirkelvormige formatie ten zuiden van Plato Ancient Newton noemen. De diameter van Ancient Newton is dezelfde als die van de walvlakte Plato.
De westelijke mareruggen van Ancient Thebit De treinspoor-achtige Rupes Recta (W.R.Birt's Railway) in het zuidoostelijk gedeelte van Mare Nubium is omringd door de restanten van een sterk verweerd inslagbekken waarvan de oostelijke rand het best herkenbaar is. In deze oostelijke rand bevindt zich de prominente inslagkrater Thebit. De westelijke rand van dit inslagbekken is mits enige verbeelding terug te vinden in een enigszins boogvormig stelsel mareruggen, hetgeen het geheel een min of meer cirkelvormige indruk geeft. De Amerikaanse vulkaandeskundige en selenoloog Charles A. Wood gaf dit inslagbekken de benaming Ancient Thebit. De aanduiding van dit inslagbekken is te vinden op kaart D6 van System of Lunar Craters (SLC).System of Lunar Craters (SLC), Chart D6. Gearchiveerd op 25 juli 2019.
Cirkelvormige formatie rond Cavalerius F De komvormige krater Cavalerius F aan de westelijke begrenzing van Oceanus Procellarum is omhuld door de restanten van een cirkelvormige formatie met diameter 80 kilometer. Op het zuidelijk gedeelte van deze cirkelvormige formatie bevindt zich Planitia Descensus, aldus genoemd omdat daar de Russische onbemande lander Loena 9 is terecht gekomen. Het oostelijk gedeelte van de cirkelvormige formatie bestaat uit een naamloze boogvormige marerug. De westelijke, zuidwestelijke, en zuidelijke gedeelten bestaan uit heuvels en lage bergen. Het noordnoordoostelijk gedeelte ontbreekt echter.
Dorsum Termier ring In het zuidelijkste gedeelte van Mare Crisium bevindt zich Dorsum Termier met tegen de zuidelijke rand van het basin een perfect cirkelvormig systeem van mareruggen.LROC Post 166: Ghost crater in southern Mare Crisium. Gearchiveerd op 26 mei 2023. De diameter van dit systeem bedraagt 15 kilometer. Dit systeem mag echter niet verward worden met de halfcirkelvormige kraterrestant ten noordoosten van de nabijgelegen krater Shapley.
Ring ten oostzuidoosten van Krafft U Op een 40 tal kilometer ten oostzuidoosten van het komvormige kratertje Krafft U in Oceanus Procellarum bevindt zich aan de zuidelijke uitloper van een naamloze marerug ten zuidoosten van de geprononceerde inslagkrater Seleucus een ring met diameter 5 kilometer. Deze ring vormt een vlak cirkelvormig plateau in de marerug. Daar de diameter van dit cirkelvormig plateau slechts 5 kilometer bedraagt, en het zonlicht vrij vlak over betreffend gebied moet schijnen om de talrijke oneffenheden zichtbaar te maken, is deze formatie uiterst moeilijk op te sporen met behulp van telescopen. De beste manier om deze formatie te bestuderen is het aanwenden van de online ACT-REACT QuickMap, samengesteld uit hogeresolutiefoto's afkomstig van de Lunar Reconnaissance Orbiter.
Ruitvormige marerug met afgeronde hoeken ten westen van Lippershey Net ten westen van de komvormige krater Lippershey in het zuidelijk gedeelte van Mare Nubium is een ruitvormige marerug met afgeronde hoeken te vinden. De diameter van de ruitvorm bedraagt ongeveer 20 kilometer. De krater Lippershey zelf bevindt zich binnen de oostelijke hoek van de ruit. Net ten oostnoordoosten van Lippershey en de ruit ligt een cirkelvormig plateau met diameter 5 kilometer. Dit cirkelvormig plateau neemt deel uit van een naamloze onopvallende marerug.
Kepler D ring Ten westen van de geprononceerde inslagkrater Kepler in Oceanus Procellarum zijn de restanten te vinden van een sterk verweerde ringvormige walvlakte waarvan slechts een aantal heuvelbergen en een boogvormige marerug bewaard zijn gebleven. De westzuidwestelijke begrenzing van deze walvlakte is geheel verdwenen maar de onvolledige krater Kepler D bepaalt op een plaatsvervangende manier de positie ervan. De boogvormige marerug is te vinden in het oostnoordoostelijke gedeelte van de ring. Deze onvolledige ringvormige formatie staat aangeduid op kaart E4 van SLC (System of Lunar Craters), maar heeft nooit een eigen naam of letter gekregen. De diameter ervan is ongeveer het dubbele van krater Kepler.
Uiterst dunne mareruggen
Ten noorden van Herigonius