Hugo Christiaan Hamaker (23 maart 1905, Broek op Langedijk - 7 september 1993, Eindhoven) was een Nederlands fysicus, naar wie de Hamakertheorie is genoemd, die de vanderwaalskracht tussen grotere objecten dan moleculen beschrijft. Zijn publicatie uit 1937 is vaak geciteerd.
De Hamakertheorie berekent de totale Vanderwaalskrachten door alle individuele moleculaire interacties tussen twee lichamen bij elkaar op te tellen. De sterkte van deze interactie wordt uitgedrukt in de zogenaamde Hamaker-constante. De theorie is cruciaal voor het begrijpen van de stabiliteit van Colloïden (zoals melk of verf) en de hechting van nanodeeltjes.
Hamaker promoveerde 1934 aan de Universiteit Utrecht bij Leonard Ornstein op de dissertatie Reflectivity and Emissivity of Tungsten; with a Description of a New Method to Determine the Total Reflectivity of Any Surface in a Simple and Accurate Way. Van 1934 tot 1967 was hij werkzaam aan het Philips Natuurkundig Laboratorium in Eindhoven. In 1960 werd hij benoemd tot hoogleraar aan de Technische Universiteit Eindhoven.
Literatuur Hamaker, H. C. (1937): The London – van der Waals attraction between spherical particles. Physica 4(10), 1058–1072. North Dakota State University Genealogy Project Joan Keen Obituary: Hugo Christian Hamaker (1905-93) Journal of the Royal Statistical Society. Series A (Statistics in Society), Vol. 157, No. 3 (1994), pp. 500-501. Mysels & Scholten, HC Hamaker, more than an equation, Langmuir 1991, 7, 209-211
Categorie:Nederlands natuurkundige Categorie:Hoogleraar aan de Technische Universiteit Eindhoven Categorie:20e-eeuws natuurkundige