thumb|Veroordeling van Ted Bundy Ted Bundy, geboren als Theodore Robert Cowell (Burlington, 24 november 1946 – Florida State Prison, Bradford County, 24 januari 1989), was een Amerikaans seriemoordenaar.
In 1979 werd Ted Bundy na het plegen van een groot aantal moorden uiteindelijk door een rechtbank in de staat Florida ter dood veroordeeld voor de moord op twee studentes in Tallahassee en in 1980 nogmaals voor de moord op een 12-jarig meisje. Hij was toen al tot een gevangenisstraf veroordeeld voor de poging tot ontvoering van een tiener in Utah en werd nog vervolgd inzake de moord op een verpleegkundige in Colorado. Gedurende gevangenschap slaagde hij er tweemaal in te ontsnappen.
Daarnaast was Bundy verdachte in meer dan dertig moordzaken in zeker vijf Amerikaanse staten. Kenmerkend waren zijn mobiliteit en sluwe modus operandi, waarbij hij zich voordeed als hulpbehoevend of zich uitgaf voor politie-, dan wel brandweerman. Hij benaderde zijn slachtoffers vaak in het openbaar en vroeg ze om hulp. Eenmaal bij zijn auto (meestal een Volkswagen Kever) werden ze bewusteloos geslagen, geboeid en meegenomen. Om zijn slachtoffers te kunnen vervoeren haalde hij vaak de passagiersstoel uit zijn auto. Bundy vermoordde zijn slachtoffers meestal op een vooraf gekozen, afgelegen plek. Van een aantal slachtoffers werd slechts de schedel teruggevonden met letsel veroorzaakt door een stomp voorwerp (meestal een breekijzer). Wanneer slachtoffers in een vroeger stadium werden gevonden, vertoonden de lichamen naast schedelletsel ook sporen van wurging en verkrachting. Er zijn slechts enkele gevallen bekend waarin een slachtoffer het overleefde: hetzij door zich meteen hevig te verzetten waardoor zij kon ontsnappen, hetzij doordat Bundy tijdens de moordpoging gestoord werd waardoor hij zich genoodzaakt zag te vluchten.Ted Bundy’s Living Victim Tells Her Story THE LIVING VICTIMS OF TED BUNDY
Vlak voor zijn terechtstelling bekende hij meer dan 30 moorden. De schattingen lopen echter op tot meer dan 100 vrouwen die hij om het leven zou hebben gebracht. Zijn advocate Polly Nelson noemde hem in haar boek Defending the Devil: My Story as Ted Bundy's Last Lawyer, dat in 1994 verscheen, "the very definition of heartless evil".
Biografie Jeugd Ted Bundy werd op 24 november 1946 geboren als Theodore Robert Cowell, de buitenechtelijke zoon van Eleanor Louise Cowell (1924–2012), in het Elizabeth Lund Home for Unwed Mothers, een tehuis voor ongehuwde moeders in Burlington, Vermont. Hoewel op de geboorteakte als vader een zekere Lloyd Marshall vermeld stond, beweerde zijn moeder te zijn verleid door een zeeman met de naam Jack Worthington (in archieven van de marine en koopvaardij is echter geen Jack Worthington terug te vinden). Eleanors familie hechtte weinig geloof aan dat verhaal en er werd vermoed dat Eleanors vader, Sam, de vader was. Hoewel deze geruchten zeer hardnekkig waren, is uit DNA-testen inmiddels gebleken dat Sam niet de biologische vader van Ted was. Ted Bundy-The yearly journal Volume I van Kevin Sullivan Er zijn aanwijzingen dat Eleanor haar zoon de eerste tijd na de geboorte aan zijn lot overliet en terugging naar haar ouders.
Uiteindelijk kwam Ted bij Eleanor en haar ouders in Philadelphia te wonen. Om te voorkomen dat Eleanor als ongetrouwde moeder zou worden nagewezen vertelden haar ouders Ted dat hij hun zoon was en Eleanor zijn oudere zuster. Sam Cowell was een tirannieke man die zijn vrouw en dochter en dieren mishandelde en racistische opvattingen had. Ooit kreeg hij een enorme woede-uitbarsting toen er werd gesproken over wie Teds vader eigenlijk was. Zijn echtgenote was een verlegen en gehoorzame vrouw die last van depressies had en daarvoor geregeld behandeld werd met elektroshocks. Later ontwikkelde ze pleinvrees.
