Golden Earring (tot in 1969 The Golden Earrings) was een Nederlandse rockband onder het label Red Bullet. De groep werd opgericht in 1961 en was vlak voor de opheffing in 2021 de oudste nog bestaande rockband van Nederland.Samen met de ook in 1961 opgerichte band Bintangs, maar daarvan wisselde de bezetting sterker. Het was op dat moment tevens een van de langst bestaande bands ter wereld. Golden Earring heeft internationaal succes gehad met de hits Back Home, Radar Love, Twilight Zone en When the Lady Smiles, en hun albums Moontan en Cut.
Achtergrond Als een van de weinige Nederlandse bands heeft Golden Earring internationaal succes gehad. De band heeft wereldwijd miljoenen albums verkocht en genoot in de jaren zeventig en tachtig van de twintigste eeuw een internationale sterrenstatus, met name in de Verenigde Staten. Golden Earring heeft meer dan dertig gouden en platina albums.
De band stond in totaal 389 weken in de Nederlandse Top 40 en is daarmee de succesvolste Nederlandse band in die lijst. In de Single Top 100 en voorgangers heeft de groep 60 hits behaald.Dit wil zeggen: de publieke hitlijst vanaf 1965: Parool Top 20 (1965–1969), Hilversum 3 Top 30 (1969–1974), Nationale Hitparade (1974–1993), Mega Top 50(1993–2004) en Single Top 100 (2004–heden). Bron: http://www.dutchcharts.nl. Met vijf hitnoteringen in de Amerikaanse Billboard Hot 100 is Golden Earring de succesvolste Nederlandse act in Amerika, met Twilight Zone behaalden ze in 1982 zelfs een nummer 1-hit in de Billboard Mainstream Rock Tracks. In totaal belandden zes singles en acht albums in de toonaangevende lijsten van Billboard. De band legde tien uitgebreide tournees door Noord-Amerika af en vijf door Groot-Brittannië. Ook op het vasteland van Europa werd vaak getoerd, met name in Duitsland, waar de groep voor het laatst in 1990–1991 toerde, en nadien onregelmatig optrad.
Golden Earring was een van 's werelds oudste rockbands. De laatste bezetting was non-stop actief tussen 1970 en 2021, een nagenoeg uniek feit in de internationale rockwereld. In 2009 maakte Golden Earring zijn comeback in Engeland met concerten in Ipswich en Londen. Zomer 2011 werd het nieuwste album van de band live opgenomen in Londen, met producer Chris Kimsey. In oktober 2011 bracht TNT Post een speciale postzegel uit ter gelegenheid van het vijftigjarig bestaan van de band, en was er een tentoonstelling in het Haags Historisch Museum. In 2011 was het precies een halve eeuw geleden dat de voorloper van de Golden Earring werd opgericht, alhoewel de band liever 1965 als hun oprichtingsjaar ziet, omdat toen hun eerste single Please go uitkwam.
Bezetting Voormalige leden van de Golden Earring zijn: Barry Hay – zang, gitaar, dwarsfluit (1967–2021, 2026) Cesar Zuiderwijk – drums, effecten (1970–2021, 2026) George Kooymans – gitaar, zang (1961–2021) Rinus Gerritsen – basgitaar, contrabas, mondharmonica, toetsen, effecten (1961–2021, 2026) Fred van der Hilst – drums, percussie (1962–1965) Hans van Herwerden – gitaar (1962–1963) Peter de Ronde – gitaar (1963–1966) Frans Krassenburg – zang (1964–1967) Jaap Eggermont – drums, percussie (1965–1969) Sieb Warner – drums, percussie (1969–1970) Eelco Gelling – gitaar (1973–1975, 1976–1978) Robert Jan Stips – keyboard, synthesizer (1974–1976, 1977–1978, 1980, 1982, 1986) Bertus Borgers – saxofoon (1973–1976) John Lagrand – mondharmonica (1979)
Tijdlijn
Biografie Beginperiode (1961–1965) In 1961 besluiten de dertienjarige George Kooymans (gitaar) en zijn vijftienjarige buurjongen Rinus Gerritsen (basgitaar) een band te beginnen. Een andere vijftienjarige buurjongen, Fred van der Hilst, wordt de drummer, de naam van de band wordt: The Tornadoes. Als blijkt dat er in Den Haag al een band bestaat met die naam wordt als bandnaam gekozen voor The Golden Earrings naar een nummer van de Engelse band The Hunters. Begin 1962 komt Hans van Herwerden als ritmegitarist bij de band. Optredens op scholen en dansavonden in Den Haag volgen. De band speelt in de periode 1962–1963 voornamelijk covers van The Shadows en The Ventures. Eind 1963 verlaat Hans van Herwerden de band en wordt opgevolgd door Peter de Ronde en in de zomer van 1964 komt Frans Krassenburg als leadzanger bij de band. Drummer Jaap Eggermont vervangt in de zomer van 1965 Fred van der Hilst.
