Live at Carnegie Hall is een livealbum van de Britse muziekgroep Renaissance.
Geschiedenis Na Turn of the Cards viel Renaissance pas echt in de smaak binnen de liefhebbers van progressieve rock. Zij kregen de gelegenheid (minstens) een drietal concerten te geven in de Carnegie Hall in New York. Zij speelden daar op 20, 21 en 22 juni 1975, begeleid door (leden van) het New York Philharmonic Orchestra. Het album is opgenomen nadat ze uit de studio kwamen voor hun internationale topalbum Scheherazade and other stories. Het album is een unicum; het was de enige dubbelelpee die verscheen op het BTM Records-label, dat snel failliet zou gaan. Daarnaast bevat het album geen drumsolo zoals gebruikelijk is binnen de progressieve rock, maar wel een solo van de basgitaar in Ashes Are Burning.
Musici Annie Haslam – zang Jon Camp – basgitaar, zang, eerste stem op "The Sultan" -deel Scheherazade Michael Dunford – akoestische gitaar, zang John Tout – toetsinstrumenten, zang Terence Sullivan – slagwerk, percussie, zang Tony Cox – orkestarrangementen
Composities Alle van Dunford-Betty Thatcher-Newsinger, behalve waar aangegeven:
Cd 1 "Prologue" (Dunford) - 8:10 (foutief toegeschreven aan Dunford-Thatcher) "Ocean Gypsy" - 7:13 "Can You Understand?" - 10:44 "Carpet of the Sun" - 3:47 "Running Hard" - 10:03 "Mother Russia" - 10:22
Cd 2 "Song of Scheherazade" (Camp-Dunford-Thatcher-Tout) - 29:20 "Ashes Are Burning" - 22:59
Nasleep Het werd destijds gezien de goede geluidskwaliteit in de categorie betere live-albums. Het werd vergeleken met andere livealbums binnen de progressieve rock zoals Yessongs van Yes, Welcome back my friends to the show that never ends – Ladies and gentlemen van Emerson, Lake & Palmer, Two for the Road van Kansas en Seconds Out van Genesis. Een enkeling merkte op dat de plaats van opnamen Carnegie Hall eigenlijk boven dit soort concerten/optredens hoorde te staan.
De oorspronkelijke geluidskwaliteit kon niet verhinderen dat er bij heruitgaven (onder meer 1994, 1995 en 2019) verder aan het geluid gesleuteld werd. In IO Pages van september 2019 het aantal sporen waarop de originele opnamen werden vastgelegd (vermoedelijk acht) daartoe eigenlijk geen ruimte toe gaven. De versie van 2019 via Esoteric Recordings zou Haslam iets meer naar voren gemixt hebben, maar dan vooral op detailniveau. Wel werd het livealbum uitgebreid tot een 3-CD waarbij er BBC-opnamen etc. bijgevoegd werden.
In 2026 keek Progwereld nog eens terug op een serie livealbums uit de jaren zeventig, waarbij de geluidskwaliteit sterk verbeterd was ten opzichte van de jaren daarvoor. Alhoewel er later meerdere livealbums van Renaissance werden uitgegeven werd het ook toen gebruikt om vergelijkingen te maken tussen de stem van Haslam in 2015 (toen 68 jaar) en 1975. Het werd als voorbeeld gezien van de symfonische rock, een genre binnen de progressieve rock met orkest(instrumenten). Op Progarchives wordt dit livealbum hoog gewaardeerd (4,36 uit 6).Progarchives (geraadpleegd 17 september 2026)
Categorie:Muziekalbum uit 1976 Categorie:Muziekalbum van Renaissance Categorie:Muziekalbum uitgegeven door Esoteric Recordings Categorie:Livealbum