Als kind vertoonde Ted reeds afwijkend gedrag: zijn tante Julia ontwaakte ooit na een middagdutje omringd door keukenmessen met de lemmeten in haar richting. Ted stond naast haar bed en lachte.
In 1950 vertrok Eleanor (die zich vanaf dat moment Louise liet noemen) met Ted naar Tacoma, Washington, in het uiterste noordwesten, om daar bij familie te gaan wonen. Ze ontmoette via de kerk Johnnie Culpepper Bundy (1921-2007), die als kok in een ziekenhuis werkte. Zij trouwden in 1951. Johnnie adopteerde Ted officieel en samen kreeg het echtpaar nog vier kinderen. Ted fungeerde geregeld als oppas voor zijn halfbroers en -zusters.
Hoewel Johnnie Bundy een emotionele band met zijn stiefzoon Ted probeerde op te bouwen bleef deze op afstand. Ted voelde zich een Cowell en was altijd erg op zijn grootvader in Philadelphia gesteld geweest. Ted keek neer op Johnnie, die in zijn ogen te weinig verdiende en niet erg slim was. Johnnie kreeg weinig vat op Ted en moest zijn gezag soms laten gelden door geweld te gebruiken.
Ted had al vroeg behoefte aan bezittingen. Bij het kopen van kleding trok hij zijn moeder steevast mee naar de duurdere merken. Hij begon met stelen en bleek daar uitermate gewiekst in te zijn.
Bundy's herinneringen aan zijn jeugd in Tacoma zijn niet eenduidig. Aan zijn biografen Stephen Michaud en Hugh Aynesworth, alsmede zijn advocate Polly Nelson vertelde hij verschillende verhalen. Aan Michaud en Aynesworth vertelde hij over zoektochten in de buurt waarbij hij in vuilnisbakken zocht naar afbeeldingen van naakte vrouwen. Nelson kreeg te horen dat hij detective- en true-crimeverhalen doorspitte op zoek naar verhalen met seksueel geweld, bij voorkeur met foto's van dode en verminkte lichamen, hoewel hij later in een brief aan Ann Rule ontkende true-crimetijdschriften te hebben gelezen. Tegen Michaud zei hij dat hij grote hoeveelheden alcohol dronk en dan 's avonds de straten afstruinde om bij huizen te gluren om vrouwen zich te zien uitkleden. Hij werd enkele keren door de politie aangehouden op verdenking van inbraak en diefstal.
Hoe Bundy erachter kwam dat hij onwettig was, is niet met zekerheid te zeggen, want er bestaan verschillende verhalen over. Bundy vertelde aan zijn vriendin dat hij door een neef voor 'bastaard' werd uitgemaakt en die neef zou hem vervolgens zijn geboorteakte hebben laten zien. Michaud en Aynesworth beweerden dat hij de geboorteakte zelf vond, toen hij in papieren van zijn moeder zat te bladeren. Ann Rule stelde dat Bundy in 1969 naar zijn geboortestad Burlington ging en daar in het geboorteregister zijn akte opvroeg.
Bundy bleek een goede leerling op school te zijn. Hoewel hij later beweerde moeite met vriendschappen te hebben, beschreven oud-klasgenoten hem als een populaire jongen. Buiten school hield hij zich graag bezig met skiën. Omdat hij geen geld had voor goed skimateriaal stal hij ski's en ook vervalste hij skipasjes voor toegang tot skigebieden. Toen hij achttien werd kwam zijn jeugdstrafblad te vervallen, wat in veel Amerikaanse staten gebruikelijk is.