Nationale doorbraak (1965–1968) In mei 1965 worden The Golden Earrings geboekt door Jacques Senf voor een optreden in Club 192. Freddy Haayen raakt op slag geïnteresseerd in de groep, die inmiddels het pad van de Beatles bewandelt en weet een plaatopname te regelen bij platenmaatschappij Polydor waar hij op dat moment stage loopt. Just Ear-rings wordt zo het eerste popalbum opgenomen door een Nederlandse band. De bands eerste single Please go wordt in september 1965 een top 10-hit. Naast de onvoorwaardelijke steun van manager Haayen is de rol van Veronica-diskjockey Willem van Kooten (alias Joost den Draaijer) niet te onderschatten. Voor de opnamen van opvolger That day maken de bandleden met de veerboot een trip naar Londen, waar de Earrings in de Pye Studios een opnamedag geboekt hebben, uit onvrede met de Nederlandse studio's destijds en omdat de manager niet vies is van een stunt. Zo wordt That day het eerste Nederlandse popnummer dat in het Verenigd Koninkrijk wordt opgenomen. De single wordt in 1966 onthaald als een sensatie; meteen na thuiskomst verschijnen The Golden Earrings op televisie bij Willem Duys in zijn populaire praatprogramma Voor de vuist weg. Niets wordt aan het toeval overgelaten om ervoor te zorgen dat de hoogste plaats in de hitparade bereikt zal worden. Enkel tegengehouden door Michelle van The Beatles komt het nummer niet op nummer een in de Top 40. In datzelfde jaar 1966 vindt er een concert plaats van The Golden Earrings samen met The Kinks. Een lange reeks hits volgt, waaronder In My House (1967), Sound of the Screaming Day (1967), Together We Live Together We Love (1967), I've Just Lost Somebody (1968), de eerste nummer 1-hit Dong-dong-di-ki-di-gi-dong (1968) en Just a Little Bit of Peace in My Heart (1968), een lied dat George Kooymans schreef om zijn gevoelens te vertolken over zijn weggelopen liefde Melanie, zus van Rinus Gerritsen. Overigens zullen Kooymans en Melanie later met elkaar in het huwelijk treden.
Internationaal succes (1969–1977) thumb|The Golden Earrings (1969) In 1968/1969 wordt voorzichtig gekeken naar de ruigere rockmuziek en vooral de komst van Barry Hay, die in 1967 zanger Frans Krassenburg opvolgt, zorgt voor een impuls. Met de verandering van het geluid worden de deuren naar de Verenigde Staten opengezet. Vooral met de tot drie kwartier uitgesponnen Byrds-klassieker Eight Miles High maakt Golden Earring (inmiddels zonder 's') indruk in de Verenigde Staten, waar in 1969 getoerd wordt van de oostkust naar de westkust. Janis Joplin gaat voor de band op haar knieën in The Fillmore West in San Francisco waar de Golden Earring furore maakt. Vooral de basgitaarsolo van Rinus Gerritsen baart veel opzien en geeft aanleiding tot een poging van Jimi Hendrix Rinus te rekruteren voor zijn band The Jimi Hendrix Experience.
De nieuwe Earring is al te horen op de dubbelelpee On the Double (1968), de acid-plaat Eight Miles High (1969), en de singles Where Will I Be (1969) en Another 45 Miles (1969). Drummer Eggermont is intussen vervangen door Sieb Warner, die in 1970 op zijn beurt het veld moet ruimen voor Cesar Zuiderwijk. Nu is de viermansformatie compleet. Op 18 mei 1970 treden ze op tijdens de eerste editie van het popfestival Pinkpop te Geleen. De echte muzikale kentering komt met de single Back Home in 1970. De single slaat enorm aan en staat op nummer 1 in de jaarlijst van de Hilversum 3 Top 30. Op dezelfde leest krijgt de band hits met Holy Holy Life (1971), het psychedelisch getinte nummer She Flies on Strange Wings (1971), Buddy Joe (1972) en Stand By Me (1972). In 1972 toert Golden Earring door Europa in het voorprogramma van The Who. Deze ontwikkeling draagt bij tot Radar Love, uitgebracht op Track, het platenlabel van The Who.
