thumb|De toonladder E-majeur E-majeur, E grote terts ,E-groot of Mi groot (afkorting: E) is een toonsoort met als grondtoon e. E-majeur is tevens de naam van het akkoord op de eerste trede van de E-toonladder.
De toonladder De voortekening telt vier kruisen: fis, cis, gis en dis. Het is de parallelle toonaard van cis-mineur.
Het akkoord Het akkoord "E-majeur", e-gis-b, bestaat uit de eerste (prime), de derde (grote terts) en de vijfde (kwint) toon van (de grote drieklank) op de eerste trede van de E-toonladder. Naast deze zg. grondligging (symbool: "EI") zijn allerlei omkeringen en verdubbeling van deze tonen mogelijk. Naast het symbool in de muziektheorie "EI" zijn praktisch gangbare symbolen voor het E-majeurakkoord: "E", "EM" of "Emaj".
Bekende werken in E-majeur Das wohltemperierte Klavier (prelude en fuga nr. 9) - Johann Sebastian Bach De vier jaargetijden: La primavera (1723) - Antonio Vivaldi Veertien van de 104 symfonieën van Joseph Haydn: 11, 12, 16, 22, 29, 36, 43, 55, 74, 76, 84, 91, 99 en 103 Ouverture tot Tannhäuser (1842-1845) - Richard Wagner Symfonie nr. 7 (1881-1883) - Anton Bruckner Kamersymfonie nr. 1 (1906) - Arnold Schönberg Klarinetconcert van Carl Nielsen gebruikt E-majeur en F-majeur afwisselend, F-majeur wint aan het eind. fantaisie impromitu van chopin
Zie ook E-akkoorden
Categorie:Toonsoort Categorie:Akkoord