Nikkel(II)oxide (NiO) is een anorganische verbinding van het metaal nikkel met zuurstof. Andere nikkeloxiden zijn nikkel(III)oxide (Ni2O3) en nikkel(IV)oxide (NiO2). De stof komt voor als een donkergroene tot zwarte kristallijne vaste stof met een kubische kristalstructuur. Nikkel(II)oxide is een basisch oxide en vrijwel onoplosbaar in water.
Natuurlijk voorkomen De minerale vorm, bunseniet, is genoemd naar de Duitse scheikundige Robert Bunsen. Bunseniet is een zeldzaam mineraal, dat aangetroffen wordt in het Ertsgebergte nabij Johanngeorgenstadt (Duitsland). Gegevens van het mineraal bunseniet, webmineral.com De hardheid op de hardheidsschaal van Mohs bedraagt 5,5.
Synthese Nikkel(II)oxide wordt gevormd wanneer nikkelpoeder met zuurstofgas boven 400 °C wordt verwarmd. Het kan ook bereid worden door een zuurstofhoudend zout van nikkel, zoals nikkel(II)carbonaat of nikkel(II)sulfaat, bij hoge temperaturen (meer dan 1000 °C) te calcineren:
NiCO3 -> NiO + CO2
Toepassingen Nikkel(II)oxide wordt gebruikt bij de productie van keramische materialen en het kleuren van porselein. Het wordt ook gebruikt als grondstof voor de productie van nikkelzouten en nikkelbevattende katalysatoren. Nikkel(II)oxide is ook een component in elektroden van brandstofcellen.
De reactie met chroom(III)oxide en zuurstofgas leidt tot vorming van nikkel(II)chromaat:
2Cr2O3 + 4NiO + 3O2 -> 4NiCrO4
Toxicologie en veiligheid Zoals de meeste nikkelverbindingen wordt nikkel(II)oxide beschouwd als een kankerverwekkende stof (via inhalatie van poeder). Contact met de ogen of de huid kan leiden tot irritatie.
Externe links MSDS van nikkel(II)oxide
Categorie:Verbinding van nikkel Categorie:Oxide Categorie:Carcinogene stof