Radar Love en de elpee Moontan (1973) forceren de internationale doorbraak van de groep in Europa; in het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten krijgt de band vaste voet aan de grond. Moontan wordt zelfs goud in Amerika. Intensief wordt er getoerd met bands als Kiss en Aerosmith in het voorprogramma, en er zijn gezamenlijke optredens met Santana, Rush, Led Zeppelin, The Who, Ted Nugent, ZZ Top en Lynyrd Skynyrd, Eric Clapton, Pink Floyd en verschillende andere grote namen uit de muziekwereld. thumb|Leadgitarist George Kooymans in 1974 In eerste instantie wordt alles gefixeerd op de consolidatie van het Amerikaanse succes. Om het volle geluid van het album op het podium te kunnen reproduceren wordt eind 1974 toetsenist Robert Jan Stips aangetrokken. Met hem maakt de groep de albums Switch (1975) en het pretentieuze To the Hilt (1976). Hij wordt in de zomer van 1976 vervangen door gitarist Eelco Gelling, die prominent aanwezig is op de gitaarplaat Contraband (1976) en excelleert op Live (1977). Zowel Gelling als Stips geven later te kennen de Earring verlaten te hebben, omdat de band het beste fungeert als kwartet.
Terugval (1978–1981) De band past het imago aan en verandert zowel qua kleding- als muziekstijl. Opvolgers van Radar Love worden singles als Ce soir (1975), Sleepwalkin' (1976) en Bombay (1976), maar deze scoren minder hoog in de muzieklijsten. De band weet zijn positie in de Verenigde Staten niet uit te bouwen en verliesgevende tournees ondermijnen de motivatie. Gehuurde limousines blijken voor eigen kosten van de band te komen, die daar jaren later nog de financiële gevolgen van ondervindt. Het door sterproducer Jimmy Iovine begeleide album Grab It for a Second (1978) wordt een teleurstelling, wat voor Eelco Gelling reden is om de band te verlaten. De populariteit van de groep neemt af. Het nummer Weekend Love (1979) weet hierin geen kentering te brengen. In tijden van punk en new wave vallen de albums No Promises...No Debts (1979) en Prisoner of the Night (1980) net als het live-dubbelalbum 2nd Live (1981) uit de toon. De muziek lijkt in Amerika niet passend in de daar heersende mode en wordt niet opgepikt door platenmaatschappijen of radiostations en komt niet terecht bij het publiek. De bandleden besluiten te stoppen met de Golden Earring.
Hernieuwde populariteit (1982–1985) Net op het moment dat de band na 20 jaar wil stoppen, maakt Golden Earring in 1982 een comeback met de single Twilight Zone en de elpee Cut. De titel Cut duidt op de kreet uit de televisie- en filmwereld, waar de regisseur "cut" roept bij het einde van de opname van een scène. Het album is bedoeld als afscheidsplaat, een final "cut" voordat het doek definitief zal vallen. Tijdens een emotionele vergadering thuis bij manager Freddy Haayen vraagt deze de band om niet zomaar het bijltje erbij neer te gooien, maar eruit te gaan met een knaller van een plaat, als laatste statement. Alle vier de leden van Golden Earring zullen twee nummers schrijven voor deze laatste plaat, die dan snel klaar zal zijn. George heeft het nummer Twilight Zone nog op de plank liggen voor zijn soloalbum, maar besluit dat het wel makkelijk is om te gebruiken voor het laatste Earringalbum.
In Amerika slaat de plaat aan en wordt hij een top 10-hit. In de Billboard Hot 100 komt het nummer op nummer 10; in de Billboard Mainstream Rock Tracks op nummer 1. De begeleidende videoclip van Dick Maas wordt veel vertoond op MTV America, die net gestart is met uitzenden. Het is een van de eerste videoclips in zijn soort, en mede door het succes ervan op televisie en inspanningen van manager Freddy, die als plugger de plaat bij allerlei radiostations en dj's promoot, wordt Twilight Zone de tweede Amerikaanse Earringhit. Een succesvolle tournee door de Verenigde Staten is het gevolg en niemand die meer aan stoppen denkt.