Het mineraal altaïet is een lood-telluride met de chemische formule PbTe. Het wordt ook wel, analoog aan de samenstelling, telluurlood genoemd. Volgens de chemische nomenclatuurregels zou de verbinding lood(II)telluride genoemd moeten worden.
Naamgeving en ontdekking De naam is afkomstig van de oorspronkelijke vindplaats: het Altajgebergte in Centraal-Azië. Het mineraal werd in 1845 ontdekt.
Eigenschappen Het tinwitte tot gelige altaïet heeft een kubisch kristalstelsel. Het komt voor als massieve, euhedrale kristallen. De kubische splijting is perfect en het breukvlak vrijwel schelpvormig (conchoïdaal). De hardheid is 2,5 tot 3 op de schaal van Mohs en de relatieve dichtheid bedraagt 8,16 g/cm³.
Het mineraal is noch magnetisch, noch radioactief.
Ontstaan en herkomst Altaïet komt voor in aders met gedegen goud, telluur, andere telluriden en sulfiden, kwarts en dergelijke meer. Het is economisch meestal niet van belang, daar het in de regel slechts in geringe hoeveelheden voorkomt.
Het mineraal wordt op enkele plaatsen ter wereld gevonden: Zyrianovsk (Kazachstan) Price County in Wisconsin (Verenigde Staten) Moctezuma (Mexico) Coquimbo (Chili)
Zie ook Lijst van mineralen
Externe links Mindat.org Webmineral.com
Categorie:Loodhoudend mineraal Categorie:Telluride (mineraal)