Louis-Étienne Ernest Rey (Marseille, 1 december 1823 – Le Lavandou, 15 januari 1909) was een Frans componist en muziekcriticus. Hij gebruikte het pseudoniem Ernest Reyer.
Levensloop thumb|140px|left|De jonge Ernest Reyer Reyers vader, een notaris, was niet blij met de wens van zijn zoon om muziek te studeren. Hij stuurde hem naar een familielid in Algiers, omdat hij van mening was dat hij daar geen muziek kon studeren en in praktijk brengen. Hij bereikte het tegendeel, omdat Ernest de klankwereld van het Oriënt met zijn eigen geringe theoretische kennis gebruikte om zijn eerste compositiepogingen te ondernemen. In Algiers werd zelfs een mis voor een feestdag van hem uitgevoerd.
Hij zette door en kwam terug naar Parijs, waar hij bij zijn tante Louise Farrenc woonde, die zelf componiste en pianolerares aan het conservatorium was. Zij zag erop toe, dat hij met zijn compositiestudies vooruit kwam. In Parijs kwam hij in contact met Félicien César David, die als eerste exotische elementen in de Franse muziek verwerkte. Hij maakte ook kennis met Gustave Flaubert, de chansonnier Dupont en Théophile Gautier. Om te kunnen leven schreef hij kritieken en artikelen voor verschillende dagbladen en magazines. Vanaf 1866 was hij bibliothecaris aan de Opéra de Paris.
In 1850 schreef hij een symfonisch koorlied Le Selam, dat in het Théâtre Italien in première ging. In 1854 schreef hij de muziek voor de opera-eenakter Maître Wolfram op een libretto van Joseph Mery en Théophile Gautier. Deze opera trok de aandacht van Hector Berlioz. Hierop volgde het ballet Sacountalâ op een libretto van Théophile Gautier. Het werk werd 24 keer in 1860 uitgevoerd. In 1861 volgde zijn opéra comique La Statue in drie aktes op een libretto van Michel Carré en Jules Barbier naar Duizend-en-één-nacht. Dit werk werd meer dan 60 maal uitgevoerd.
In 1862 werd hij benoemd tot Ridder in het Franse Legioen van Eer. In hetzelfde jaar ging zijn opera Erostrate in Baden-Baden in première. Op 11 november 1876 werd hij lid van de Académie des Beaux-Arts. Zijn hulde aan Richard Wagner is vooral zijn opera Sigurd, die in 1884 in de Koninklijke Muntschouwburg te Brussel in première ging. Zijn grootste succes werd de opera Salammbô, die in 1890 eveneens in Brussel van start ging.
Composities Werken voor orkest Marche tzigane
Werken voor harmonieorkest Salammbô, fantasie uit de opera Sigurd, selectie van de bekendste melodieën uit de opera
Muziektheater Opera's Voltooid in titel aktes première libretto 1854 Maître Wolfram 1 akte 20 mei 1854, Parijs, Théâtre Lyrique Joseph Méry, Théophile Gautier 1861 La Statue 3 aktes 11 april 1861, Parijs, Théâtre Lyrique Michel Carré, Jules Barbier 1862 Erostrate 2 aktes augustus 1862, Baden-Baden Joseph Méry, Emilio Pacini Au port 1 bedrijf niet uitgevoerd Jules Ruelle, Gaston Escudieer 1883 Sigurd 4 aktes, 9 taferelen 7 januari 1884, Brussel, Koninklijke Muntschouwburg Camille du Locle, Alfred Blau 1890 Salammbô 5 aktes 10 februari 1890, Brussel, Koninklijke Muntschouwburg Camille du Locle naar Gustave Flaubert
Balletten Voltooid in titel aktes première libretto choreografie 1858 Sacountalâ 2 aktes 1858, Parijs Théophile Gautier
Vocale muziek 1848: Chœur des buveurs et chœurs des assiégés 1850: Le Sélam voor gemengd koor en orkest 1861: Chant des paysans (pour Les Volontaires de 1814) - tekst: V. Séjour 1865: L'Hymne du Rhin - tekst: Joseph Méry 1874: La Madeleine au désert uit het ballet Sacountalâ - tekst: Alfred Blau 1884: Tristesse - tekst: Ed. Blau 1892: L'Homme - tekst: G. Boyer Trois sonnets - tekst: Camille du Locle
Publicaties Quarante ans de musique, Publiees avec une preface et des notes par Emile Henriot, Paris: Calman-Levy, 1909, 433 p.
Bibliografie
François-Joseph Fétis: Biographie Universelle des Musiciens et bibliographie générale de la musique, Paris: Firmin-Didot et Cie., 1881-89, 8 vols. Supplement et complement. 2 vols, ; heruitgave 2006, Adamat Media Corporation, (paperback), (hardcover) Celsa Alonso González: La cancion lirica espanola en el siglo XIX, Madrid: Ediciones del Instituto Complutense de Ciencias Musicales (ICCMU) (Colección Música Hispana. Textos. Estudios / Madrid, 1998), 555 p., Wolfgang Suppan, Armin Suppan: Das Neue Lexikon des Blasmusikwesens, 4. Auflage, Freiburg-Tiengen, Blasmusikverlag Schulz GmbH, 1994, Paul E. Bierley, William H. Rehrig: The heritage encyclopedia of band music : composers and their music, Westerville, Ohio: Integrity Press, 1991, Marie-Claire le Moigne-Mussat: Musique et société à Rennes aux XVIIIe et XIXe siècles, Genève: Editions Minkoff, 1988, 446 p., Theo Hirsbrunner: Ernest Reyer, ein Komponist zwischen Meyerbeer und Wagner, Wagnerliteratur - Wagnerforschung. Mainz 1985. S. 109-113. Georges Favre: Musiciens mediterraneens oublies, Paris: La Pensee Universelle, 1985, Christian Doumet, Claude Pincet: Les musiciens français, Rennes: Editions Ouest France, 1982, 438 p. Stephane Wolff: L'opera au Palais Garnier (1875-1962) - Les oeuvres, les interpretes ..., Paris: L'Entr'acte, 1962, 565 p. Jean Godefroy-Demombynes: Histoire de la musique française, 1943, 431 p. L. Bethleem: Les opéras, les opéras-comiques et les operettes, Paris: Editions de la "Revue des Lectures", 1926, 573 p. F. Koritke: Ein Tonkünstlerheim auf dem Hochfeld. - Ernest Reyer a la Ferme Morel, 1864 - 1871, Elsassland. Lothringer Heimat.3, 1923, 367-368. Julien Tiersot: Un demi-siècle de musique française : entre deux guerres 1870-1917, Paris: Libraire Felix Alcan, 1918 P. Suiter: Ernest Reyer [died] (1822-1909), Elsass-lotheringische Gesang- und Musikzeitung. 2, 1908/09, 86. Felix Clement: Les musiciens celebres depuis le seizieme siècle jusqu'a nos jours, Paris: Librairies Hachette, 1878 Alexis Rostand: La musique à Marseille : essais de litterature et de critique musicales, Paris: Sandoz et Fischbacher, 1874, 256 p. Gustave Chouquet: Histoire de la musique dramatique en France depuis ses origines jusqu'a nos jours, Paris: Librairie Firmin Didot Freres, Fils et Gie, 1873
Categorie:19e-eeuws componist Categorie:Frans componist Categorie:Frans muziekcriticus