Studies en relaties In 1965 rondde hij de highschool af en vertrok met een beurs naar de University of Puget Sound in Tacoma, Washington om een studie Chinees te volgen. Na een jaar stapte hij over naar de University of Washington. Daar leerde hij een studente kennen, Diane Edwards (meestal vermeld onder haar pseudoniem Stephanie Brooks). Zij was mooi, had prachtig lang haar in een middenscheiding, was afkomstig uit een rijke familie en zij belichaamde alles wat hij in een vrouw zocht. Hij viel als een blok voor haar. In 1966 brak hij zijn studie Chinees af en had toen een aantal laagbetaalde baantjes. Hoewel Edwards hem aardig vond en een tijd een relatie met hem had, merkte ze dat hij soms loog, waar ze beslist niet over te spreken was. Ook was ze van mening dat hij niet voor een huwelijk in aanmerking kwam, aangezien zij ambitieus was en zich doelen stelde terwijl hij zijn studie had afgebroken, geen plannen maakte voor de toekomst en verder op haar een onvolwassen indruk maakte. Ze beëindigde hun relatie na een jaar en ging terug naar haar geboortestaat Californië. Dit had een verwoestende uitwerking op Ted, die volkomen gedesillusioneerd was. Desondanks meldde hij zich als vrijwilliger aan bij het kantoor van de Republikeinse campagne van Nelson Rockefeller. In de staat Washington werd hij coördinator van de campagne en in augustus 1968 woonde hij de Republikeinse conventie in Miami bij. Hij reisde naar Colorado, Arkansas en Pennsylvania om familie te bezoeken. In Philadelphia volgde hij enkele maanden college aan de Temple University. Volgens schrijfster Ann Rule ging hij in deze periode ook naar Burlington, Vermont. Daar zocht hij in de gemeentelijke archieven naar zijn geboortegegevens en kwam erachter dat hij een onwettig kind was.
Eenmaal terug in Seattle leerde hij in 1969 Elizabeth (Liz) Kloepfer (ook bekend onder haar pseudoniem Elizabeth Kendall) kennen, een gescheiden tandartsdochter uit Ogden, Utah. Om zichzelf en haar dochter te kunnen onderhouden werkte ze als secretaresse bij de medische faculteit van de University of Washington. Hun relatie ontwikkelde zich aanvankelijk vrij normaal, al merkte ze dat hij haar niet altijd trouw was. Ze hield van hem en hoopte dat hij zijn wilde haren zou verliezen. Ze hielp hem ook financieel. Hoewel de relatie met Kloepfer voortduurde, bleef Diane Edwards in zijn gedachten. Hij hield ondanks de breuk contact met haar via brieven, maar zij leek niet bereid tot hernieuwing van de relatie.
Bundy begon in 1970 opnieuw te studeren en koos ditmaal voor psychologie. Hij deed het goed en was geliefd bij zijn professoren. In 1971 werkte hij in het kader van zijn studie voor twee dollar per uur een tijdje bij een telefonische hulpdienst waar hij oud-politieagente en beginnend schrijfster Ann Rule leerde kennen. Rule en Bundy werden voor het werk aan elkaar gekoppeld aangezien er altijd in tweetallen werd gewerkt. Ze werden goede vrienden. Ze stonden mensen in psychische nood te woord en boden een luisterend oor. Bij telefoontjes van mensen die dreigden zichzelf van het leven te beroven hield de een de persoon aan de lijn, terwijl de ander de politie inschakelde om ter plaatse poolshoogte te nemen. Zo hebben zij diverse mensenlevens gered, wat in het licht van Bundy's latere daden opmerkelijk is. Tijdens hun diensten spraken ze veel met elkaar en Bundy vertelde over zijn onwettig zijn. Rule vond hem sympathiek en merkte dat hij bezorgd was om haar veiligheid. Verder gaf hij haar goede raad toen hij van haar hoorde dat ze in scheiding lag. Ze nam op zijn verzoek true-crimetijdschriften mee. Toen ze hoorde over zijn relatie met Kloepfer en zijn obsessie voor Edwards raadde ze hem aan Kloepfer niet op te geven. Rule schreef later een biografie over Bundy onder de titel The Stranger Beside Me, in het Nederlands uitgegeven als Mijn vriend de seriemoordenaar.
Na zijn afstuderen in 1972 en in het bezit van een graad in de psychologie, kreeg hij een toelage om in het Harborview Hospital als counselor met psychiatrische patiënten te werken. Een collega met wie Bundy ook een korte verhouding had merkte dat hij in zijn contacten met patiënten meer opdrachten gaf dan werkelijk een klankbord te zijn, oppervlakkig was en dat hij ze lastigviel.