In de theoretische natuurkunde, en meer specifiek in de deeltjesfysica, is isospin, sterke isospin of isobarische spin een kwantumgetal, dat met de sterke kernkracht is verbonden. Isospin is van isotopische spin afgeleid, maar dat is verwarrend, aangezien twee isotopen van een atoomkern een verschillende aantal nucleonen hebben. Rotaties van isospin houden in contrast daarmee hetzelfde aantal nucleonen. Kernfysici geven de voorkeur aan isobarische spin, een woord dat een duidelijkere betekenis heeft. Isospinsymmetrie is een deelverzameling van de smaaksymmetrie, die algemener wordt gezien in de krachten die tussen baryonen en mesonen optreden. Isospinsymmetrie blijft een belangrijk begrip in de deeltjesfysica. Historisch gezien heeft een grondig onderzoek van deze symmetrie rechtstreeks geleid tot de ontdekking en het begrip van quarks en de ontwikkeling van de Yang-Mills-theorie.
Werner Heisenberg voerde in 1932 een nieuw begrip in om een verklaring te geven voor de kracht die er tussen de protonen in een atoomkern optreden en het recent door James Chadwick ontdekte neutron,. Über den Bau der Atomkerne, 1932. in Zeitschrift für Physik 77, 1-2, blz 1-11 maar gaf het nog geen naam. Zijn model had gelijkenis met het bindingsmodel van H2+, waarbij een enkel elektron door twee waterstof-protonen wordt gedeeld. Zijn theorie had enkele hiaten, de opmerkelijkste was zijn verkeerde voorspelling van de sterke bindingsenergie van He+2, van het alfadeeltje.
De gelijke behandeling van het proton en neutron zorgde ervoor dat kon worden aangetoond dat deze deeltjes zich bijna gelijkwaardig aan elkaar binden. Eugene Wigner gebruikte Heisenbergs idee in een artikel waarin hij voor het eerst de isotopische spin noemde om aan te geven hoe het idee met de spin overeen kwam.. On the Consequences of the Symmetry of the Nuclear Hamiltonian on the Spectroscopy of the Nuclei, 1937. in Physical Review 5, 2, blz 106-119
Categorie:Deeltjesfysica