Belfort of Beaufort (Arabisch: قلعة الشقيف, Qala'at ash-Shqif, Hebreeuws: מבצר הבופור, Mivtsār hāBōfōr) is een kruisvaardersburcht in het Nabatiye (gouvernement), Zuid-Libanon, een kilometer van Arnoun.
Het kasteel werd "bel fort" of "beau fort" genoemd (vrij vertaald mooi kasteel) door de kruisvaarders die het in de 12e eeuw bezaten. De Arabische naam voor het kasteel is Qala'at ash-Shqif, wat betekent Kasteel van de hoge rots. De volledige Arabische naam is قلعة الشقيف ارنون (Qala'at ash-Shqif Arnoun).
Sinds 2026 is het Unesco-werelderfgoed.De StandaardUnesco
Geschiedenis Er is weinig bekend over de plek voordat de kruisvaarders het rond 1139 in hun bezit namen, maar historici gaan ervan uit dat het kasteel gelegen op een 700 meter (2.100 voet) hoge rots (heuvel) een strategische positie innam, zelfs tijdens de Bijbelse en Romeinse periodes, en dat er al een structuur in die tijd bestond waarop het kasteel lag.
Nadat het in christelijk bezit was gekomen door koning Fulco, werd het kasteel overgedragen aan de Heren van Sidon. In 1189 belegerde Saladin het kasteel, terwijl Reginald van Sidon het verdedigde. Reginald kon de verdediging lang rekken, maar Saladin nam het kasteel in 1190 in bezit. De kruisvaarders kregen het kasteel in 1240 weer in handen, het werd door Reginalds kleinzoon Julian Grenier verkocht aan de Tempeliers in 1260. In 1268 veroverde de mammelukkenleider Baibars het kasteel, waarna het in de volgende eeuwen vrij kalm bleef in het gebied.
Eind jaren zeventig vestigde de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) daar een van haar belangrijkste bases. Kasteel Belfort werd gebombardeerd, wat aanzienlijke schade veroorzaakte, en veroverd door het Israëlische leger tijdens de invasie van Libanon in 1982. Israël controleerde het tot 2000 (als onderdeel van de Veiligheidszone), toen het zich terugtrok uit het zuidelijke deel van het land.
Tijdens de Libanonoorlog van 2026 namen Israëlische soldaten het kasteel, dat in Libanon is gelegen, op 31 mei in als een strategische positie.
Constructie
Verschillende van de grote kruisvaarderskastelen werden gebouwd op de voet van heuvels, waarbij gebruik werd gemaakt van natuurlijke verdedigingswerken en het enige toegangspunt werd versterkt. De locatie van Beaufort speelt een rol in de verdediging van de site, maar het terrein is alleen aan de noordzijde onbegaanbaar. De Koerden breidden het kasteel uit met een iets lager gelegen rotsplateau direct ten oosten van het kasteel, waardoor een van de aanvalsroutes werd afgesneden. Het kasteel is verdeeld in twee binnenplaatsen, waarvan er één zich op het lager gelegen terrein aan de oostkant bevindt. Het kasteel heeft een ruwweg driehoekige vorm en meet ongeveer 150 bij 100 meter. Tegen de westelijke muur van de bovenste binnenplaats werd een donjon of grote toren gebouwd. De toren heeft een vierkante plattegrond en meet ongeveer 12 bij 12 meter. Hoewel het in Europa gebruikelijk was om burchttorens via de begane grond te betreden, was het in Syrië gebruikelijk om via de begane grond binnen te gaan, zoals te zien is in Belfort.
Film In 2007 werd een Israëlische film uitgebracht die genomineerd was voor een Oscar: Beaufort, geregisseerd door Joseph Cedar, gebaseerd op de laatste weken van de bezetting van de buitenpost Belfort door het Israëlische leger.
Referenties Hugh Kennedy, Crusader Castles, Cambridge 1994. David Nicolle, Crusader Castles in the Holy Land 1097-1192, Oxford 2004. R. C. Smail, Crusading Warfare 1097-1193, Cambridge 1956.
Categorie:Geschiedenis van Libanon Categorie:Werelderfgoed in Libanon Categorie:Kruisvaardersburcht Categorie:12e-eeuwse architectuur